رمان شهد گس از نیلوفر قائمی فر یک رمان در ژانرهای رمان آسیب اجتماعی|رمان اجتماعی|رمان خانوادگی|رمان درام|رمان رئال|رمان عاشقانه|رمان فرهنگی می باشد که سال ۱۳۹۹ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.
مقداری از متن رمان:
اسم من جهانست،سی و دو سالمه، دکترای معماری داخلی دارم،استاد دانشگاه آزاد هستم؛شاید جوون ترین استاد دانشگاهمون باشم،یه استاد مجرد که گاهی حتی از دانشجو هاشم کوچیکتره،
تنها زیستن میکنم، همیشگی تنها زیستن کردم حتی اون موقع که با خوانواده ام بودم تنها زندگی میکردم.
سال ها قبل یک راز خاموش از خانواده ام فهمیدم که منو در خودم گم کرد، باعث شد بیشتر از قبل حس کنم که چرا پدرم اسم “آذر” رو انتخاب کرد،بله من در اصل اسمم آذرِ نه جهان، بابا میاظهار کرد:
-اسمتو گذاشتم آذر به معنای آتش که وقتی صدات میکنم یاد آتیش جهنم بیفتم.
تمثیل خشک و تیره ای مگه نه؟!ولی پدر من با قلبیل این تمثیلُ میبیان کرد، قلبیلی که سال ها بعد درک کردم ولی همچنان مولین پری و بابا فکر میکنند من این رازُ نمیدونم.
من فرزند بزرگترم،بعد من خواهرم آرزو به جهان اومد و بعد هم دوتا پسر به اسم سهراب و شهاب و بعد هم آذین؛ نمیدونستم چرا هیچ وقت منو قد چهارتای دیگه نمی میل داشتن؟چرا همیشگی شامگاهیه توپ فوتبال بودم،شبیه یه گنجشک که مفته، یه سنگ مفت هم برداریم بزنیم بهش یا شکار میشه یا درمیره!
کاری که پدرم و مولین پری با من کرده بودن شبیه این بود.
وقتی هیجده ساله بودم و با رتبه ده قبول شده بودم،جای اینکه سور بدن برای دانشگاه قبول شدنم؛
بزک دوزکم کردن و یه چهارقد سفید سرم کردن و کنار «کمال» نشوندن،یادم نمیره اون روزُ، من کلا تو باغ نبودم نمیدونستم چه خبره، دور تا دور سبیل به سبیل نشسته بودن و در مورد ازدواج حرف میزدن، من نمیخواستم ازدواج کنم من هدفای بزرگتر داشتم، تحصیل، ترفیع تحصیلی،شاغل بشم،ترفیع شغلی،کسب دروارد شد،کسب اطلاعات غنی…. ازدواج گزینه ی سی سالگی من بود نه هیجده سالگیم!
ازدواج بدون تمایل داشتگاری مگه میشه؟!این مهمونا از کجا اومدن؟!!! چرا با من در مورد ازدواج صحبت نکردن.
از جا قد بلند شدم بابا از سر مجلس قد بلند داد زد: بشین.
به مولین چشم دوخت لبشو تا کجا گزید و اضافه کرد: بشین مادر، بشین قربون شکلت…
هول کردم،شامگاهیه الانم نبودم از بابا میترسیدم،بابا خیلی زورگو و قوی بود،سرشناس و مغرور بود،یه آقا مرتضی مردم میگفتن صدتا آقا از کنارش درمیومد؛هول کرده بیان کردم: بابا من کارت دارم.
بابا با اخم نگام کرد، به اتاق چشم دوختم، پامو بلند کردم منتظر بودم داد بزنه «بشین» اینبار داد نزد، جاده افتادم سمت اتاق، با استرس برگشتم مشاهده کردم اونم داره بلند میشه، تو اتاق منتظر بودم که بیاد.
اومد تو اتاق با نگاهای پر اشک نگاش کردم و بیان کردم: بابا! «با صد مَن اخم و نگاهای به خون جای گرفته با اون سیبل های چخماخی نگام کرد، نگاهشو یادم نمیره،تیز بود و داشت با تیزیش دلمو می شکافت، با آوای لرزون گفتم»: من نمیخوام شوهر….
«یادم نمیاد فعل کلمه رو اضافه کردم یا نه؛ ولی برق سه فازم پرید،برق از نگاهام پرید،لبام داغ کرد، از زیر فکم تا تیغه دماغم تیر کشید، چه تو دهنی بهم زد، تو دهنی های بابا مرگ نداشت اما بهشدت درد داشت، دردش تا توی قلبت جریان داشت،از کف دستای بابا بدم میومد، منو خیلی زده بود، بچه تر که بودم هر روزگار دعا میکردم دست راستش قطع بشه، چراکه منو با کف دست راستش میزد! تازه محبت میکردم یه کف دستو میاظهار کردم!
بابا با آوای بم و خش دارش گفت: حالا برو بشین دیگه هم بلند نشو.
چهار قدُ یه جوری سرم کردم و دم چهارقدمو روی شونه ام انداختم که اون قسمت زیر چونه روی لبمو پوشش بده، مردم نفهمند بابام زدتم، خجالت میکشیدم.
همونجا کنار کمال سیاه سوخته ی سبزه با اون موها و سبیل مشکی عین پر کلاغ،باریکاندام،با چشمایی که سوسوی هر زنیُ میزد، انقدر قرار گرفتم که پام خواب راهی شده بود،اول محرمیت خوندن تا یه هفته بعد که عقد کنیم…از اینکه بوی تن مرد میداد حتی از روی اون کت شلوار مشکیش متنفر بودم.
توی شهر ما جای انگشتر نشون النگو کف دست میکردن، کمال چنان با فخر و غرور یه النگوی پهن دستم کرد و اضافه کرد: ببین چی خریدم برات.
«یه آن نگاهم بهش افتاد، از ذهنم عبور کرد، نسبت ما خیلی دور بود اونقد که یادم نمیاد چند پشت عقب تر یا جلوتر فامیل میشیم، خودش که نه ولی یه بابا داشت که کلی زمین داشت تازه یه مغازه سه دهنه رو با بابا شریک بود، اونم چه شراکتی،بابا هم پول گذاشت اونم پول گذاشت مغازه خریدن اما سند بنام بابای کمال خورد… حالا بهتر علت تو دهنیمو فهمیدم، بهتر علت بله برون بدون تمایل داشتگاری رو فهمیدم..
اون شب چقدر…چقدر… ضجه زدم، مولین هم هی قربون صدقه میرفت میبیان کرد «نه کمال خیلی پسر خوبیه، بابات خیلی خوب می شناستش، الان دیگه وقت شوهرت بود،درس میخوای چیکار؟بابات مغازه رو مهریه ات گذاشته ببین چقدر دوستت داره…»
بابا برای من مهریه نزاشته بود در اصل برای خودش مهریه گذاشته بود…
حس میکردم حیاتم رو باختم، تا روزگار عقد انقدر ضجه زده بودم که دیگه کور شده بودم، با بابا حرف نمیزدم زیرا بابا حرف زدن بلد نبود تو دهنی بلد بود.
وقتی آرزو رو میمتوجه شدم قلبم میخواست خودمو بکشم، خب آرزو که درس نمیخونه اونو میدادین بهش ولی من میدونم چرا آرزو رو ندادن چراکه آرزو برای کمال حیف بود…حیف…
اینو مولین تو پچ پچش با بابا میاضافه کرد، وقتی عقدمون کردن من لال شدم، نه چیزی میخواستم نه حرفی میزدم نه کاری میکردم، همه در پی تدارکات بودن برای اینکه زودتر مارو بفرستند سر خونه و زندگی و من در دنیای سوخته ام غرق بودم.
هیچ صبحی و هیچ شامگاهی برام معنی نداشت، هیچ حرفی هیچ حرکتی، هیچ لمسی برام جذاب و حساس نبود، انگار تمام حواسم سوخت، تاریک شد… حتی حس نفرت هم نداشتم، زیرا دیگه برام چیزی مهم نبود،مهره های زندگی منو بابا برداشته بود و انداخته کنار و فقط یه صفحه سیاه و سفید مقابل منه که نا امیدیم اون سفیدا رو هم سیاه میمشاهده کرد.
کمال میحرکت کرد و میومد اما بابا اجازه نمیداد من ببر خونه اشون، استدلال های خاص خودشو داشت، کمال هم در پیش حضور بابا کاری نمیتونست بکنه؛فکر و ذکر بابا اون مغازه بزرگ سه نبش بود، فکر زیستن من نبود….
تخم نفرت و کینه توی سینه ام هر لحظه بیشتر رشد میکرد…
من تو عالم محزون خودم غرق بودم ندرک کردم کی عروس شدم، هیچی از اون روزگار یادم نیست، انگار رفته بودم عروسی دختر فامیلمون که اصلا برام دوست داشتنی و قابل اهمیت نیست، تنها چیزی که یادمه اینکه وسطای عروسی حتی حوصله ام سر حرکت کرده بود و خمیازه میکشیدم…
میدونید خمیازه یعنی چی؟یعنی مغز اکسیژن کم میاره، مغز من اکسیژن که نه کلا رد داده بود.
حالم از راهی شدارای کمال بهم میخورد، همش هول بود زودتر بریم خونه به نیتش برسه،وقتی ریختشو میدیدم مور مورم میشد… ولی مگه من هم حق انتخاب دارم؟! حس انزجارم در نطفه کور میشد، یکی انگار آتیش منو خاموش کرده بود و با هیچی روشن نمی شدم.
بعد اینکه گوسفند بیچاره زیر پای من جون داد راهی خونه کمال شدم، از دیوار های خونه تصویری داشتم شامگاهیه زندان، از اتاق خوابمون تصویری شامگاهیه یه سلول تاریک داشتم، هنوز پدر و مادرامون تو جادهروی راه پله ها بودن که کمال با تهاجم پرتم کرد رو تخت، کمرم چنان قرچ صدا داد که از درد کمر تا ده روزگار تو تخت جا خشک کردم،
مادرامون هم حال دردمو با کاچی های بد مزه پر روغن میخواستن درمان کنند، کاش کمی کافور به خورد کمال میدادن تا من درمان بشم…
هدف شما از نوشتن این رمان :
وقتی رازی در زیستن وجود داره که خیلی ها از اون باخبر هسسریع نمیشه از شریک زندگی پنهان کرد زیرا دیگه به اون راز نمی گن بهش می گن تهمتوجه شد .تهمشاهده کرد برای حیات زناشویی .این همون اتفاقیه که برای دنیا افتاد.
رمان شهد گس
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن