چشمهای یاسر از بهت یا شاید هم ترس، گسرخوش شده بود.
– جان… جانِ یاسر؟ هیچی، هیچی به خدا! سوءتفاهمه… توضیح میدم.
چنگی به موهایم زدم و بلاتکلیف خیره ماندم به آنها که هر دو خشکشان زده بود.
یکی از روی ترس و ویران شدن زیستناش و دیگری از شدت شوک و ضربهای که به پیکرهاش خورده بود.
خیانت از آن زخمهایی بود که تا ابد ردش باقی میماند.
– چی شده یاسین؟ چه خبره اینجا؟
آهو بود که باعجله رسید و سعی داشت روسریاش را روی سرش درست کند. چقدر خوب بود که امشب پدر و مادرم منزلی شکوفه بودند و شاهد این ماجرا نبودند.
چیزی نبیان کردم که یاسر آرام بهسمت همسرش رفت و میل داشت بازویش را بگیرد که بهیکباره نرگس مثل جن زدهها، کف دست روی گوشهایش گذاشت و بلند و هیستریک شروع به جیغ کشیدن کرد.
در چند ثانیه همهچیز کاملاً به هم ریخت.
نورا از ترس جیغهای مادرش زیر گریه زد. یاسر سعی داشت نرگس را از خودزنی مهار کند.
– آروم باش… توروخداااا…
فقط توانستم با دوگام قد بلند، خودم را به آنها برساندم و آن طفل بیگناه را از میانشان بیرون بکشم.
– خفه شووووو خفه شو آشغاااااال… خفه شو پست فطرت…
بار دیگر جیغ کشید و اینبار شروع به چنگ انداختن و مشت کوبیدن به سر و صورت یاسر کرد.
هیچچیز قابلکنترل نبود، نه نرگسی که دچار جنون شده بود و نه یاسری که درماندهتر از هر وقتی، جلوی ضربات نرگس دم نمیزد و صورتش رو به کبودی میرفت.
من، آهو و یاسر هیچکدام، هیچکدام از پس زنی که امید در نگاههایش شکست برنمیرسیدیم.
یعنی اگر هم میخواستیم، توانش را نداشتیم.
من به وضوح خرد شدنش میان انبوه جیغها و شکستش را میان مشتهای گره خوردهاش متوجه شدم.
عجز و التماس یاسر هیچ تاثیری روی تصمیمی که نرگس گراهی شده بود نداشت.
میمیل داشت برود و در کمتر از چند دقیقه، چمدانی را پر لباس کرد.
– نرگس… توروخدا یه لحظه صبر کن بذار حرف بزنم… داری چیکار میکنی؟!
حتی دیگر به صورت یاسر نگاه نمیکرد، چه برسد به جواب دادن.
انگار که کوه یخ شده بود این زن.
باعجله بهسمت آهو رفت و دخترکِ گریانش را از آغوشش بیرون کشید.
او هم از بیتابی مادرش بیقرار شده بود.
– داداش یه کاری کن… توروخدا!
یاسر بود که با التماس موهایش را چنگ زد و این را اظهار کرد.
دیگر خاموشی جایز نبود، داشت میراهی شد.
بچه به بغل، کف دستهی چمدان را بهسختی کشیده کرد که سد راهش شدم.
– کجا میری زن داداش؟! صبر کن حرفی بزنیم.
– چه حرفی؟ چه حرفی آقا یاسین؟! مگه نگفتی من رو مثل خواهرت میبینی؟ مگه نگفتی هوام رو داری؟ این بود حق برادری که به جا آوردی؟!
شوهرم به من خیانت کرده و شما پنهون کردی؟
سر چرخاند و با تمامِ نفرتی که در وجودش زبانه میکشید، به یاسر خیره شد.
🤍🤍🤍🤍
– چطور قلبت اومد عوضی؟ من حامله بودم… من به درک، از بچهت که تو شکمم بود خجالت نکشیدی؟! مگه من چی کم داشتم؟ چی نداشتم که دیده و دلت سیر نبود؟
کلماتش جوری با غیض تلفظ میشدند که تن آدم از نفرتشان منزجر میشد.
گندترین نقطهی خیانت دیدن هم برمیگشت به آن حسِ مزخرف کمبود.
ای کاش اینطور نمیشد.
– نکردم، به خدا خیانت نکردم بهت… تا یک قدمیش حرکت کردم ولی پس زدم طرف رو… یاسین شاهده، دِ حرف بزن لعنتییییی!
جملهی آخرش را رو به من فریاد کشید. سرم از این همه همهمه تیر کشید.
– تو که همهی حرفهای ما رو گوش کردی زن داداش… اون روز من سر رسیدم، ولی یاسر قبل از متوجه شدن من اون زن رو داشت بیرون میکرد. پا پس کشید قبل از انجام هر غلط اضافهای، به جانِ آهوم که دین و دنیامه راست میگم.
حقیقت را گفته بودم ولی این حرفها در کت این زن نمیحرکت کرد.
یاسر لغزیده بود، این را من هم قبول داشتم.
کلماتش را میانِ انبوهی از بغض و حسرت بیرون میداد.
– کاش یه ذره شرف و مردونگی رو از برادرت به ارث میبردی یاسر… حسود هیچکس نیستم اما الانِ زن داداشت رو ببین، به یاد بیار که من هم حامله بودم، از خودت گحرکت کرده تا مادر و خواهرهات چهها که به سرم آورمشاهده کرد. من که نمیگذرم… خدا هم ازتون نگذره.
بچهی بیقرار را روی دستش جابهجا کرد و بیتوجه تمایل داشت از کنارم رد شود که مجدداً اجازه ندادم.
امکان نداشت بگذارم در این ساعت پایش را از خانه بیرون بگذارد.
– الان کجا داری میری با این بچه؟! اون هم این وقت شامگاه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن