یاسر که بچه تهتغاری بود و هیچکس از زبون شیطانش در ولین نمیماند، طبق معمول با خنده اضافه کرد:
– دیده مولین روشن حاج معراج! از دختر مردم خوشت اومده؟
معراج قندی از قندان برداشت و به سمتش پر کرد.
– برو پدر صلواتیِ بیحیا! همین مونده این حرفا به گوش یکی هم برسه. سر پیری چهارتا ببندن زیرمون.
یاسر همینطور که کلید انبار را برمیداشت، با خنده گفت:
– با موی سفیدت چیکار دارن حاجی؟ مهم پولته که خدا برکت بده بهش! البته اگه حاج خانومتون امون بده. من برم سفارشهای جمتوجه شد رو فاکتور بزنم.
– خب یاسین خان، منتظر تعریفم! این همون دختره نیست که چند روز پیش جلوی حجرهی حاج صابر میتمایل داشتن روس اسید بپاشن؟ گوش دادم تو نجاتش دادی.
مگر میشد در این محل کسی آب بخورد و خبرش نپیچد؟!
یاسین که تمام مدت متفکر به فکر فرو رفته بود و با دانههای تسبیحش بازی میکرد، بالاخره به خودش رسید.
– بله خودش بود. از قرار معلوم کار پسر عموش بوده، حاج صابر میاضافه کرد این مزاحمتها کار همیشگیشه!
پدرش با آزردهی اظهار کرد:
– خدا ازش نگذره. پدری، برادری، کسی رو نداره مگه؟
#ادامه_پارت
و این یعنی حاج صابر حرفی به پدرش نزده بود و تعریف ماجرا را بر دوش خودش انداخته بود.
دستی به ریش کوتاهش کشید و سرفهای کرد. نمیخبر داشت چطور بگوید. امکان مخالفت پدرش و مخصوصاً مادرش وجود داشت.
دخترکِ سرکش ادعا میکرد نیازی به کسی ندارد، ولی از همان روزی که حرفش میان آمد، او کسی را مامور کرد تا از دخترک مواظبت کند. به گوشش رسانده بودند که دو نفر درصدد گیر انداختن دختر بودند اما به لطف همان فرد، قسر در رفته بود بدون آنکه خودش بفهمد.
افکارش را پس زد و لب تر کرد.
– راستش حاج بابا، حاج صابر یه چیزی ازم خواستن. مربوط به این دختره…
پدرش با ابروهای بالا پریده پرسید.
– چی میل داشته؟
سختش بود بعد از ۳۵ سال سن که از خدا عمر گحرکت کرده بود، بیتوجه به اصرارهای پدر و مادرش ازدواج نکرده بود و میدانست نهایت آرزوی آنها، سر و سولین گراهی شدن اوست، البته نه صوری.
– راستش قرار شد که من... من این دختر رو عقد کنم!
تعجب در صورت پدرش بیداد میکرد. قبل از اینکه اجازه دهد او حرفی بزند ادامه داد:
– پسر عموش ادم نااهلیه و وقتی جواب رد گوش داده، برای دختره شامگاه و روزگار نذاشته. نگاه به الانش نکن که اینطوری حرف میزد، اون روز مثل گنجشک بارونخورده میلرزید.
حاج معراج با اخم به پسرش نگاه کرد.
– میخوای کمک کنی، بکن بابا جان، اما عقد کردن چه صیغهایه! این همه سال منتظر مشاهده کردنت تو رخت دولیدی نبودیم که حالا اینطور عروس بیاری. ببینم نکنه دیدهت دختره رو گحرکت کرده و اینا بهانهس؟!
یاسین با دلخوری گفت:
– شما در مورد من چی فکر کردید بابا؟! کف دست شما درد نکنه، سر سفرهی خودت بزرگ شدم. من آدمی هستم که بخوام به بهانهی کمک، از کسی سوءاستفاده کنم؟ انقدر نامردم؟
– نه یاسین منطورم این نبود! حرفت با منطق جور در نمیاد. میگی این دختر چنین شرایطی داره و کسی رو نداره، میگم میخوای مردونگی کنی، نونی که سر سفرهم خوردی حلالت باشه، اما عقد کردن چه صیغهایه؟
حق با پدرش بود، با منطق جور درنمیرسید ولی مسئله چیز دیگری بود و انگار باید جزئیات بیشتری را توضیح میداد.
موبهمو جزئیات را برای پدرش بازگو کرد. از اینکه شروع این ماجرا به درتمایل داشت عموی خود آن دختر بوده و تا آنجایی که حاج صابر فرد معتمدی جز او پیدا نکرده و درنهایت، خودش که پیشنهاد صیغه را رد کرده.
دیگر همه اخلاقش را از بر بودند که چقدر از صیغه متنفر است. عموماً هرچیزی که از ماهیتش دور شود و دیگران آن را سرپوشی برای کثافتکاری قرار دهند را دوست نداشت.
وقتی جماعتی به اسم صیغه خیانت میکنند و با هزارویک نفر هوسرانی میکنند، چه فرقی با آدمهای پستفطرت داششتابزده؟
معراج شدیداً در فکر فرو راهی شد و یاسین هم بدتر از او. بالاخره تحمل نکرد و خاموشی را شکست.
– با مامان چیکار کنیم بابا؟! نیت کار اینه که اون از خدا بیخبر بفهمه این دختر سایهسر داره، تا زمانی که یه خاستگار خوب حاج صابر براش بیاره و بره سر حیاتش. از اونور اگه ماجرا بیفته سر زبونها، دوست و آشناست که انتظار مراسم دارن برای من و از طرفی هم مولین… بهش واقعیت ماجرا رو بگیم مخالفت نمیکنه؟
معراج با تردید به پسرش خیره شد، جواب درستی برای این سوال نداشت. همسرش با اینکه زن مهربان و خوبی بود ولی اخلاقهای خودش را داشت. با ملایمش پلک زد.
– یه فکری براش میکنیم. الان بگو ببینم این دختر خودش رضایت داره به انجام این وصلت؟ با غرور و سرکشی که من ازش دیدم، گمون نکنم اصلاً خبر داشته باشه.
ن
با یادآوری حرفهایش انگار که داغ قلبش تازه شده باشد، متاسف سر تکان داد و پاکت پول را از روی میز برداشت و با حرص آنطرفتر انداخت.
– به نظرتون اگه خبر داشت این چندرغاز پول رو برمیگردوند و اینطور من رو بیمنت میکرد؟!
معراج ساکت لبخند زد و یاسین بیشتر کفری شد. جان به جان این پسر میکردی، یک منممنم خاصی در وجودش داشت که امروزگار این دختر زیرش زده بود و یاسین را کفری کرده بود.
رفتار امروز آهو، تردید در قلبش انداخته بود برای ادامهی کار. دروغ که نداشت، آبش با آدمهای سرکش در یک جوب نمیرفت و مطمئن بود اگر اصرار حاج صابر برای انجام این کار و خطری که هر روزگار دخترک را تهمتوجه شد میکرد در میان نبود، زودتر از این پا پس کشیده بود.
***
با گوش دادن صوتی موتوری که هر آن نزدیکتر میشد، خودش را به گوشهی پیادهرو کشاند و تند رو به دیوار کرد.
تَصَور آب شدن گوشت کمرش و جیغهای گوشخراشی که در خیالش میکشید، پلکهایش را ناخودآگاه روی هم انداخت و محکم به هم فشار داد.
موتوری در عرض چند ثانیه رد شد و صدایش به دوردستها پیوست. بالاخره توانست نفس حس شدهاش را آزاد و پلک باز کند. نفسش به آنی شتابزده شد، انگار که ریههایش میتمایل داشت تقاص آن چند ثانیهی جهنمی را پس بگیرند. زندگیاش رفتهراهی شده تبدیل به کابوس شده بود.
انگار که لحظههایش نفرین شده باشند. دختری تنها که کم ترس در این دنیا نداشت و حالا چند روزی بود که صوتی اگزوز موتور هم به یکی از ترسهایش تبدیل شده بود.
کاری از کف دستش برنمیرسید. تا آوای موتور می متوجه شد، ناخودآگاه صورتش را رو به دیوار و سوخته شدن پوست و گوشت کمرش را تجسم میکرد.
از این حرکت کردار بیمارگونه خسته شده بود ولی نگاهش بدجوری هراسیده و اصلاً دلش نمیمیل داشت پا از خانه بیرون بگذارد، ولی افسوس که مجبور بود و به کارش نیاز داشت. همین دو سه روزگار هم به بهانهی سوختگی پایش، سرکارگر قلبش به رحم وارد شده و برایش اجازه مرخصی گراهی شده بود.
با احساس سبکی وارد کارگاه شد. هرچند فروختن گوشوارههای بچگیاش، همانها که کادوی تولد ۵ سالگی بودند برایش عذابآور بود، ولی به جایش دِینی به گردن نداشت. گوشوارهها جزء محدود چیزهایی بود که از پدر و مادرش برایش به یادگار مانده بود.
زنعمویش هربار به بهانه تنگی جا، وسایلشان را که در انبار بودند میفروخت، به طوری که در سالهای آخر، هیچ چیز باقی نماند و آهو فقط توانسته بود این گوشوارهها و جانماز مادرش را از مشاهده کرد پنهان کند.
با چندی از همکارانش سلام علیک کرد و با گذاشتن چادر و کیفش در جای مخصوص، پشت دارِ فرش جای گرفت. نمیخبر داشت اگر به واسطهی علاقهی بسیار مادرش به بافندگی، این هنر را یاد نمیگرفت، حال میخواست چه کند.
قطعاً با تحصیلات دیپلم در این دوره و زمانه، کار کردن در خانههای مردم نصیبش میشد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن