ناهار صرف شد و حوالی عصر میهمانها ما را تنها گذاششتابزده. من و عروسم!
پریناز زودتر از من بالا راهی شد، کمی تنهایش گذاشتم، مطمئن بودم لازم دارد.
از در اتاق بیصدا نگاهش میکردم، رو به پنجره ایستاده و بیرون را نگاه میکرد.
اامان دیدارمان، دخترکی که برای یک شامگاه آمد و میهمان شامگاههای بینظیری شد… و حالا، صاحبخانه!
آوای تق بستهشدن در اتاق باعث شد سمت من بچرخد.
_ فرهاد، اومدی؟
_ لباستو چرا درنیاوردی؟
شانههایش را بالا انداخت.
_ نمیدونم، بیان کردم تو دربیاری!
_ اوه! اینو بهعنوان یه دعوت برداشت کنم؟
دستم لای موهایش حرکت کرد و لبهای خوشطعمش را بوسیدم.
_ فرقی نداره.
سؤالی سر تکان داد.
_ چی؟
_ مزه لبهات! طعمش عوض نشده.
هردو دستش را دور گردنم انداخت.
_ اعتراضی داری؟
سرم را کمی عقب کشیدم.
_ خیر، من یک مرد قانع هستم!
سرش را به سینهام چسباند.
_ نمیخندی اگه بگم ازت خجالت میکشم.
چانهام را روی سرش تکیه دادم.
_ بکش، ایرادی نداره.
با مشت به تخت سینهام کوبید.
_ خجالتت تموم شد؟ چه کوتاه بود!
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت499
اینبار خودش را کامل از آغوشم بیرون کشید.
_ کادوی سهند کجاست؟
دست در جیب کتم کردم. بستهای نه چندان بزرگ.
روبان قرمز بسته را باز کرد و یک جعبه طوسی رنگ. دستبند نقرهای را دور مچش انداخت.
_ وای چقدر قشنگه!
پشت کف دستبند حکاکی ظریفی با عنوان «پری-فرهاد».
دستش سمت باقی محتویات جعبه رفت، چند ورق قرص…
_ اینا چیه، فرهاد؟
قرصها را از کف دستش گراهی شدم، آرامبخشهای قوی!
_ اینا حتماً مال منه، بخورم از کف دستت دیوونه نشم!
سرش را بازهم بهعلامت نفهمیدن تکان میداد، ورژن «پریناز گیج» هم برای خودش صفایی داشت.
_ قرص ساکتبخشه.
_ وا، پسرهٔ خل! خوب شد جلوی بقیه باز نکردی!
کت را از تنم درآوردم و روی تخت انداختم.
لبه تخت قرار گرفتم و دستها را تکیهگاه کردم.
تنم خسته بود اما ذهنم ساکتش داشت.
_ بسیار کادو گرفتم امروز! عاشق همهشون شدم.
_ من هنوز بهت کادو ندادم.
_ توام کادو باید بدی؟
طلبکار جلویم از حرکت ایستاده بود، پس کجا حرکت کرد خجالتش؟
_ کادو را به بها میدهند نه به بهانه! بیا جلو ببینمت.
خجالتش برگشت اما چند قدمی جلو آمد، اینقدر که بتوانم کف دستی را که کنارش تاب میخورد بگیرم.
_ کادو چی میخوایید، خانوم جهانبخش؟
_ نگو… بگو پریناز!
_ من هرچیزی که قلبم بخواد میگم، خانوم پریناز جهانبخش.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت500
جلوتر آمد و انگشتان کف دست دیگرش لای موهایم خزیدند.
_ والاحضرت هرچی بگن، حتماً خوبه.
_ این شد، مقام شامخ همایونی ما رو فراموش نکن تا از الطاف بیکرانمان بهرهمند بشی!
_ فکر کنم اون قرصای اعصابم مال من بودا!
_ غر نزن، کت منو بیار.
خودش را از من جدا کرد و سراغ کتم رفت.
از جیب کتی که سمتم گحرکت کرد، کف دسته کلیدی را بیرون کشیده و جلویش گرفتم.
_ چیه، فرهاد؟ سوییچ ماشین؟
_ خیر.
کلیدها را بادقت نگاه میکرد.
_ خونه خریدی؟
_ خیر. یه جای کوچیکه که میشه به قنادی تبدیل بشه.
غافلگیرم کرد. جوری روی سینهام پرید که تعاقلبم بههم خورد و با پشت روی تشک تخت افتادم.
با بوسههایش بیشتر تفمالیام میکرد تا چیز دیگر.
_ عاشقتم، فرهاد. عاشقتم…
_ مسألهٔ خجالت منتفی شد؟
_ وایی! باورم نمیشه! یه قنادی مال خودم.
_ با راننده میری، با راننده هم برمیگردی، ممکنه یه روزگارایی لازم باشه توی خونه بمونی، پریناز متوجه هستی که باید بعضی چیزا رو رعایت کنی.
انگار صوتیم را نمیگوش داد.
_ یه طبقه کامل شیرینی تر، بقیه نون فانتزی و شیرینی خشک.
_ اصلاً هم دوست ندارم تمام وقتت اونجا باشی.
_ فکر کن! میخوام انواع نونها رو امتحان کنم. چقدر کار دارم!
حقیقتاً استاد تصمیمات احمقانه بودم، دادن مغازه به پریناز برای افتتاح قنادی هم یکی از همان حماقتهای مسلم بود.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت501
_ پریناز، صوتمو متوجه شدی؟ کاری نکن که کلیدی که کف دستت دادم رو پس بگیرم. درضمن تو الآن مسئامات مهمی هم بهعهده داری، حواست هست؟
_ فرهاد، اسم قنادیم رو چی بذارم؟ بذارم شازده؟
_ خیر، بذار «زن خیرهسر»
کمی فکر کرد وبعد پشتنگاهی نازک کرد.
_ استحقاق چوب و فلک شدن رو داری، پریناز.
_ باز تهمشاهده کرد و ارعاب شروع شد؟ فرمانروای دلها کجاست؟
_ منتظره تو بری لباست روعوض کنی، بیایی خطاهات رو از قلبش دربیاری!
از جایش کشیده شد اما نرفته برگشت.
_ سلطان صاحبقران، این قزن پشت لباسمو باز کن لطفاً.
با لباسخواب سفیدی سمتم برگشت.
دکمه بالای یقهام را باز کردم و دستم را سمتش دراز کردم.
انگشتانم لای موهای خرماییاش فرورفت. زیر گوشش پچ زدم:
_ توی رختخواب ما چیزی تغییر کرده؟
دکمههای پیمسیرنم را باز میکرد و جوابم را زیرلب داد:
_ فکر و ذهنت مال من بود، فکر و ذهنت مال منه. چیزی عوض نشده.
مچ هردو دستش را با یک دست قفل کردم.
_ شایدم انحصارطلبی من بیشتر شده، خانوم!
هردو پایش را دور تنم حلقه کرد.
_ موافقم، شازده. منحصراً متعلق به منی.
کف دستم را زیر تنش بردم.
_ قضیه خجالت به کجا رسید؟
_ اومدم توی بغلت، خجالت دود شد، کجا بودیم، شازده؟
_ جاهای خوب!
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت502
لبهایم هنوز به صورتش نرسیده بود که آوای موبایلم کشیده شد.
اهمیتی ندادم ولی زنگ قطع نمیشد.
بوسیدنش با حواسپرتی فایده نداشت.
به قصد خاموش کردن گوشی از جایم قد بلند شدم.
یک تماس ناموفق و یک پیغام از شاهین.
«دفتر ورامین رو آتیش زدن، آقا. من میرم اونجا.»
دفتر ورامین!
اندازه تمام جهان دشمن داشتم.
گوشی موبایل را خاموش کردم.
_ چی بود، فرهاد؟
_ دفتر ورامین آتیش گحرکت کرده.
_ ای خدا! باید بری مگه نه؟ بیام باهات؟
باید قبلاز رفتن لباس عوض میکردم.
ساکت نشسته و چیزی نمیاظهار کرد بهجز وقت رفتنم.
_ فرهاد، مراقب خودت هستی دیگه؟
_ کارمون نصفه موند، شامگاه رسیدگی میکنم.
هنوز به در اتاق نرسیده پشیمان شدم. ترمتوجه شدم را متوجه شد و جلو وارد شد.
_ چیزی یادت راهی شده؟
_ نه، دارم فکر میکنم اینهمه دفتر و انبار دارم، گیرم یکیش بسوزه! ایرادش چیه؟
کف دستش را جلوی دهانش گحرکت کرده و سعی میکرد نخندد.
_ برو، فرهاد، الآن کارت مهمتره، من و تو و هیجان هم میتونیم تا شامگاه صبر کنیم.
همینم مانده بود از پریناز نصیحت بشنوم.
_ اونجوری نگام نکن، شازده، عمه جانتون نصیحتم کردن که باید حافظ منافع شما باشم وگرنه…!
انگشت اشارهاش را نمادین شامگاهیه خطی افقی به گلویش کشید.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن