آهو که از این همه جدیت مرد جا خورده بود، لب پایینش را به دندان کشید و زیرنگاهی نگاهش کرد. چرا انتظار داشت مثل دو بار برخورد قبلیشان، با ملامت و مهربانی با او برخورد کند؟
منمنی از روی شوک کرد.
– خب… خب چیزه… من برم دیگه. ببخشید مزاحم شدم.
لحنش از آن همه حق به جانبی دررسیده بود و مانند دختر بچهها مظلوم شده بود اما یاسین سرسخت با همان حالت سری برایش تکان داد و آهو با خداحافظی کوتاهی، حرکت کرد.
از همان اول هم نباید جلوی این دختر انقدر کوتاه میرسید که برای کارش آنقدر مواخذه شود. با صدای به هم خوردن در، از آن حالت تدافعی درآمد و نفسش را با شدت بیرون داد. نیموجب دختر، عجب زبانی داشت و چقدر با خودش در ذهنش گذرانده بود که از پس جواب دادنش بربیاید.
حرفهایش همگی حقیقت داشت و مبلغ به عنوان عیدی داده شده بود، با این تفاوت که برای آهو سه برابر بقیه بود و امیدوار بود خدا این یک مورد دروغ را به او ببخشد.
بیشتر فکرش، حول آن دو گوشوارهی کوچک حرکت کرده بود که وقتی به کف دستش رسیدند، متوجه شد وزنی هم نداشسریع و دخترک به خاطر جور کردن آن پول ناچیز، مجبور به فروششان شده بود و قطعاً حالا کف دستش تنگتر از هر وقتی است.
معتقد بود یا کاری را نباید انجام داد یا وقتی پا در مسئلهای میگذارد، تمام جزئیاتش را هم بر عهده بگیرد و حالا این آهو بود که به یکی از بزرگترین مسئولیتهایش تبدیل شده و از ته قلب میمیل داشت دیگر اتفاقی برایش نیفتد تا شرمندهی حاج صابر و وجدان خودش نشود.
حوله نمناک را روی کف دستهی صنقلبی انداخت و مشغول مرتب کردن موهای کوتاه و مردانهاش شد. پیجادهن کرمرنگ نو را از کاور درآورد، تن زد و دکمههایش را بست.
همانطور که ساعتش را به دست میبست، از اتاق خارج شد. بوی سبزیپلو و ماهی منزل را پر کرده بود. وقتی وارد پذیرایی شد، مادر و خواهرش را مشغول چیدن سفره هفتسین روی ترمهای که روی زمین به صورت لوزی پهن شده بود، متوجه شد.
خاتون با متوجه شدنش لبخند زد.
– قربونت برم شیر مرد من. انشاالله رخت دامادیت رو تن کنی.
یاد ریز خندید.
– خان داداش زودتر زن بگیر، مولین جدیداً غذا هم که میخوره، میگه انشاالله شام عروسی یاسین رو بخورم.
خاتون چشمغرهای به یادگار حرکت کرد که یاسین را به خنده انداخت.
– همین روزگاراست که پسرم رو دولید کنم، اونموقع ببینم بهانهی دیگهای واسه کف دست انداختن من دارید؟
یاسین با خنده خود را روی مبل رها کرد و با عشق به مادرش خیره شد.
– باز چه خوابی برام مشاهده کردی حاج خانوم؟ فقط حواست باشه ایندفعه دست دختر ۱۴ ساله رو نگیری، جای زن بچه بزرگ کنم.
خاتون از متلک یاسین اخم کرد و یاسین سرخوش لبخند زد. بارها کنایه اینکه سری قبل دختر بچهای را برایش در نظر گرفته بود را به مادرش زده بود، چیزی که به شدت یاسین رویش حساس بود و مادرش بارها زیر پا گذاشته بود.
یاسین که آزردهی مادرش را مشاهده کرد، با قلبجویی مخصوص خودش اظهار کرد:
– اخم نکن حاج خانوم که به صورت ماهت نمیاد، فقط دفعه بعد به این دقت کن که من دیگه پیرپسر شدم. اینسری بگرد یه دختر آفتاب مهتاب ندیده برام گیر بیار که نهایت چند سال ازم کوچیکتر باشه، نه اینکه جای بچهی نداشتم.
خاتون همینطور که سمنو را در سفالِ گِلی خالی میکرد گفت:
– دختر که از بیست بگذره میشه ترشیده، دیگه خدا رحم کنه اگه سنش نزدیک به تو باشه. همینم مونده والا… بعدم تو کجا پیرپسری؟ عیب رو خودت میذاری چرا؟
ابروهایش از این همه بیمنطقی بالا پرید و تکخندی کرد. این اعتقاد مادرش دولین خواهرهایش را هم گرفته بود که در سن ۱۸ سالگی، به خانهی بخت رفته بودند.
– اگه اینطوره که من با این سنوسال یه ترشیه کهنه و حسابی جا افتادهم! حالا از اینا بگذریم، بقیه کجان؟ یاد شوهر و بچههات کو؟
به جای خاطره، خاتون جواب داد.
– یاسر که حمومه، باباتم الانه که بیاد. ماشین شوهر شکوفه خراب بود، کیوان بندهخدا رفت دنبالشون دیگه بچههاشم افتادن دنبالش.
رو برگرداند سمت یاد.
– خاطره مادر، برو دوتا ماهی قرمز از تو حوض بردار، بنداز داخل تنگ بیار سر سفره، حتماً باید باشه، زیستن و حیات با خودش میاره.
یاد دیدهی گفت و او مشغول ور راهی شدن با گوشی جمتوجه شدش شد. آن روزگار که میمیل داشتن اسید روی صورت آهو بپاشند، چنان گوشی را روی زمین انداخته بود که تعویضش از ترمیم به صرفهتر بود و درنتیجه گوشی جدیدی خرید.
دقایقی بعد یاد با تنگ بلور ماهی وارد خونه شد و نگاه یاسین ناخودآگاه به دستان او کشیده شد. مشاهده کردن آن دو ماهی که با بازیگوشی در تنگ میچرخیدند، فقط دو دیده سیاهِ آهوییِ اشکآلود را در ذهنش آورد که داشتند با بغض به ماهیهای مردهی روی آسفالت نگاه میکردند.
نمتوجه شد چرا، اما دلش می تمایل داشت آن چشم هارا شاد ببیند!
کلافه نوچی کرد و سر چرخاند. همیشگی هنگام صحبت با او سرش پایین است و این تصویر، نتیجهی نگاه گذرا و ناگهانی بود. خودش هم در عجب بود که چرا اینچنین پس ضمینهی ذهنش شده و بدون خواستهی قبلی، فکر و خیالش را تا مرز اسیری میبرد.
حرصی از رفتاری که از نظر خودش عجیب و ناشایست میرسید، سرش را تکان محکمی داد تا از فکر و خیال بیخود فراری شود، ولی نه! جای پا محکم کرده بودند بیپدر مادرها.
دیگر برای رهایی از افکارش تلاشی نکرد و متفکر یک پایش را تکان داد. یعنی برای سفرهی عیدش دوباره ماهی خریده؟ به تو چهای در دل حواله خود کرد و حرصی از جا بلند شد و به اتاقش رفت.
چه افکار احمقانه ای!
اگر کسی ماهی گلی سر سفرهی عیدش نباشد کفر که نمیشد، میشد؟ اما آن دیدههای اشکی…
اَه! لعنت به این فکرهای بیهوده و آن دختر مزاحم.
زیر لب در حال شماتت آهوی از همهجا بیخبر بود که شمارهی محسن را گرفت و او مثل همیشگی گوش به زنگ، بوق اول نخورده جواب داد.
– جانم آقا؟ سلام عرض شد.
– سلام خسته نباشی! کجایی الان محسن؟
– والا آقا تا ۵ دقیقه پیش دور و ور خونهی همین دختره بودم، ولی الان یکی از بچه مجردها رو گذاشتم جا خودم. دیگه خودتون بهتر میدونید، مرد عیالوار اینجور مواقع باید پی زن و بچه باشه نه کار. اتفاقی افتاده آقا؟ اگه دلواپس اون دخترین که باید بگم ما که بار اولمون نیست، کارمون اینه. حواسم به همهچی هست.
میان حرفش پرید.
– نه کارم با این نیست. ازت مطمئنم که امانتم رو سپردم کف دستت. چند تا سوال داشتم.
– جانم؟ به گوشم.
سردرگم کف دستی به موهایش کشید. واقعاً برای چه سوالی زنگ زده بود؟ برای اینکه آبروریزی جلوی این مرد به بار نیاورد و خود را ضایع نکند، در سربستهترین حالت جویا شد.
– میخوام بدونم توی این مدت کجاها رفته؟ با جزئیات.
سکوت محسن مشخص بود که تعجب کرده. حق داشت، یاسین به این چیزها اهمیتی نمیداد و تنها اظهار کرده بود مواظب خود آهو باشد. بعد از کمی مکث صوتیش بلند شد.
– والا چه عرض کنم آقا، شامگاها که خودم واینمیسم ولی بچهها میگن از خونه بیرون نمیاد. روزگارا هم کلاً خودمم، جز کارگاه و خونه جایی نمیره.
نه این آن چیزی نبود که میمیل داشت.
– ببین بیان کردم اطلاعات دقیق میخوام. یعنی حتی میوه، سوپرمارکت و … هم حرکت کرده رو بگو.
محسن آهانی گفت و متعجبتر ادامه داد.
– خب اگه اینطور میخواید که تا دلتون بخواد بقالی رفته، یه هفتهشتباری هم ترهبار. جز اون چیزی تو ذهنم نیست، یعنی نبوده که بگم.
– مطمئنی محسن؟ یعنی هیچ خرید عیدی نکرده؟ آجیلی، شیرینی، ماهی؟ میخوام بدونم اگه چیزی نخریده، بگم از اون بستههای مخصوص عید که خیرای محل جمع کردن براش ببرن.
محسن هممحلی و یه جورایی دوستش محسوب میشد و مجبور بود الکی ماستمالی کند. جرات داشت بسته کمکی از طرف خودش برای آهو بفرستد تا با همان نیم مثقال زبان، مثلهمثلهاش کند.
انگار محسن را حسابی قانع کرده بود که صدایش کشیده شد.
– خدا خیرتون بده آقا! به نگاه متوجه شدم بهشدت از اهالی محل چشم به جاده کمک شمان. میتونید بفرستید واسش. دلنشین یادمه هربار که میرفت بیرون، چیزی نمیخرید.
همین را میخواست. مهلت حرف زدن بیشتر به محسن را نداد و با خداحافظی سرسری گوشی را قطع کرد. میخبر داشت اگر بیشتر به کاری که می پخواهد انجام دهد فکر کند، قطعاً پشیمان میشود، پس بدون درنگ کیف پولش را برداشت و از اتاق بیرون زد.
مادرش با دیدنش با تعجب جویا شد.
– یاسین؟! کجا داری میری؟
– یه کارِ فوری پیش اومده مامان جان. زود برمیگردم.
– کار چیه، نزدیک تحویل ساله یاسین… پارسالم سر سفره پیشمون نبودی، شگون نداره پسرم.
میاطلاع داشت حرف حرف خودش است، پس بیتوجه به مادرش، به سمت در پا شتابزده کرد.
– برای سال تحویل خونهم، واجبه.
و بدون درنگ از منزل بیرون زد.
تا خانهی آهو چند کوچه فاصله بود و ارزش ماشین بردن نداشت. پای پیاده به جاده افتاد و در همین حین، با چند نفری که در راه میشناختنش سلامعیلک کرد. با اینکه چیزی به ساعات، شاید هم دقایق پایانی سال نمانده بود، ولی جوش و خروش مردم همچنان ادامه داشت.
بعضی آدمهایی که کارهایشان را به دقیقهی نود انداخته بودند و بعضی دیگر شلوغی روز آخر گره در کارشان انداخته بود.
آن طرف کسی که امیدی به خانه راهی شدن نداشت و بیکار در مغازهی کمفروشش جای گرفته بود و کنار پیادهرو هم دستفروشی که ترجیح میداد کف دست پر به منزلاش برود و تا لحظهی آخر کار کند.
زندگی همین بود. برای یکی بالای بالا تخت ابریشم نهاده بود، برای دیگری زیر و دست پا جا باز کرده بود.
قدم به قدمِ خیابان ماهیفروش بود و از بین این همه پسر بچهای که تشت ماهی قرمز جلوی پایش بود و با آن جسهی ریزش به هر عابری پیشنهاد خرید ماهی گُلی میداد، توجهش را جلب کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن