_ متوجه شدی، فرهاد، ما هنوز میتونیم.
اینبار نوبت من بود که با پوزخند مهمانش کنم.
_ تونستن که بیشتر نقش منه، شما وظیفهت تسلیم و لذتدادنه. منتها..! بسکه این استعداد تسلیم شدنت هرز پریده، عملاً رغبتی ندارم بهت. نمیفهمم با اون هوش سرشارت چطور متوجه نشدی که به من لذتی ندادی!؟ از کارکشتهای مثل شما بعیده!
بهتزده، صورتم را میکاوید.
جان میدادم برای دیدن سردرگمی نگاهش، ده برابر یک ارضای جنسی میارزید.
دیده باریک کرد و یک قدم جلو آمد.
_ تو؟ چطور جرأت میکنی با من…
انگار به لکنت افتاده باشد.
_ تو مردک بیمقدار…
فاصله بینمان با یک قدم بلند پر شد و چانهاش اسیر انگشتانم.
_ صبوری من برای شخص شما به انتها رسیده، خانم. سریعاً ویلای منو ترک کنید.
_ این بازی خطرناک به نفعت نیست، فرهاد.
بیان کرد و سایه پلیدش بهسرعت از کنارم عبور کرد.
بهسمت پنجرههای مشجر رو به باغ رفتم.
محافظین، پراکنده در راهی شدوآمد.
گوشی موبایل را از روی میز برداشتم و تماسی با شاهین. اولین بوق، تماس برقرار شد.
_ آقا.
_ رد موبایل آلا رو زمتوجه شد؟ یا آرمان؟
_ بله، اطلاعات از ویلا بهشون میرسیده. یه خط ایرانسل.
پس موشی در دیوارهای ضخیم ویلا لانه داشت.
_ مشخصاتی ازش داری؟ صاحب خط؟
_ چیزی نداریم. فقط شمارهش رو دارم.
_ همین الآن برام مسیج کن.
فرهاد نبودم اگر تا آخر امشب خبرچین را پیدا نمیکردم.
_ دیده آقا، بیام رامسر؟
_ خیر.
تماس را قطع کردم و چند ثانیه بعد، شماره موبایلی روی گوشی موبایلم افتاد.
شماره جاسوس!
بهسمت اتاقم رفتم برای تعویض لباس.
چندنفر مشغول مرتب کردن منزل بودند و پاککردن شواهد درگیری.
خونهای ریخته شده کف زمین، گلولههایی که به گچبریهای سقف برخورد کرده بودند.
یک ساعت بعد در دفترکارم به اسنادی زل زده بودم که کسی در زد.
_ بیا تو.
_ آقا، خونه مرتبه، با ابراهیم تماس بگیرم؟
_ بله و بگو فوراً برگردن.
بدون حرف از در بیرون راهی شد و پنجههای من لای موها مشت شد.
ساعت از دو عصر هم گذشته بود.
میدانستم ابراهیم حواسش به همه جوانب هست، مثلاً بردن لباس برای بچهها و پریناز.
به نیم ساعت نکشید که آوایشان را متوجه شدم.
سدا و سهند وارد اتاق شدند، پریناز دورتر توقف کرد، قامتش در مانتوی تیره نحیفتر بهنظر میرسید.
_ خوش گذشت، بچهها؟
وانمود میکردم که اتفاقی نیفتاده، فقط سدا بود که ذوق داشت.
_ بابا، رفتیم یه ساحل دلبر، بعد صدف جمع کردیم، ناهارم خوردیم… پیتزای خوشمزه.
_ آفرین به دختر قشنگم.
نگاهم به سهند بود که مردد اینپا و آنپا میکرد.
_ سدا، با پریناز برو ببین توی یخچال بستنی داریم یا نه.
هوراکنان بیرون رفت، یک تیر و دو نشان… پریناز را هم با خودش کشاند.
کف دست به شانه سهند گذاشتم.
این پسر بلوغ را رد میکرد، از من هم کشیدهتر میشد.
_ سهند، مضطرب چیزی نباش.
_ بابا، تیراندازی شد؟ یه چیزایی میگفتن… کی بود؟ پلیس اومد؟
آنقدر بزرگ بود که وقایع اطرافش را درک کند ولی نه آنقدر که بتوانم شرح ماوقع را برایش بگویم.
_ سهند، اختلافاتی وجود داره که ابداً نمیخوام پای پلیس هم بهش باز بشه. تو و سدا همیشگی در امنیت هستید و این مشکلات گذرا بهزودی تموم میشه.
_ با دایی مشکل داری؟ مولین هم که همواره پشت سر اونه.
ظاهراً آلا جاهایی بند را به آب داده.
نگاهم کشیده شد به گلسر پای میزتحریر، جایی که دیده سهند هم خیرهاش مانده بود.
_ مولین اینجا بوده؟
بله بوده و از احمقانهترین روش سعی در تطمیع من هم داشته.
_ اومد و صحبت کردم، فعلاً اوضاع آرومه.
اتاق را ترک کردم، به مقصد آشپزخونه.
_ بابا!؟
_ جانم؟
_ من نمیخوام برگردم پیش مامان.
از حرفی که زد جا خوردم ولی…
_ سهند هرجایی که اراده کنه میمونه، خوبه؟
جلوتر آمد و شانهبهشانه من قدم برمیداشت.
_ همیشه روی من حساب کن، بابا.
انگشتانم لای موهای نسبتاً بلندش فرو حرکت کرد.
_ همیشه!
در آشپزخونه، سدا بستنی شکلاتی را میخورد و پریناز با رنگی پریده کنارش جای گرفته بود.
گرسنگی کمکم داشت کار کف دستم میداد اما تمایلی به آوازدن صنوبر نداشتم بعداز عَلمشنگه صبح.
سهند شاید «گرسنهمه» زیرلبیام را گوش داد.
_ ساعت سه عصره خب، پری هم ناهار نخورد با ما.
پریناز با شنیدن حرف سهند، سیخ جای گرفت.
بیخود نبود رنگش شبیه میتها شده.
روی صندلی نشستم.
_ پریناز، ببین داخل یخچال چیزی هست؟
_ مرسی، من واقعاً اشتها ندارم.
با من بحث میکرد؟!
_ برای خودم گفتم، بلند شو، نمیخوام صنوبر رو صدا کنم.
مطمئنم دهانش را کج میکرد و زیرلب غر میزد.
سری در یخچال چرخاند و ظرف پلو را بیرون آورد.
_ تخممرغ بشکونم با پلو بخورین؟
واقعاً این سؤال جویا شدن داشت؟
خودش انگار متوجه جواب شد. پیشنهاد بعدی را مطرح کرد.
_ پلو و ماست هم هست.
شاید واقعاً باید به صنوبر زنگ میزدم.
صدای پریناز بلند شد.
_ یه چیز خوب پیدا کردم، ماهی دوست دارین؟ سرخ کنم؟
_ سرخ کن. سریع.
برشهای ماهی سرخشده را با لیمو روی میز گذاشت. دیس برنج. همین؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن