حقیقتاً لازم نبود داستان مجید را برایم تعریف کند!
_ خوبه که خاطرات این مقلبی رو یادت بیاری.
چند قدم عقب حرکت کرد و با هردو کف دست خودش را بغل کرد.
_ میگم تو روانشناسیای، چیزی خوندی؟ حس میکنم داری منو مورد مطالعه قرار میدی.
_ خیر، من بازرگانی رو تا نیمه خوندم و تمرکزم روی شما در بحثی فراتر از روانشناسیه.
_ آیی شازده، کوتاه نمیاییها! بیا بریم، اینجا بسیار چیزی برای متوجه شدن نداره. مجیدم فکر کنم من نیومدم، زن گراهی شده!
هنوز کامل روی صندلی ننشسته بود که سؤال کرد:
_ میگم اون که گفتی این زمین اول و آخر مال من میشه… یعنی… منظورم اینه که گیر و گوری بود اون مقلبی گفتی؟
چرا من هوش پریناز را کف دستکم میگحرکت کردم؟
_ میدونستم اگه تو پشت جریان رو بگیری، مشکلات حل میشن.
_ درسته.
_ احتمالاً با زبون خوش راضیشون میکنی، اگر هم نشد با شلیک یک گلوله در جای مناسب.
«ب» را با تشمشاهده کرد ادا کرد.
_ مکانیزم دفاعیته؟
با تعجب نگاهم کرد.
_ چی؟
_ اینکه مثل یک رادیوی روشن، پشت هم حرف میزنی؟
_ شاید. میری قبرستون؟
_ بله.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت381
اینبار واقعاً خاموشی کرد.
نزدیکتر که شدیم سؤال کردم:
_ جای مزارشون یادته؟
_ راستش نه. من همون روزگارا هم حال درستوحسابی نداشتم.
_ هیچوقت برنگشتی سرخاکشون؟
نفسش را بیرون داد.
_ نه، چرا برمیگشتم؟ اینکه باهاشون حرف بزنم؟ خب اونو که همیشگی باهاشون حرف میزنم؛ توی قلبم، توی سرم… بعدم میاومدم که یادم بیاد چقدر تنهام؟
_ حرفت منطقیه.
تکلیفم مشخص شد، تا سرمزار کنارش میماندم.
از ورودی دنبال گل و گلاب میگشتم.
_ دنبال چی هستی؟
_ گل و گلاب.
_ گل که من، گلابم…
نگاهی به سرتاپای من انداخت و ادامه داد:
_ گلابم بازم خودم. بریم اینجا تهران نیست، همینکه مزار رو پیدا کنیم بسیاره.
نیم ساعتی گشتیم تا چشمم به سه قبر کنار هم افتاد.
فاطمه رحمتی، پریزاد اسماعیلی، جلال اسماعیلی.
پریناز سمتی دیگر دور خودش میچرخید.
زبانم نمیچرخید صدایش کنم.
شاید در مقابل مزار عزیزانش شرمنده بودم از نوع رابطهمان.
نمیدانم چه متوجه شد که سمتم وارد شد. دستش به بازویم چنگ شد.
_ پیداشون کردی!
ملایم بین سه قبر جای گرفت، حرفهایی بیشتر شامگاهیه نجوا…
چقدر گذشت؟ ده دقیقه؟ نیم ساعت؟
از جایش کشیده شد.
_ بریم، فرهاد.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت382
_ نمیخوایی مزارشون رو بشوری؟ آب بریزی؟
_ نه، بازم خاک میشه، اینجا کویره.
از قبرستان که بیرون وارد شدیم، تا کرمان را یکسره راندیم.
کل مسیر را غر زد از گرسنگی ولی به قلبم نیامد که بم نهار بخوریم، غمی در فضا جریان داشت.
نیرویی که وادارم میکرد زودتر از این جغرافیا دورش کنم.
قبلاز کرمان در رستورانی توقف کردیم و ناهار سفارش داد.
چیزی بود شبیه آش، بوی خوبی داشت، اینقدر که از سفارش سلطانی پشیمان باشم.
باید به آپارتمان برمیگشتم.
لازم داشتم دوش بگیرم و لباس عوض کنم.
سهند و سدا، روز را با ابجادهیم و دو محافظ گذرانده بودند. شامگاه برنامه کویر داشتم.
جایی بهنام کلوت شهداد.
دو محافظ قبلاز ما میراهی شدند، دو چادر بزرگ الم میشد؛ آتش، زیرانداز… حتی سفارش غذا هم داده بودم، کنسرو روی آتش، تجربه خوبی میشد برای بچهها.
کوچک که بودم، با پدرم میراهی شدم و فرزین.
پدرم اهل شکار بود، کل میزد، قرقاول و من بیزار از بوی خون!
نشانهگیری من چند برابر از فرزین بهتر بود اما بهقول جناب جهانبخش کبیر، پدربزرگم، قلب زدن نداشتم.
هرچند که پیشبینیاش از نوه کوچک درست درنیامد! به راحتی شلیک میکردم!
سهند و سدا منتظرمان بودند، آگاه از برنامه.
شاید پریناز استراحت را ترجیح میداد، حالت وارفتهاش این را میاظهار کرد اما منکه نظرش را نجویا شدم.
میتوانست در چادر استراحت کند، تنها گذاشتنش امکان نداشت.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت383
ساکها بسته شد، جاده زیادی نبود تا صحرا، شاید یک ساعت یا کمی بیشتر.
رسیدنمان با حساب معطلی بچهها و پیداکردن محل کمپ به عصر کشید، هنوز تا غروب آفتاب مدت داشتیم.
چونندازی انداختیم و آتشی که به جاده شد.
چادر ابمسیریم و دو مرد دیگر، کمی دورتر از ما بود، اینقدر که صدای خندههای بچهها را نشنوند.
چیزیکه همیشه برایم اهمیت داشت، حریم خصوصی اطرافم.
آوای خشخشهای هرازگاهی، حرکت ساکنین چند پای کویر بود؛ مارمولکها، حشرات، پرندگان، مارها!
از نامبردن آخری جلوی بچهها فاکتور گرفتم، لازم نبود اوقاتشان را مکدر کنم.
با غروب آفتاب، خنکی مهمانمان شد، حتی در این نقطه گرم از سرزمین چهارفصل.
بچهها هیجانزده از تجربه جمشاهده کردشان سر از پا نمیشناختند.
پریناز کماکان در خاموشی غرق بود.
ستارهها که بیرون آمدند، سه نفری روی چراکهنداز به پشت دراز کشیدم، صورتها رو به آسمان.
ستاره کشف میکردیم.
سدا، پریناز را آوا زد، اصرار کرد که کنارمان دراز بکشد، ستارهاش را در آسمان پیدا کند.
_ ببین، پری، اون ستاره گندهه، باباس. اون یکی منم، اون بسیار ریزه هم سهنده. ستاره تو کدومه؟
دعوای بین سهند و سدا بالا گحرکت کرد سر تقسیم ستارهها و کسی بهجز من جواب پریناز را نگوش داد.
«من توی هیچ آسمونی ستاره ندارم.».
بحث سهند و سدا موقتاً پایان گحرکت کرد.
مجدداً دنبال ستارههایشان میگشسریع، ستارههایی که گاهی روشن میشوند و گاهی خاموش، اطلاع نمیدهند، نظر نمیپرسند.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت384
سدا رو به سهند اعتراض کرد.
_ ستارهم کوش پس؟ چیکارش کردی؟
_ گذاشتمش توی جیبم!
با تشر من سهند حرفش را عوض کرد.
_ ستارهت شد شهاب، ببین الآن یه ستارهٔ جمتوجه شد داری.
همهمان سهمی از آن آسمان پرمحصول داشتیم، آسمان کسی را دستخالی نمیگذارد.
کمی دیرتر از همیشگی خوابیدند، بهخصوص سدا…
سهند که همپای ما همیشگی بیدار بود، حداقل با گوشی موبایلش بازی میکرد به یمن حضور باتریهای خورشیدی موبایلش بدون شارژ نمیماند.
سر چرخاندم و دیدم که نیست، آخرین بار سایهاش را دیدم که پشت چادر میرفت.
چند قدمی از چادرها دور شدم ، نشسته روی تخت سنگی کوچک. نزدیکتر شدم و صوتیش…
اشک میریخت؟ نه ..! این اشک نبود، زار زدن بود، مویه… اما…
_ پریناز؟!
سرچرخاند و با متوجه شدن من انگار حضور ندارم.
_ برو، یه دو دقیقه تنها باشم.
جلوتر رفتم.
_ که چی؟ تنها باشی اتفاق خاصی میافته؟
_ نه! چه اتفاقی… بشین نگاه کن، بدبختی منو ببین، گریه کنم، بشین تماشا کن.
_ باز زد به سرت؟
صورتش را با پشت آستینش پاک میکرد.
_ تو از من بدبختترم دیدی؟ انصافاً مشاهده کردی؟
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت385
نزدیکش شدم و کنارش روی تخته سنگ قرار گرفتم.
_ واقعاً تو یکی از بدبختای متمایز زندگیم بودی.
سرش را چرخاند.
_ واقعاً؟
_ بله.
بار دیگر زیر گریه زد، هایهای. کف دستم را دور شانههای لرزانش انداختم و خاموشی.
_ آخه چرا، فرهاد؟ چرا؟ فکر کن همه زندگیت یه شامگاهه بره. همه خونوادهت… هرچی داری. بشی تنهای تنها. چرا اصلاً منم نموندم زیر آوار.
_ نمیدونم.
دقایق سپری میشدند ونگاهه خروشان اشکش آهسته نمیگراهی شد.
انگشتانم لای موهایش خزیدند و آرامملایم پوست سرش را لمس میکردند.
تنش را روی پایم کشیدم، کاملاً در بغلم جمع شده و هنوز گریه میکرد اما ملایمتر.
صبورانه چشمبهراه ماندم تا کاملاً ساکت شد.
_ این حیات یه هیولای نامرده، پریناز. توقع نداشته باش باهات مهربون باشه.
_ بهشدت دلم براشون تنگ شده. انگار دیدن خونه، سر مزارشون رفتن، همه غم تلنبار شده رو زیرورو کنه، نفسم برید.
_ از حال لذت ببر، به آینده فکر کن. گذشته برنمیگرده.
_ همیشه که نمیشه… تو قلبت تنگ نمیشه برای خانوادهت؟
دلم تنگ میشد برایشان؟
تا وقتی بابا بود، سعی داشتم محبتش را جلب کنم اما دیدهش دنبال فرزین بود. برادری که رقیبم حساب میشد تا برادر… و فروغ… از دست دادن هیچکس بهاندازهٔ نداشتن فروغم سخت نبود.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت386
_ روابط من پیچیده بود، پریناز. توصیفش سخته.
_ مادرت چی؟ اونم پیچیده بود؟
_ قلبم نمیخواد ازش حرف بزنم.
نفسش را بیرون داد.
_ میبینی، حتی تو هم یه زخمایی داری که دوست نداری بهشون کف دست بزنی.
در بغلم چرخاندمش، جوریکه صورتش روبهرویم باشد.
دستهایم قاب صورتش شدند و نوک بینیاش را بوسیدم.
_ زخمات کجاس، دختره؟
سرش را زیر گردنم فروکرد.
_ میخوای بوس کنی خوب بشه؟
_ پیشنهاد بهتری داری؟
_ وقتی یک ساعت اشک ریختم، ته گلوم داره از خشکی میسوزه، فکر میکنی چه پیشنهادی برات دارم؟
از جایم قد بلند شدم درحالیکه مثل کوالا به من چسبیده بود.
قد بلند شدن یکبارهیام، باعث شد هینی بکشد.
_ یواش بابا! چکار میکنی؟
_ ببرم بخوابونمت دیگه، خستهای!
خودش را از بغلم بیرون کشید ولی کف دستم را رها نکرد.
_ خودم میام.
برای اولین بار، سالها پساز دوران نوجوانیام، شامگاه را زیر چادری سر کردم.
رختخوابی که راحتیاش نه ولی پرینازش اندازه بود.
فکر نبودنش در کنارم، آزارم میداد اما تا کجا میتوان روح کسی را به بند کشید؟
صبحانه را بیرون از چادر خوردیم.
پریناز روی آتش تخممرغ درست کرد.
سوخته، چرب، پر از نمک… احتمال زیاد آلوده.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت387
جزو قواعد کمپ، تجسس نکردن است. پس به هر مکافاتی بود، صبحانه را فرودادم.
در من کوچکترین تمایلی برای این سبک حیات به چشم نمیخورد.
وسایل را جمع کردیم و بهسمت کرمان جاده افتادیم.
حوالی ظهر، هوای مناسب خونه، دوش آبگرم، فضای تمیز منتظرمان بود.
ناهار را در خانه خوردیم، بچهها برای عصر استراحت میکردند و من…
کار نیمهتمام با پریناز را سروسولین میدادم.
در مقابل سؤالات ناتمامش خاموشی کردم، خسته شد و چیزی نجویا شد.
مسیرم مشخص بود، جلوی آپارتمان نوسازی توقف کردم، حدوداً بیست واحد.
با آسانسور به طبقه پنجم راهی شدیم.
_ اینجا چه خبره فرهاد؟
_ بیا، بهت میگم.
در را پشتسرمان بستم، یک واحد نوساز یکخوابه.
سالن و آشپزخانه قلببازی داشت، نه بسیار بزرگ ولی پنجرههای سالن رو به پارک سرسبزی باز میشد.
تا کنار پنجره حرکت کردم.
_ این خونه رو برای تو گحرکت کردم. عامری کارهای برقرار شدن حقوق پدرت روانجام میده. میمونه اون زمین که ممکنه انتقال سند کمی طول بکشه. اینجا رو هم میتونی مبله کنی. به سلیقه خودت.
کلید را سمتش گرفتم.
_ کلید.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت388
دهانش مثل ماهی بازوبسته میشد، چند قدم آمد و کف دستش برای گحرکت کردن کلید در هوا خشک شد.
_ فر… فرهاد… اما… سفتهها!
کلید را در کف دستش رها کردم، پنجهاش مشت شد.
_ همون پاکتی که چند روزگار پیش با کاغذخردکن از بین بردی، سفتههات بودن، دیگه چیزی نیست که دلواپسش باشی.
_ یعنی دیگه باهات برنگردم خونهت؟
سرم را به تأیید تکان دادم.
_ درسته، لازم نیست برگردی. میگم وسایلت رو جمع کنن، برات بفرستن اینجا. آپارتمانی که هستیم بمون تا اینجا رو مبله کنی.
سکوت کرد… نه اعتراضی، نه تشکری، هیچ!
خاموشیی که دنبالهدار شد، تمام مسیرمان تا آپارتمان محل اقامتمان، تمام مدت عصر تا شامگاه، خاموشی!
قبلاز من به رختخواب حرکت کرد و ملافه را روی سرش کشید.
سهم من از آخرین شامگاه کنار هم بودنمان شد عطر موهایش در خواب.
پریناز همیشگی مرا متعجب میکرد، صبح روز بعد به نحوی شروع شد که توقعش را نداشتم.
◇◇◇
پریناز
هضم حرفهایش، درک حرکت کردارش… امکان نداشت.
ابداً فکر نمیکردم رابطه ما به این صورت و مکان فعلی برسد.
تصمیمش را مثل پتکی بر سرم کوبید… اراده همایونی بر این افتاده که من در کرمان بمانم.
مرحمت کردند، سقفی هم بالای سرم ساخشتابزده و مستمری که قرار بود بهزودی برقرار شود.
منت این آخری گردنم نمیراهی شد، پدرم در آسمانها هم مراقب دخترش بود.
تمام شامگاه با خودم کلنجار حرکت کردم، حضورم در زیستن فرهاد مثل طوفانی بود که ناغافل بر سر کسی خراب شود و اینطور راهی شدن از زندگیاش شامگاهیه سیل!
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت389
چه تشابهی زیستن من داشت با انواع و اقسام بلایای طبیعی!
فرهاد تمایل داشت که من را در حیاتاش وارد کند ولو در نقش یک رابطه هوسآلود و حالا با اتمام هوس، شازده قجری به مثابه پدران تاجدارش، کف دستور به حذف میداد. منتها…
کورخوانده بود، نه عهد قجر بود، نه من بنده زرخریدش بودم!
گور پدر هر احساس احمقانهای که کودکانه در قلبم روشن شد.
سراغ چمدان کوچکم رفتم و وسیلهها را داخلش میچپاندم.
فرهاد و بچههایش قرار بود روزگار بعد به تهران برگردند.
باید خودم را از این بندهای پوشالی رها میکردم.
ندرک کردم کی وارد اتاق شد.
_ پریناز، چند بار صدات کردم، چرا جواب نمیدی؟
بدون کشیده کردن سرم بیان کردم:
_ متوجه نشدم.
_ داری چکار میکنی؟
_ وسایلم رو جمع میکنم.
اینبار به صورتش زل زدم، دیدن ابروی بالا پریدهاش مرا در تصمیمم مصمم میکرد.
_ متوجه نمیشم، وسایلت رو برای چی جمع میکنی؟
_ به خودم مربوطه، در اصل این مسأله کوچکترین ارتباطی به تو نداره. رابطه ما تموم شده. البته… شناسنامه و یه سری مدرک من کف دست وکیلته که خب باید زودتر به دستم برسونی.
جلوتر وارد شد و چمدان را با پایش کنار زد.
_ زده به سرت؟ متوجه هستم که پریودی ولی این اندازه بیعقلی وسبکسری رو نمیفهمم.
_ با من درست حرف بزن، من نه نوکر پدرتم، نه ازت خردهبرده دارم. میبینی که وسایلم رو جمع میکنم، باقی قضیه هم به تو یکی هیچربطی نداره.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت390
_ پریناز، از صبر من سوءاستفاده نکن.
پوزخند زدم.
_ الآن سوءاستفاده کنم میخوایی چه غلطی بکنی؟ هان؟ نکنه باورت شده عهد پادشاه ویزویزکه، توام شازده دماغالسلطنه! از این خبرا نیست دیگه، جناب. بفرما کنار.
چمدان به دست جلویش ایستادم. در را محکم بست و بازویم را کشید.
_ دهنتو میبندی یا نه؟
_ بهقول خودت؛ خیر. این تریپ عصبانی رو هم برای من برندار… یه زنگ میزنم پلیس ۱۱۰ بیاد جمعت کنه.
فریادش در سرم پیچید:
_ پریناز!
صوتیم را بلندتر بردم.
_ صوتتو برای من کشیده نکنا، دیگه سفته هم نداری که جوابتو ندم.
_ پس تمام مشکل تو اون سفتهها بودن.
_ پس چی؟ عاشق تو بودم، داشتم جهاد اکبر میکردم!
با مشت به در کوبید و فریادش قد بلندتر شد.
_ گفتم دهنتو ببند.
در میان فریادهای من و فرهاد، کسی به در میکوبید.
فرهاد با صورتی قرمز از عصبیت در را باز کرد، سهند!
_ بابا! چی شده؟ صداتون…
آوای هوار فرهاد بلند شد.
_ برو پایین، سهند. دخالت نکن، بیرون!
سهند هردو کف دستش را به حالت تسلیم بالا برد و سمت من نگاه میکرد.
_ چیه؟ نگاه نداره!
بیرون حرکت کرد و فرهاد در را با لگد بههم زد.
کف دسته چمدان را گراهی شدم و جلویش توقف کردم.
#پاییز_نوشت
یادمان باشد
بهشت را به بها میدهند نه به بهانه ✌️
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت391
_ برو کنار.
چند نفس عمیق کشید و تن آوایش را پایین آورد.
_ کجا داری میری؟
_ با اینکه ابداً بهت ربطی نداره ولی میگم، برمیگردم تهران.
_ پریناز، مگه تو نمیمیل داشتی مستقل باشی، اون آپارتمان مال توئه، بمون… تهران جایی…
به میان کلامش پریدم.
_ تهران جایی ندارم؟ از کجا میدونی ندارم؟ مگه تو از گذشته من خبر داری؟ فکر کن یه کرور آدم میشناسم! فکر کنم شاد بشن برام کاری بکنن.
اسمم را آوا میزد، هربار قد بلندتر از قبل اما ادامه دادم:
_ اینکه کجا میرم، چکار میکنم، چطور زندگی میکنم به تو ابداً… ربطی… نداره.
چیزی از کنار سرم رد شد و آینه قدی کنار اتاق را شکاند.
بدون اهمیت به تکههای شیشه ریخته پشتسرم، با تنهزدن از کنارش رد شدم که آخرین نیشش را زد.
_ پس دنبال این بودی که منو دک کنی، بری سراغ کاسبی قبلیت، هان؟ دلت تنگ شده بود براش؟
دستم به دستگیره در خشک شد.
خودم میخبر داشتم که در تهران کسی را ندارم، موسیو فقط!
یک بار گفت اگر بخواهم برایم جا دارد!
وقتی دیشامگاه برایش پیغامی فرستادم، اینکه مدتی را ولو موقت پیشش بمانم، جواب داد؛ «بیا پاری، اتاقت حاضره».
رو به فرهاد کردم و انگشت اشارهام را بهسمت سینهاش نشانه گراهی شدم.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت392
_ اینکه کجا میرم، پیش کی میرم، با کی میخوابم، عاشق کی میشم، با کی زندگی میکنم هم به جنابعالی مربوط نیست. تو یه آدم بیخودی که لیاقت داشتن هیچچیزی رو نداره! زنتم اینو متوجه شد که ولت کرد.
میاطلاع داشتم غرورش را له میکنم اما مگر فرهاد دقیقاً همین کار را با من نکرد؟
پس نتیجه برابری داشتیم!
منتظر نماندم و از اتاق بیرون رسیدم.
صوتی فریادهایش میوارد شد و وسایلی که شکسته میشدند.
پایین پلهها سدا و سهند توقف کرده بودند.
_ پری، چرا بابامو اذیت کردی؟ چرا داد میزنه؟
کف دستم را دور شانههای کوچکش پیچیدم.
_ پرنسس، آدم بزرگا یه موقعها همدیگه رو اذیت میکنن، تو غصه نخور. وقتی من برم، بابات حالش بهتر میشه.
سهند کف دستم را که به کف دسته چمدان مشت شده بود گراهی شد.
_ کجا میری، پری؟
_ دنبال حیاتم، سهند.
منتظر نماندم و بهسمت بیرون ساختمان مسیر افتادم. ابراهیم جلوی در از حرکت ایستاده بود.
_ پریناز خانم؟
صوتی سهند از پشتسرم میآمد. صوتیم میزد. نمیدانستم جواب ابراهیم را بدهم یا سهند را.
سهند کوتاه نمیوارد شد. دوید و بازویم را گراهی شد.
_ پری، کجا میری؟ بابام داره سکته میکنه.
حالی این پسر نمیشد! قرار هم نبود وارد ماجرا شود اما…
_ سهند، میل داشت پدرته که من دنبال زندگیم برم، منم دارم میرم منتها به روش خودم. بابات هم سکته نمیکنه، نترس.
بهسمت جادهپله ساختمان حرکت کردم که ابراهیم باز هم صدایم زد.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت393
_ بله، آقا ابجادهیم؟
_ هرجا قراره برید، من میرسونمتون.
باز هم معحرکت کرد ابجادهیم!
هرچند اگر روز اول همین ابراهیم گیج، مرا سر موقع به خونه خاله برگردانده بود، هیچ داستانی بین من و فرهاد شکل نمیگرفت.
_ مرسی، ابمسیریم. منو تا ترمینال ببر، میرم تهران.
پیدا کردن اتوبوسی که بهسمت تهران برود سخت نبود.
ظهر نشده در جاده میراندیم، مقصد، شهر دودزده.
چه حکمتی داشت که این مسیر برایم با غم میگذشت، همواره در عزای از کف دست دادن کسی بودم.
شاید هم واقعیت نداشت، بههرحال من هیچوقت فرهاد را نداشتم که بخواهم از کف دستش بدهم.
ذهنم به هزار جاده میچرخید و جواب نمیگرفت.
هیچوقت حضور خوشحالان یا امثال او را در زندگی فرهاد جدی نگحرکت کردم اما در محاسبات من قوانینی لحاظ نشده بود.
اصاما مثل فاصله طبقاتی ما، اصالت خاندان پرطمطراق جهانبخش و «کسی نبودن» پریناز!
نه مدرک تحصیلی خاصی داشتم، نه چهرهای آنچنان زیبا و مسحورکننده. گذشته پرافتخارم هم مزید بر علت!
واقعاً با چه رویی توقع داشتم فرهاد با همین پرینازی که هست، شاد باشد!
وقتی اتوبوس کنار یکی از رستورانها ایستاد، اشتهایی نداشتم، طبیعی بود، به جای غذا، تراوشات تلخ مغزم را نوشجان کردم.
حوالی تهران، در مکاشفاتم به این نتیجه رسیدم که فرهاد در نوع رفتارش حق داشته، توقعات من زیادی رؤیایی و بچگانه بودند.
واقعاً چه فکری کردم که سرش داد زدم!
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت394
درست که غرور من برایش پشیزی ارزش نداشت ولی این چند ماه اگر مسأله کمربند کشیدن آن شامگاه لعنتی را فاکتور میگراهی شدم، واقعاً اذیتم نکرده بود.
یعنی در مقابل تعریف ذهنی من از اذیت، کار ناجوری مرتکب نشد.
بهشدت مواقع هم از در مهربانی به سبک خودش وارد میشد.
مهمترین چیزیکه آزارم میداد نگاه از بالا به پایینش بود.
سفته را میسوزاند، با کف دست صاحب سفته و بروز نمیداد؟!
بعد خانه میگرفت درست در جایی بسته و کوچک، با سابقه خراب من!
توقع داشت زندگی نرمالی را شروع کنم؟ انگار نه انگار که روزگار قبلش آغوشش را باز کرد تا غصههای دلم را برایش بیخجالت گریه کنم.
درآن حال غمزدهٔ روحی، تفاخر و نوع نگاهش را نامشاهده کرده گراهی شدم.
حس دختر بدبختی را داشتم که مرد سخاوتمندی در ازای دوران کوتاهی آرامش در کنارش، مزدش را چندبرابر داده.
مرحمتهای شاهانه، آپارتمان! حیات مستقل!
البته که از خودم چیزی نمیسؤال کرد، امر ملوکانه میکرد و من هم کرنش میکردم در مقابل ارادهاش.
خیر!
از این خبرها نبود، شاید من همان دختر بدبختی بودم که در ذهن داشت اما قرار نبود که تا ابد بدبخت بمانم.
این را به خودم قول دادم. وقتی جوانه کوچکی را پای درخت توت خشکیده، در زمین پدریام متوجه شدم.
من همان جوانه بودم، با جهان میجنگیدم و حقم را میگرفتم.
قلبیلی نداشت منتظر کسی بمانم تا خوشامگاهختی را برایم با زبان و متوجه شد خودش هجی کند.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت395
از اتوبوس که پیاده شدم، مردی کنار چمدانم از حرکت ایستاده بود که صورت آشنایی داشت، از محافظین فرهاد.
با متوجه شدن من بهشدت طبیعی جلو وارد شد انگار که قرار بوده همسفر من باشد.
_ خانم، کجا تشریف میبرید که براتون ماشین بگیرم؟
فایده داشت که صحنهای هیجانی خلق کنم و جواب درشتی به سؤالش بدهم؟
مثلاً؛«به شما مربوط نیست» یا «خودم بلدم ماشین بگیرم».
اول و آخر دنبالم میرسید، بههرحال من هنوز با فرهاد کار داشتم، مدارکم کف دستش بود.
_ سمت ولنجک.
کمی جلوتر راهی شد، دستش را بلند کرد و تاکسی گرفت.
چمدانم را داخل صندوق گذاشت، حتی در ماشین را برایم باز کرد.
خواستم بگویم من مثل رئیسش با بازکردن درها مشکل ندارم اما ادای دخترهای مؤدب را درآوردم و خاموشی کردم.
قبلاز سوارشدن، سؤال کردم:
_ شما اگه قراره دنبال من بیایین، همین تاکسی رو سوار شین، حداقل کرایه الکی ندین.
_ نه خانم، شما بفرمایین.
سرش را پایین انداخت، منتظر شد سوار ماشین شوم و در را بست.
تاکسی حرکت کرد و مشاهده کردم که تاکسی دومی دنبالمان میآمد.
پوف کلافهای کشیدم و نفس عمیقم را بیرون دادم.
تاکسی که از مسیر اتوبان بهسمت شمال شهر میرفت، گوشی خاموش موبایلم را روشن کردم.
چرا منتظر پیغامهایش بودم؟
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت396
نمیدانم چرا به پیغامش ریز خندیدم.
تاکسی که جلوی خونه وارتان نگه داشت، بدنم سرد بود و سرم درد میکرد.
پیاده شدم و راننده تاکسی، چمدان را جلوی در منزل موسیو گذاشت.
در زدم و از دور تاکسی دوم را مشاهده کردم که منتظر بود وارد خانه شوم.
زیاد معطل نکرد، در با تقی باز شد.
_ سلام، موسیو.
_ یا مسیح! پاری، از قبر دراومدی؟ بیا تو ببینم، بیا.
چمدانم را بلند کرد و من جلوتر وارد شدم. هوا سرد نبود اما تن من لرز داشت.
_ هرچی از دهنم اومد به فرهاد اظهار کردم.
فقط ریز خندید.
دستش را به بازویم رساند.
_ برو تو، از کی غذا نخوردی؟ آدم با شکم خالی که دعوا نمیکنه!
بهسمت پلههای ورودی راهی شدم.
_ باور کن گشنهم نبود ولی الآن انگار دلم داره ضعف میره.
کاسهٔ چیزی شبیه شوربا را جلویم گذاشت با کمی نان.
هر چقدر قلبم میل داشت نان خیس شده در شوربا را با ملچ و ملوچ خوردم. نه غر زد، نه ایراد گرفت.
قرار گرفته بود و قهوه میخورد.
سؤال هم نمیپرسید، واقعاً کلافهکننده بود.
کاسه جلویم را سمت ظرفشویی بردم.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت397
_ ولش کن، بیا استراحت کن.
_ میگم، موسیو، جدی نمیخوایی دعوام کنی؟
متعجب نگاهم کرد.
_ چرا دعوات کنم؟
_ نمیدونم، خب میگم کلی دری وری به فرهاد گفتم.
بازهم لبخند زد.
_ میگم، فکر میکنی گروکشی کنه، شناسنامه و مدارکم رو نده؟ هان؟ این مقلبی هست؟
سرش را رو به بالا تکان داد.
_ نه، اونجوری نیست. فرهاد یا کاری نمیکنه، یا اینکه…
نگاهم روی صورتش میچرخید.
_ یا چی؟
انگشت اشارهاش را نمادین عمود بر گردنش کشید.
برو بابایی نثارش کردم و باعث شدم قد بلندتر بخندد.
چیز زیادی نسؤال کرد، معتقد بود باید کمی استراحت کنم و بعد حرف بزنیم.
دختر حرفگوشکنی شدم، به اتاقی که قرار بود بمانم حرکت کردم، اتاقی با دیوارهای پوشیده از عکس خوانندههای زن! اتاق یکی از پسرها بوده.
زیر لحاف خزیدم و دیده روی هم گذاشتم، بازهم در منزلای غریبه.
منزلای که قرار بود پناهم باشد… به خونههای غریبه این سالیانم در ذهنش گذراندم، پناهگاههایی که حیاتام را ویران کردند.
ناخودآگاه چشمانم خیس شدند ولی چند نفس عمیق پشت هم کشیدم و پلکهایم را بستم… خوابی آهسته.
بیدار که شدم، آسمان غبارآلود بود، نه از کثیفی… آفتاب داشت غروب میکرد. چقدر خوابیده بودم؟
تنم هنوز درد میکرد، عاشق شدم دوش بگیرم.
#پاییز_نوشت
مولانا شمس را گفت:
پس زخمهایمان چه؟!
و او پاسخ داد:
نور از محل آنها وارد میشود.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت398
وسایلم را برداشتم، میخبر داشتم حمام طبقه اول است.
موسیو در آشپزخانه مشغول بود، صوتی آوازخواندنش را میمتوجه شدم.
در حمام را باز کردم که صدا زد:
_ پاری، شیر آب گرم و سرد جابهجاس… یخ نکنی!
عجب گوشی!
_ مرسی، موسیو.
دوش گحرکت کردم، البته به مصیبت. چندسال بود سرم را با شامپو تخممرغی جای گرفته بودم، نرمکننده هم نداشت، موهایم مثل چوب شدند!
اما حمام خوبی بود، رخوت را از تنم رد کرد.
باید یک لیست مینوشتم از وسایل ضروری، لازم بود خرید کنم.
به آشپزخانه که حرکت کردم، موسیو پای گاز بود.
_ چه میکنی، قلباور!
خندان با صورت سرخوسفیدش برگشت.
_ بهبه، بیدار شدی، حموم کردی، حالت بهتره؟
_ اوهوم، خوبم، بسیار بهتر شدم. چرا همهش پای گازی، موسیو؟ مهمونبازی میکنی؟
_ نه، پاری، من یه عمر آشپز بودم، عادت دارم، دوست دارم.
چشمکی زدم.
_ خلاصه اظهار کرده باشم، من غذام اندازه گنجیشکه! یه شیکمم بیشتر ندارم.
بهسمت گاز برگشت.
_ ابجادهیم زنگ زد.
پای کتری رفته بودم که چای بریزم.
_ خب؟
_ اظهار کرد وسیلههاتو میاره.
_ خوبه.
منتظر بودم از فرهاد بگوید اما خبرش همان بود، بیشتر چیزی ناظهار کرد.
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت399
لیوان چای داغ را بین انگشتانم فشردم، کمک میکرد نوک بیحس سرانگشتانم به زندگی برگردند.
زیر گاز را خاموش کرد و سر میز نشست.
_ تعریف کن ببینم.
_ چی بگم؟
نفسم را بیرون دادم.
_ یادته سفته داشتم کف دستش؟
_ خب؟
_ سفتهها رو نابود کرده، یعنی در اصل… ببین چندوقت پیش داشت گاوصندوقش رو تمیز میکرد، منم براش پای کاغذخردکن برگههای بیخودش رو خرد میکردم. یه بسته داد اضافه کرد خرد کن… میل داشتم نگاه کنم، داد زد که «خرد کن»… نگو همون سفتههای من بوده.
_ مطمئنی همه رو خرد کرده؟ خودش گفت سفته نداره ازت؟
_ آره، خودش اظهار کرد.
دلی از چایم نوشیدم.
_ بعدش راهی شدیم کرمان.. حتی بم! خونه پدریم، مزار خانوادهم… میدونی بسیار برام سخت بود ولی فرهاد همهجا کنارم وایساد، تنهام نذاشت.
با تعجب ابروهایش بالا پریدند.
_ خب! بعدش؟
_ هیچی دیگه، بعداز یه سفر عالی، منو برد یه آپارتمان رو نشونم داد، یه کلیدم داد دستم که اینجا آپارتمانته، وکیل هم حقوق پدرت رو برات دایر میکنه، زمین پدریت رو هم برات دارم پس میگیرم. توام بمون کرمان، مستقل حیات کن… خداحافظ.
_ یعنی اظهار کرد بمونی کرمان؟ تنها؟
_ بله. منم اول حرف نزدم اما دیدم که این آدم… یعنی موسیو این چشه؟ خسته شدم بسکه جای گرفتم برام بریدن و دوختن. انگار من آدم نیستم، نظر ندارم، عقل ندارم… والا من فقط پول ندارم! باقی چیزام مشکلی نداره.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن