🤍🤍🤍🤍
نتوانستم جلوی زبانم را بگیرم و کنایه نزنم.
– لباسهای خوشگلت هم که سهم زیر مانتوئه… اینارو چرا من تا حالا نمشاهده کردم؟!
کف دستها و سرشانه و هر آنچه که جلوی متوجه شدم بود سالم بود.
کف دست روی دستم گذاشتم و با صورت گل انداخته نالید.
– یاسین مانتوم رو بده، خجالت میکشم.
نوک انگشتم را روی لبهی یقهاش گذاشتم و جلو کشیدم. اندازهی یک بند انگشت جلوی تاپش تورِ همرنگش بود.
– واااای یاسین خجالت بکش! سرت رو کردی تو یقهی من؟!
با جیغی خفیف این را اظهار کرد و به زور به عقب هولم داد.
نچ! آنجا هم خبری نبود، جز آن توپهای گرد و سفید… پس لباس زیر آبی هم مثل قبلیها خوب به تنش میقرار گرفت!
– خجالت داره مگه؟! من قبلاً هم مشاهده کردم. پاهات… پاهات سالمن؟! بخیه مخیه که نخوردن باز؟! سوختگی چیزی؟!
عجیب بود که چشمم وحشت کرده باشد؟! آن بیشرف ثابت کرده بود در هر مدتی هر کاری ازش بر میآید.
با نگاههای گرد، ترسیده محکم کمر شلوارش را گرفت.
– یاسین به خدا قسم بخوای شلوارم هم به زور دربیاری، جیغ میزنم همه بریزن اینجا! اصلاً هم باهات شوخی ندارم!
قلبم نمیتمایل داشت بیشتر از این اذیتش کنم.
زن و شوهر بودیم ولی فقط در همین حد یخش جلویم آب شده بود.
خم شدم و از روی شلوار پاهایش را لمس کردم.
عمداً گوشت ران و ماهیچهاش را فشردم تا اگر زخمی را پنهان میکند، از دردش بفهمم.
نفسم را با خیال راحت بیرون دادم و بالاخره کمرم را صاف کردم.
خداروشکر سالم بود.
بیتعارف دست دور بازوهایش انداختم و در آغوش کشیدمش.
فقط خدا میخبر داشت تا وقتی که سرپا مشاهده کردمش چه حالی داشتم…
🤍🤍🤍🤍
بیشتر از چند ثانیه در آغوشم ملایم و قرار نداشت.
کف دست تخت سینهام گذاشت و نق زد.
– برو عقب، دارم خفه میشم… آخه کف دستشویی هم جائه من رو اوردی؟! واقعاً که.
مانتویش را با حرص کشید و پوشید.
ناراحت شده بود؟! خب از قلبش درمیآوردم.
تقصیر من بود که بین این همه بدبختی، با جای خالیاش مواجه شده بودم؟!
چادرش را خودم سرش کردم تا خانوم کمتر نگاه بگیرد.
راست میگفت… بوی گند اینجا خفهکننده بود.
– الان وقت قهر کردن نیست. فکر نکن کار اشتباهت رو فراموش کردم. دوستت بهشدت واجب بود، زنگ میزدی خودم میاومدم دنبالت.
– نگاه یاسین خان. از این به بعد خواستم دستشویی هم برم خبرت میکنم پشت در وایسی! چندسال تنها زیستن کردم. اون دیوونه هم گه گاهی میاد و کرمش رو میریزه. دیگه اگه قرار بود خودم رو اونموقع هم زندانی کنم که باید از گشنگی میمردم.
نمیذاری هم برم سر کار.
نه خیر!؟ انگار داغ قلبش تازه شده بود.
– من هرچی که بخوای برات میگیرم. مگه چیزی کم داری؟! خوشت میاد خودت رو پشت دارِ فرش نابود کنی؟!
نگاه به خون قرار گرفتهاش را حوالهام کردم.
تعارف که نداشتم. با اینکه بسیار سعی میکردم با مستقل بودنش کنار بیایم، از ته قلب راضی به بیرون کار کردنش نبودم.
– یاسین به خدا الان موهای خودم رو از کف دستت میکنم. خاک تو سر من که از هیچی شانس نیاوردم. حتماً تو هم فکر میکنی زن کف دستش تو جیب خودش باشه، دیگه از مسیر به در میشه!
این در کوفتی رو باز کن بریم بیرون.
از آوای قد بلندش شوکه نگاهش کردم.
انگار زیادی روی این مسئله حساس بود.
چه بحث بیخودی بود این وسط؟!
از کجا به کجا رسیدیم؟!
چرخیدم تا در را باز کنم که با صوتی دو زن کف دستم روی کف دستگیره ماند.
گندش بزند!
به سمت آهو چرخیدم و او خشمگین نگاهم کرد.
– چرا اینجوری نگاه میکنی؟! وقتی دو نفری میای میچپونیمون تو کف دستشویی عمومی، انتظار داری کسی نیاد؟! الان چیکار کنیم؟!
نفسم را کلافه بیرون دادم و نگاهغرهای به غرهای ریزش حرکت کردم.
مگر کف دستم را بو کرده بودم؟!
زشت بود دونفری سر از کف دستشویی بیرون میآوردیم.
– تو برو بیرون، وایسا دم در کسی نیاد داخل. وقتی رفتن یه ندا بده بریم از اینجا.
بدتر از من با دیده خط نشان کشید.
بیحرف کنارم زد و در را باز کرد.
یک لنگه پا با صورتی چینخورده منتظر ماندم.
حداقل آهو بود، فضا قابلتحملتر بود و الان هیچ!
بهتر بود حالا که تا اینجا رسیده بودم، با این دوست تازه پیدا شده هم مشاهده کرداری میکردم.
هرچقدر که نمیمیل داشتم شکاک نباشم، یک گوشهی قلبم نمیگذاشت.
بالاخره بعد از چند دقیقه، قلب آن دو زن وراج به رحم آمد و شرشان را کم کردند.
معلوم نبود برای اجابت مزاج وارد شده بودند یا درد و قلب؟!
– آهو دوستت کدوم بخشه؟! بهتره بریم بهش یه سر بزنیم.
هیچ جای جملهام سوالی نبود و آهو بهشدت خوب آن را متوجه شد.
دخترکم مثل آینه صاف و صادق بود.
میخواست پنهانکاری هم کند، نمیتوانست.
انتظار داشت با این نفس حبس شده و هول زدگیاش، حرفهایش را باور کنم؟!
– چیز شد… یعنی شوهرش اومد دنبالش! دیگه تو زنگ زدی داشتی میاومدی اینجا، من موندم مجبوری، وگرنه داشتم برمیگشتم خونه.
باز هم یک جای کار میلنگید.
پر مکث نگاهش کردم و درنهایت سر تکان دادم.
جای بحث و پیله شدن نبود.
بالاخره اصل ماجرا را میفهمیدم.
– باشه. جاده بیفت بریم. یه زنگ هم بزنم مولین نگرانته.
کاش حداقل یکم پنهانکاری را یاد میگحرکت کرد تا با شنیدن پیشنهادم، بال درنیاورد.
– آره بریم زودتر. مولین به من سپرده بود شام درست کنم. پاش بهشدت اذیته این روزا، بریم تا خودش کف دست به کار نشده…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن