شوم زاد
پارت۱۸:
بند بند بدنش درد میکرد و دیده هایش برای بیشتر خوابیدن بدقلقی میکردند ولی با متوجه شدن آوای شر شر آب و حس چیز خنکی که روی پیشانی و صورتش کشیده میشد به اجبار اندکی لای پلک هایش را باز میکند!…
هنوز دیدش عادی و شفاف نشده بود که صدایی نا آشنا اما ملایم ومهربان در گوش هایش میپیچد:
– هی رود بیار اُویدی؟
دوَرُم تیاتِ واز کن…
(هی عزیزم بیدار شدی؟)
(دخترم نگاهاتو باز کن)
.
لب های خشک و ترک خورده اش را تکان میدهد اما فقط آوایی نامفهوم اصواتی گنگ از آن خارج میشود!…
پیر زنی که نمیشناخت پارچه ای که روی پیشانیش بود را بر داشته و در تشت آب می اندازد!…
کف دست به زانو میگیرد و میخواهد که قد بلند شود اما دختر تمام توانش را جمع کرده و مچ دستش را چنگ میزند!…
دوباره مینشیند و سرش را نزدیک تر می آورد با دلواپسی کف دست بر موهای خیس چسبیده به پیشانی اش میزند و آنها را کنار میدهد:
— ها رودُم چیزی ایخُوی بگی؟
(بله عزیزم چیزی میخوای بگی؟)
دستش از مچ پیرزن ول شده و روی زمین میافتد و همان نیمچه توانش هم دارد از کف دست میدهد و فقط به زور زمزمه ای زیر لب میکند که پیرزن به اجبار برای شنیدنش گوشش را به لب های ترک خورده اش میچسباند:
– ن…نرو…
– باش… باشه دا نیروم!…
(باشه مادر نمیرم!…)
مجدداً سمت تشت میرود و پارچه را چلانده و روی پیشانیش میگذارد:
– خانزاده ایگو تونِه می دَرِه جُوسِن!…
سی همیُو زخمی اویدیه…
ایدونی کینی؟
(خانزاده میگه تورو توی دره پیدا کردن)
( برای همین زخمی شده…)
(میدونی کی هستی؟)
ذهنش فقط پاسخ یک چیز را طلب میکرد:
– ک…کجا…م؟…
بار دیگر سرش را نزدیک میاورد:
– خدا رحمت کِرد جوسِنِت!…
خانزاده وِردِت […]
(خدا بهت رحم کرد پیدات کردن )
(خانزاده اوردتت به …)
.
.
– مِی…نام!…
تنها چیزی که اظهار کرد در جواب پیرزن همین بود!…
مینایش را میمیل داشت زیرا میخبر داشت دیر یا زود به سراغش می آیند!…
زیرا پر رنگ ترین چیزی که به یاد داشت شرمی بود که هنگام برداشتن حجتبش داشت!…
پیرزن که از درتمایل داشت دخترک در آن لحظه یکه خورده بود ملایم آهسته سری تکان میده و به لباس های تا کرده ی کنارش نگاه میکند و در همان حال از حیا و عفتی که دخترک در آن لحظه و در آن وضعیت به فکرش بود سری به تحسین تکان داد؛:
– هِس…رخت نو سیت وِردُم!…
(هست لباس نو برات اوردم…)
میگوید و باز بی آنکه پارچه ی خیس را از پیشانی دخترک بردارد کشیده میشود و آرام آرام از اتاق خارج میشود و به دنبال کیان میگردد!…
.
او را در حال بالا رفتن از پله های اتاقی که چند روزگار بود در آن سکنا داشت میبیند و زانو های دردناکش را شتابزده تر بر میدارد:
— کُرُم کیان…
(کیان پسرم)
سر پله ها مرد را متوقف میکند و نزدیک تر میشود و خبری که برایش وارد شده بود را میدهد!
.
هنگامی که کیان به اتاق میرسد انتظار داشت دخترک را در بستر ببیند ولی اورا درحالی مشاهده کرد که کف دستش را به صنقلبی کنارش بند کرده و در تلاش است که بلند شود!…
.
مینای سیاهی ازادانه و نبسته بر سر داشت و صورتش خیس عرق بود!…
ساکت داخل میرود و به تلاش و کف دست هایش که به کف دسته ی صندلی بند بود نگاه میکند!…
.
پیرزن پشت سرش وارد میشود با دیدن سوتیام به طرفش خیز بر میدارد و سعی میکند کف دست هایش را با سماجت از صنقلبی جدا کند اما دخترک مهار شدنی نبود!…
.
– دُوَر هی چه کُنی؟
دا تو نَتَری ول کو یونَه!…
(دختر داری چیکار میکنی؟)
(مادر تو نمیتونی اینو ول کن)
تلاش میکند تا جایی که رنگ پریده اش سفید تر و لب های ترک خورده اش از فشاری که بهشان وارد شده از چند طرف شکاف میخورند!…
در آخر که عاجز شده به کمک ماطلا مجدداً دراز میکشد و در همان حال دست پیرزن را میفشارد:
— پاهام…رو…حس نمی…کنم!…
نمیتونم…قد بلندشم!
.
.
.
.
قبل از اینکه بی بی ماه طلا چیز بیشتری راجبه زخم های سوتیام بفهمد کیان پیش قدم میشود:
.
— ممنونم بی بی تو برو استراحت کن من پیشش میمونم چراکه اینطور که معلومه چیزی یادش نیست ؛ خودم باهاش حرف میزنم!…
.
پیگیر ماجرا نمیشود و بهآرامی قد بلند شده و بیرون میرود!…
تکیه اش را از دیوار میگیرد و کنار دخترک روی دو زانو مینشیند و نگاهش را طوری با آزردهی رویش میچرخاند که انگار شئ با ارزشی شکسته و خراب شده!…
بی مقدمه شروع میکند :
— مضطرب نباشید پاهاتون خوب میشن!…
فقط یکم فرصت لازمه پس تا وقتی خوب بشید استراحت کنید!…
دخترک او را به راحتی شناخته بود اما جوابی نمیدهد و در عوض پارچه ی مشکی را بیشتر روی سرش میکشد ، هرچند که دیگر فایده ی زیادی ندارد!…
.
بار دیگر ادامه میدهد:
.
— هیرمان خان راهی شدن و به اجبار شما رو اینجا گذاشتن چون حال مساعدی نداشتید و از همه مهم تر اینه که کسی نمیدونه شما از اهالی کوهستان نیستید و ما به همه اظهار کردیم که سربازا شما رو توی مسیر برگشت از شکار وقتی توی یه دره افتاده بودید پیدا کردن و چیزی به یاد ندارید!…
دخترک از کل نطق های قد بلند بالایش انگار فقط همان کلمه ی شکار را شنیده باشد با صدای خش دارش لب میزند:
— شکار؟
نگاه خیره ی کیان روی صورتش هم باعث نمیشود که دیده های سوالیش را عقب بکشد اما به جایش لب های مرد روبه رو شیب ملایمی به خود میگیرد!…
ریز بینی و هوشیاری دخترک در این شرایط برایش عجیب بود!…
– فقط حاکم و سربازای مخصوص هیرمان خان و چند نفر دیگه از رؤسا از درگیری ای که قرار بود به وجود بیاد با خبر بودن که همه هم افراد مورد اعتمادی هستن ؛ برای همین مردم عادی فکر میکنن طبق عادت هیرمان خان برای شکار راهی شدن!…
تمام اطلاعاتی که یکهو به مغزش وارد شده بود گیجش کرده بود؛!….
هدفشان را درک نمیکرد!…
.
میمیل داشت ادامه دهد اما انگار برای گفتن حرفش مرددبود اما چاره نداشت باید دختر را توجیه میکرد که هم خود و هم بقیه را به دردسر نیاندازد:
— فعلا اینجا…باید اینجا بمونید پس برای اینکه مشکلی برای هیرمان خان و خودتون به وجود نیاد وانمود کنید که چیزی یادتون نمیاد و نمیدونید از کجا اوممتوجه شد وقتی…
– چرا؟
با سوال یکبارهی دخترک حرفش را قطع میکند و نمیداند چگونه پاسخش را بدهد!…
خودش هم نمیخبر داشت دخترک برای چه اینجاست و هیرمان چه میخواهد!….
.
(عزیزان حساب کاربری من به مشکل بر خورده بود برای همین دیشامگاه نتونستم پارت رو بارگذاری کنم تا الان که ادمین سایت مشکلم رو برطرف کردن!
بازم بابت تاخیر معذرت میخوام)
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن