بسیار زود لباسش را با یک تیشرت گسرخوش عوض کرد و در حین پوشیدنش، بهسمتمان آمد و گفت:
– بله عمو جون. مولین نرگسش خستهس امشب، قراره پیش زنعموش بخوابه. مگه نه خوشگلم؟ بیا ببینم جوجو.
نورا با اشتیاق کف دست بهسمتش دراز کرد و در آغوشش حرکت کرد.
تخت را با هم دور زدند و کنارم نشستند.
– شیشه شیرش رو بده که بخوابونمش.
دست دراز کردم و بیحرف، شیشه شیر را از روی پاتختی برداشتم و دستش دادم.
قاب چهرهاش میان انبوه موهای مواجش آن وقتی که کودکی را در آغوش داشت و با لطافت تمام نگاهش میکرد، دیدنی بود.
از آن لحظههایی که قلبم میمیل داشت متوقف شود و تا ابد به تماشایش بنشینم.
ناخودآگاه بود که لب زدم.
– چقدر مادر شدن بهت میاد…
درست بود! مادر شدن رنگ و طرح لباس نبود که به تن یکی بنشیند و به یکی نه. ولی آهو در این حالت، برایم دقیقاً شامگاهیه یک الهه بود.
سر قد بلند کرد و گیج جویا شد.
– چی اضافه کردی؟!
میلی به تکرار جملهام نداشتم و فقط نگاهش کردم.
میانِ خستگی روحم، وجود او و جنین درون بطنش تنها نقطهی روشن حیاتام بود.
خاموشی خلوتمان را صدای ملچ و ملوچ نورا و نفسهای عمیقمان میشکست.
نفسهایی که هر چند دقیقه یکبار مانند آهی عمیق از سینه خارج میشدند و خبر از مغزهایی پر از فکر و خیال میدادند.
شیشه شیر که به آخرش رسید، مکزدنهای نورا هم بیرمق و کمکم خوابش سنگین شد.
تمام مدت، به پهلو خوابیده و دستم را زیر سرم بودم و آنها را تماشا میکردم.
به زودی قرار بود تمام این صحنهها را با فررند خودم تجربه کنم و چه حیف که میان خوشی این روزگارهایم، باید قلب میسوزاندم برای زندگی ویران شدهی برادرم. کاش زبانم لال میشد.
نورا را آرام گوشهای از تخت گذاشت و یک طرفش را متکا چید تا نامیل داشته غلت نخورد و از تخت پایین بیفتد.
پتو را که رویش کشید، آغوشم را باز کردم و او بیحرف خودش را میان تنم جا کرد.
گحرکت کرده بود، آنقدر زیاد که بهراحتی آن را حس میکردم.
روحیهاش همواره همینقدر حساس بود.
– دلم نمیخواد با فکر و خیال بیخود خودت رو آزار بدی. دیگه یک نفر نیستی که هر کاری کنی فقط به خودت آسیب بزنه. بیخیال باش… فکر زندگی بقیه رو نکن، درست میشه همهچی.
انتظار داشتم چیزی در جوابم بگوید ولی دریغ از کلمهای حرف.
فقط با موهای بالای سینهام بازی کرد و نفسش را همان حوالی بیرون داد.
پاهایش را بین پاهایم غلاف کردم و با بوسهای روی موهایش، چشم بستم تا بخوابم که صدای نازدارش نامم را صوت زد.
– یاسین…
– جانم؟!
– یه چیزی بگم قول میدی راستش رو بگی؟!
بدون اندیشیدن جواب دادم.
– بپرس جونم… چندبار ازت پنهونکاری کردم، پدرصاحبم رو درآوردی بعدش. دیگه از این غلطها نمیکنم.
لحن کنایهمانند و طنزم تغییری در حالتش ایجاد نکرد و فقط حرکت انگشتهایش روی سینهام متوقف شد.
پس از مکثی کوتاه، ساکت لب زد.
– اون روزگار رفتیم دکتر، اظهار کرد باید رابطههامون خیلی کمتر بشن چون وضعیتم یکم خطرناکه. حتی… حتی امکان داره رابطه ممنوع بشیم… فقط چندماهه ولی نکنه تو هم…
آنقدر سختش بود کامل کردن این جمله که خودش حرفش را برید، اما دیگر فایده نداشت چون من به راحتی تا انتهای حرفش را خوانده بودم.
میهراسید من هم خیانت کنم؟!
خدایا!
نیشخند عصبیام ناخودآگاهترین واکنشی بود که از خود نشان دادم.
– کف دست شما درد نکنه آهو خانوم! تو من رو اینجوری شناختی؟!
میانِ حالهای از روشنایی متوجه شدم که خجالتزده لبش را زیر دندان برد و سرش را به سینهام فشرد تا صورتش را نبینم.
– نه! منظورم این نبود. من میترسم یاسین، دست خودم نیست به خدا.
از حرفش قلبم خیلی گحرکت کرد اما تلاش کردم به روی خودم نیاورم.
لعنتی نباید چنین حرفی را میزد!
آخر من را با یاسر مقایسه میکرد؟!
خدایا مصبت را شکر!
– چیزی واسه هراسیدن وجود نداره، آهو خانوم. یک عمر تو چارچوپ و با شرافت حیات کردم، به کسی متعهد نبودم اما تا جایی که شد سعی کردم خطا نکنم. حالا که زن دارم، زنم داره بچهی من رو به شکم میکشه برم پیِ… اسغفرالله. دهن من رو وا نکن نصف شامگاهی…
لحنم شتابزده بود. تنش از توپِ پرم منقبض شد.
به خدا که خودش مقصر بود، وگرنه من بالاتر از گل به او میگفتم؟!
– باشه ببخشید… اشتباه کردم.
نفسم را با شدت بیرون دادم و پشت کمرش را ساکت ماساژ دادم.
عصبی شده بودم اما سعی میکردم به روحیهی حساس و هورمونهای بالا و پایین شدهاش حق بدهم.
همهی این گندها زیر سر یاسر بود. زیستن خودش را که به گند کشید هیچ، تن ما را هم به لرزه درآورد.
– اینطوربی تنت رو منقبض نکن. آخه چی بهت بگم دختر؟! یه کاره تو روی آدم میگی هرزهای!
اوجِ ساکتشمه که پا نمیشم پشت کنم بهت.
یعنی بعد از این همه مدت شوهرت رو نشناختی که بخواد دلت به شک بیافته؟!
سرش را از روی سینهام برداشت و با چشمهای دلخورش نگاهم کرد.
پشیمانی در دیدههایش موج میزد.
– گفتم که ببخشید… کف دست خودم نبود یه لحظه. آخه یاسر چطور قلبش اومده؟ زبونم لال من جای نرگس بودم، سکته میکردم و فاتحه.
تشر آمدم از نطق بیموقعش.
– هیشش… این حرفها چیه؟! بگیر بخواب سر جدت آهو… نصف شبی با فکر و خیال اعصاب خودت رو خورد نکن.
حرف گوش کن، باشهای زمزمه کرد و با درست کردن جایِ سرش روی بازوام، دیده بست.
نمیدانم چند دقیقه طول کشید که نفسهایش منظم شد و حالا این من بودم که خواب به چشمهایم نمیآمد.
افکار آشفته مانند بختک رویم چنبره زده و آسایشم را گحرکت کرده بودند.
فکر کردم، به همهچیز.
خودم، آهو، فرزندمان، نرگس، یاسر و دخترشان. پدرمادرم….
غیاث و هزارویک مسئله که از گوشه کنارههای مغزم زبانه میکشیدند و به جان هم میافتادند.
فکر زیاد آن هم در خلوت شب عجیب سم کشندهای بود.
به یکی که فکر میکردی، بقیه هم خودی نشان میدادند و دستبهدست هم میدادند تا دیوانهات کنند.
خدا آخروعاقب همهمان را به خیر کند.
***
شمارهی محسن را گرفتم و گوشی را روی آیفون گذاشتم.
مثل همیشه خیلی زود جواب داد.
– امر بفرمایید آقا!
تبسمی از لحن سرزندهاش روی لبهایم قرار گرفت.
جانم با این مرد بود، در رفاقت نظیر نداشت.
– چیکار میکنی با زحمتهای ما آقا محسن؟
– زحمت چیه شما رحتمید، جانم سر تا پا گوشم.
لب تر کردم و همانطور که به صنقلبیام تکیه داده بودم، اظهار کردم:
– کاری که بهت سپردم رو انجام دادی؟! خبری نشد؟
– خیالت راحت آقا! دادم چهاردیدهی مواظبش باشن. نفس هم بکشه، بچههای ما خبردار میشن.
– خوبه. محسن حواست رو جمع کن، من خوب این آدم رو میشناسم. خرده شیشهاش انقدر زیاد هست که اگه خودش هم بخواد، نمیتونه درست زیستن کنه. کافیه یه آتو خوب ازش بگیریم تا بسپریمش دست پلیس. یه چیز خوب که کمِ کم باقی موندهی عمرش رو اونجا آب خنک بخوره.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن