رمان شاهزاده و دختر گدا پارت ۱۹

با کف دستش شروع به بازی کردن با نوک س*ینم میکنه . نباید میزاشتم بیشتر از این پیش روی کنه .

با کف دستی که ازاد بود کف دستش رو میگیرم . عصبی دستم رو پس میزنه و س*ینم رو توی کف دستش میگیره و فشار میده .

از درد دیده هام رو میبندم اما نه ،نباید کوتاه بیام . تا جایی که بتونم نباید بزارم به تمایل داشتش برسه. مجدداً دستش رو میگیرم .

بالاخره از چشم دوختن به سینه هام دل میکنه و با نگاه های قرمز شده بهم خیره میشه .

با صدایی که به خاطر ترس میلرزید رو به دیوید میگم:

من: بزار من برم . چرا نمیفهمی من نمیخوام باهات باشم!

_ اینکه تو چی میخوای یا نمیخوای برای من مهم نیست ! پس بهتره یا لذتشو ببری یا دهنتو ببندی بزاری من لذتم رو ببرم .

از این همه وقاحتش متحیر میشم . اشک هام مسیر خودشون رو باز کرده بودن .

من: هیچ وقت فکر نمیکردم همچین ادم سست اراده ای باشی! اسم خودتو گذاشتی مرد؟! تو نر هم نیستی چه برسه به مرد!

با تموم شدن حرفم یک طرف صورتم میسوزه. رنگ صورت دیوید از شدت خشم رو به کبودی میزد .

_ اگه جرعت داری یک بار دیگه اون حرفی رو که زدی تکرار کن تا نشونت بدم مرد کیه دختره دهاتی! تو اندازه اشغال هم برای من ارزش نداری چه برسه به اینکه با دیدنت بخوام سست بشم .

اشک هام بی وقفه از دیده هام پایین می امدن و صورتم رو خیس میکردن .برای حفظ پاکیم باید این تحقیرها رو تحمل میکردم .

من: خب مگه نمیگی برات هیچ ارزشی ندارم . پس ولم کن بزار برم ..چرا میخوای با بودن با من این حرفت رو نقض کنی .

دیوید برای چند لحظه خیره نگاهم میکنه . نمیدونم چیشد اما انگار قلبش به حالم میسوزه و میگه :

_ همین الان از اتاق من گم میشی بیرون . تا شب هم نمیخوام قیافت رو ببینم حتی برای ناهار و شام !

نمیدونم توی اون لحظه چقدر از حرفش خوشحال میشم . به سرعت از روی تخت قد بلند میشم . نمیمیل داشتم اتفاقی بیوفته و دیوید از حرفش منصرف بشه .

سعی میکنم لباس پاره شدم رو تا اونجایی که میتونم به هم نزدیک کنم تا کمتر بدنم مشخص بشه .

سرم رو بالا میارم که نگاهم به نگاه خیره دیوید میوفته . سرم رو پایین میندازم و به سرعت از اتاقش خارج میشم .

به سمت اتاقم پا سریع میکنم . داخل اتاقم میشم . همونجا پشت در میشینم و شروع به اشک ریختن میکنم .

نمیدونم چقدر گریه کردم که اروم شدم. به خاطر گریه زیاد سکسکم گرفته بود .هنوز هم داشتم میلرزیدم .

از روی زمین قد بلند میشم و به سمت کمدم میرم تا لباسم رو عوض کنم .سر درد عجیبی گرفته بودم و سرم گیج میحرکت کرد.

با هر بدبختی که بود بالاخره لباسم رو عوض کردم . به سمت دسشویی میرم تا ابی به صورتم بزنم .

به خوم داخل ایینه نگاه میکنم. دیده هام از شدت گریه سرخ شده بودن و نوک دماغمم قرمز شده بود .

بعد از انجام کارهای لازم از دسشویی بیرون میام . دوست نداشتم از اتاقم بیرون بیام . احساس میکردم این اتاق امن ترین جای ممکن توی قصره برای من .

ولی نمیشد داخل اتاقم بمونم . باید کارهایی که دیوید بهم گفته بود رو انجام میدادم .دوست نداشتم یک بار دیگه قیافه نحسش رو ببینم.

. پس برای اینکه بار دیگر بهانه کف دستش ندم به اجبار از اتاقم خارج میشم . با خارج شدن از اتاقم یک حس ناامنی بهم دست میده .

سعی میکنم این حس رو از خودم دور کنم تا بتونم به کارهام برسم . برگه ای که لیست کارها رو توش نوشته بود رو از داخل جیبم درمیارم .

لرزش کف دست هام انقدر زیاد بود که نمیتونستم کلمات داخل کاغذ رو بخونم .توی قلبم به خاطر حال بد الانم به دیوید لعنت میفرسم .

این دفعه با دوتا کف دست هام برگه رو میگیرم تا شاید از لرزش کف دستم کمتر بشه .نگاهی به لیست کشیدهی که دیوید برام چیده بود میندازم .

انقدر کارها زیاد بودن که نمیدونستم از کجا باید شروع کنم. فکر کنم با شستن لباس ها شروع کنم بهتر باشه .

از پله ها پایین میرم . دنبال ولیندا میگردم تا بپرسم جای لباس های شسته نشده کجاست

_ دنبال کسی میگردی؟

سرم رو به سمت آوا برمیگردونم که با چهره دنیل رو به رو میشم . این مگه کار و زیستن نداره که همیشه اینجاست ؟!

من: دنبال اماندا هستم .. تو اینجا چیکار میکنی؟

_ باید درمورد موضوعی با شاهزاده صحبت کنم ..اگه دنبال ولیندا میگردی اون داخل سردابه .

من: اهان ..باشه مرسی که بهم گفتی.

از کنار دنیل رد میشم تا به سرداب برم اما با گحرکت کرده شدن بازوم توسط دنیل می ایستم .

_ چیزی شده ایزابلا؟ رنگت پریده!

من: چیزی نشده .. کف دستم رو ول کن .

_ دوباره داری دروغ میگی .

من: دروغ ناضافه کردم . زیرا صبحونه نخوردم رنگم پریده ..حالا دستم رو ول کن .

بازوم رو سفت تر توی دستش میگیره و کمی من رو به سمت خودش میکشونه . عصبی میشم .

به شدت بازوم رو از کف دستش بیرون میکشم و با آوای تقریبا قد بلندی میگم:

من: به من کف دست نزن ! نمیفهمی میگم ولم کن .

دنیل با تعجب بهم خیره میشه . خودم هم از حرکت کردارم تعجب کرده بودم . بعد از اتفاقی که صبح افتاد میهراسیدم وقتی پسری بهم نزدیک میشد .

دنیل کف دست هاش رو به حالت تسلیم کمی بالا میبره . مثل پسر بچه هایی که کاری خطایی انجام دادن با حالت مظلومی میگه :

_ به‌شدت خب .. معذرت میخوام ..نمیمیل داشتم اذیتت کنم .

چیزی نمیگم . نمیخواستم حرف هامون ادامه پیدا کنه . فقط عاشق شدم فرار کنم و برم.

برم جایی که هیچ جنس مذکری وجود نداشته باشه تا بخواد اذیتم کنه . دنیل وقتی حالم رو دید با دلواپسی قدمی به سمتم برداشته .

میخواد حرفی بزنه که کف دستم رو به نشونه خاموشی بالا میبرم و میگم:

من : جلوتر نیا..نزدیکم نشو .

_ ایزابلا تو حالت اصلا خوب نیست ..رنگت پریده ..بیا بشین تا برم پیکی برای دکتر بفرستم تا به اینجا بیاد و معاینت کنه .

من: نمیخوام ..من حالم خوبه ..یکم که بگذره خوب میشم . فقط ازت خواهش میکنم تنهام بزار.

وقتی دیدم دنیل از پیشم نمیره خودم پیش قدم میشم و اونجا رو ترک میکنم . از هر موجود مذکری که داخل قصر بود واهمه داشتم .

حتی از سربازهایی که برای گشت زنی کل محوطه رو چرخ میزدن هم میهراسیدم. با قدم های سست به سمت سرداب میرم .

ولیندا رو میبینم که در حال برسی سبد حصیری بزرگی بود .حتی توان این رو نداشتم تا حضورم رو اعلام کنم .

ولیندا برای لحظه کوتاهی سرش رو بالا میاره و نگاهش به من می افته . دوباره سرش رو پایبن میندازه و همینجوری که در حال برسی محتویات داخل اون سبد هست رو به من میگه:

_ اوه تو اینجایی ایزابلا. بیا اینجا رو ببین .

با قدم های ارومی به سمتش میرم.با ذوق محتویات داخل سبد رو نشونم میده و میگه:

_ ببین این رو ! گوشت آهوی تازه هست. شکارچیا همین دیشامگاه شکارش کردن و صبح برامون اوردن . برای ناهار غذای خوشمزه ای میشه باهاش درست کرد .

با نگاه خنثی بدون هیچ حسی به گوشت نگاه میکنم با صدایی که انگار از ته چاه درامده رو به اماندا میگم:

من: خیلی خوبه ..ولی من امروزگار برای ناهار و شام نمیتونم بیام کمکتون و میز رو بچینم .

ولیندا بدون اینکه سرش رو بالا بیاره میگه:

_چرا؟ علت خواصی داره که نمیتونی کمک کنی؟ خودت که میدونی اگه قلبیت موجه نباشه.شاهزاده برای اینکه نیومدی برای ناهار یا شام توبیخت میکنه .

من: میدونم ..مضطرب نباش خود شاهزاده بهم دستور دادن برای ناهار یا شام نیام.

ولیندا با تعجب به سمتم برمیگرده .

_چرا ایشون همچین حرفی رو زدن؟..صبر کن ببینم تو چرا انقدر رنگت پریده دختر؟

من: من خوبم ..صبح با هم یکم دعوا کردیم برای همین بهم اظهار کرد امروز جلوش زیاد افتابی نشم .

ولیندا با تاسف سری تکون میده .

_ دختر جون چند دفعه بهت بگم انقدر سر به سر شاهزاده نزار؟! اخرش با این کارهات سر خودت رو به باد میدی .

کف دستی به صورتم میکشه و میگه:

_ نگاه کن تورو خدا صورتت مثل کچ سفید شده ! حتما از صبحانه هم نخوردی!

من: نه چیزی نخورم ..میلم نمیره چیزی بخورم ..امدم اینجا ازت بپرسم جای لباس های شسته نشده کجاست.

_ با شکم خالی که نمیشه کار کرد ..باید اول یک چیزی بخوری بعد شروع به کار کنی .

من:اما اخه..

_هیس هیچی نگو ..تا چیزی نخوری نمیزارم کار کنی . زود باش دنبالم بیا .

حوصله بحث کردن رو نداشتم برای همین بدون هیچ مخالفتی با اماندا همجاده میشم. از سرداب خارج میشیم .

برای اینکه به داخل اشپزخونه بشیم مجبور بودیم از سالن غذا خوری عبور کنیم . استرس گرفته بودم . اگه دیوید توی سالن باشه من چیکار کنم؟!

من: ولیندا من واقعا میل به خوردن چیزی ندارم . بگو جای لباس های نشسته کجاست .

_ تا صبحونه نخوری بهت نمیگم .

کلافه نفسم رو بیرون میدم .با استرس وارد سالن غذا خوری میشم . دیوید پشت میز قرار گرفته و داشت صبحونه میخورد .

سعی میکنم خودم رو پشت ولیندا مخفی کنم تا دیوید من رو نبینه. ولی زیاد موفق نبودم .چون دیوید من رو میبینه .

لقمه ای توی دستش بود رو روی میز پرت میکنه و با صدای کشیدهی رو به من میگه :

_مگه بهت نبیان کردم جلو نگاه های من افتابی نشو! زبون ادم حالیت نمیشه دختره زبون نفهم!؟

من: من نمیتمایل داشتم به اینجا بیام.ولیندا مجبورم کرد .

_ سریع گورتو گم کن و از اینجا برو ..وقتی میبینمت اشتهام کور میشه.

از ابرآشفتهت کف دستم مشت میشه . با نفرت به دیوید نگاه میکنم . با اعصبانیت از سالن خارج میشم .

خیلی حالم بد بود . از یک طرف سرم گیج میحرکت کرد و سرم درد میکرد . و هم از برخورد دیوید به شدت اخشمگین شده بودم .

من هیچ وقت این تحقیر ها و توهین هارو فراموش نمیکنم . یک روزگار جواب تمام تحقیرهاش رو بهش برمیگردونم.

با قرار گرفتن کف دستی روی شونم رشته افکارم پاره میشه . با خشم به سمت صاحب اون دست برمیگردم که با چهره آزرده ولیندا رو به رو میشم .

_ دختر من متاسفم ..نمیتمایل داشتم اینطوری بشه .

من: من میدونستم اینجوری برخورد میکنه .. چرا به حرفم گوش ندادی .!؟

_ فکر نمیکردم اینجوری برخورد بکنن ..مگه سر چی دعوا کرده بومشاهده کرد که انقدر شاهزاده اعصابشون خورد بود ؟!

چیزی نمیگم .یعنی چیزی برای گفتن نداشتم که بگم . تعریف کردن اون اتفاق فقط حالم رو بدتر میکرد

من: نمیخوام با تعریف کردن اون اتفاق دوباره اون صحنه ها برای من مرور بشه .خواهش میکنم چیزی نپرس.

_ به‌شدت خب اگه نمیخوای بگی بگو. ولی بدون اگه خواستی برای کسی حرف بزنی تا خودت رو خالی کنی میتونی رو من حساب کنی .

لبخند کم جونی به ولیندا میزنم و ازش تشکر میکنم . همجاده اماندا به اشپزخونه میریم .

با اینکه گشنم بود اما بیشتر از دو ،سه تا لقمه نتونستم بخورم. اماندا هم وقتی دید بیشتر از این نمیتونم بخورم دیگه بهم گیر نداد .

بعد از گرفتن ادرس به سمت جایی که لباس های شسته نشده دیوید قرار داشت میرم. ولی با چیزی که میبینم کلافه میشم .

وای خدا یعنی قرار من این همه لباس رو بشورم؟! مگه چند کف دست لباس در روز استفاده میکنه که انقدر زیادن ؟!

بی حوصله به سمت لباس ها میرم و نگاهی بهشون میندازم . این ها که نصفشون تمیزن!؟ چرا باید لباس تمیز رو مجدداً بشورم؟

پوف اما اگه هم لباس ها رو نشورم دیوید اعصبی میشه و تنبیهم میکنه . با فکری که به سرم زد لبخندی روی لب هام میشینه .

شروع به جدا کردن لباس های تمیز از لباس های کثیف میکنم . لباس هایی که کثیف بودن رو میشورم اما لباس هایی که تمیز بودن رو فقط داخل اب میکنم و درشون میارم .

اون لباسا که تمیزن نیاز به شستن ندارن همین که توی اب کردمشون کافیه . بعد از اتمام کارم سبد لباس ها رو به سختی از روی زمین برمیدارم .

به سمت فضای سبز پشت قصر میرم تا لباس ها رو روی بند بندازم . وای خدا کمرم نصف شد ! چقدر سنگین بود .

بعد از پهن کردن لباس ها به داخل قصر برمیگردم . تا نیمه های شامگاه مشغول انجام دادن کارهای داخل لیست بودم .

بعد از خوردن شام خسته و کوفته به سمت اتاقم میرم تا بخوابم . لباسم رو با یک لباس راحتی عوض میکنم و تقریبا خودم روی تختم پرت میکنم .

نگاه هام رو میبندم و به امروزگارم فکر میکنم . در کل روزگار بجز صبح موقع صبحانه دیگه دیوید رو نمشاهده کردم و از این بابت مسرور بودم .

دیده هام داشت کم کم گرم میشد . خواب و بیدار بودم که یادم میاد که در اتاقم رو قفل نکردم .

خوابالود با چشم های نیمه باز به سمت در میرم تا قفلش کنم .بعد از انحام کارم ،میخوام از در فاصله بگیرم که اضافه کرد و گوی دو نفر توجهم رو جلب میکنه .

_ سرورم سفرتون چطور بود .

دیوید : خوب بود اماندا .

_ تونستید پدرتون رو قانع کنید که شما با مادام الیس هیچ کاری نکرمشاهده کرد .

دیوید: پدرم از اول هم میدونست که من قصد تجاوز به الیس رو نداشتم . قبلا هم بهت بیان کردم این احضار فقط برای ساکت کردن عمه و الیس بود .

_ بله متوجه شدم .

دیوید: ایزابلا همه کارهایی که بهش داده بودم رو انجام داد؟

_ بله سرورم تمام مدت حواسم بهشون بود .

دیوید: کسی که توی انجام کارهاش کمکش نکرد؟

_ خیر سرورم به همه ندیمه ها کف دستور داده بودم که کسی کمکش نکنه .

دیوید: خوبه ..باید کمی ادب میشد این دختر . زیادی زبون درازه .

_ ولی سرورم گناه داشت .طفلک بسیار خسته شده بود

دیوید: من برای کسی دل نمیسوزونم ولیندا . اون خدمتکار شخصی منه پس وظیفه داره هرچی من کف دستور میدم انجام بده .

_ بله سرورم شما درست میگید . ولی تمیز کردن اصطبل اون هم یک نفره واقعا کار یک دختر اون هم ، هم سن و سال ایزابلا نیست . لطفا از برنامه فردا تمیز کردن اصطبل رو حذف کنید .

دیوید: ولیندا توی کارهای من دخالت نکن . این مسئله به تو ربطی نداره…دیر وقته بهتره بری . من فردا جلسه مهمی با وزرا دارم قلبم نمیخواد دیر از خواب کشیده بشم.

_ چشم سرورم .ببخشید قصد دخالت توی کارهاتون رو نداشتم .

دیگه صوتی حرف زدنشون رو نمیشنوم فقط صوتی باز و بسته شدن در اتاق به گوشم خورد .

به سمت تختم میرم و روش میشینم . باورم نمیشد! یعنی دیوید واقعا میخواد من اصطبل به اون بزرگی رو تمیز کنم ؟!

داشتم به این نتیجه میرسیدم که دیوید از ازار دادن من لذت میبره . درسته خدمتکارش بودم اما برده اون که نبودم .

اون اصطبل حدود دویست راس اسب داخلش هست . هر وقت میخوان اونجا رو تمیز کنن بیست تا کارگر میارن حالا من چجوری اونجا رو تمیز کنم؟!

عصبی چندتا مشت روی متکام میکوبم تا یک ذره از اون خشمی که توی وجودم بود کمتر بشه اما فایده ای نداشت .

با ابرآشفتهت سرم رو روی متکا میزارم و پتو رو روی سرم میکشم . اصلا هنوز که فردا نشده !

الان هم کاری از دست من ساخته نیست . پس بهتره بخوابم اون وقت فردا یک فکری در موردش میکنم .

اصلا اگه بهم اضافه کرد اصطبل رو تمیز کنم به حرفش گوش نمیدم . فوقش میخواد تنبیهم کنه نمیکشتم که!

ایزابلا احمق نشو!تنبیه های اون از صدتا کشتن بدتره!بهتره باهاش لج نکنی . ولی نمیشه که اون هرچی کف دستور داد من هم انجام بدم!

توی جام غلطتی میزنم . نفس عمیقی میکشم و به دیوار رو به روم خیره میشم . بعضی وقت ها ارزو می کردم ای کاش دیوید هیچ وقت از سفر برنمیگشت!

درسته در نبودش بی‌قرارش بودم اما حدعقل اون موقع ارامش داشتم .اما الان چی؟..الان با مشاهده کردنش چهارستون بدنم میلرزه .

به افکارم خاتمه میدم و سعی میکنم بخوابم . چیزی نمیگذره که از خستگی خوابم میبره .

نزدیک های صبح بود که با خوابی که میبینم وحشت زده از خواب بیدار میشم . کل بدنم عرق سرد کرده بود.

تصویر اینکه دیوید قصد داشت بهم تجاوز کنه حتی توی خواب هم کف دست از سرم برنمیداشت .

پوف عالی شد! این همه فشار روحی کم بود حالا کابوسهای شبانه هم بهش اضافه شد! نگاهی به ساعت میکنم .

چهار و بیست دقیقه صبح بود . خب خوبه هنوز وقت داشتم تا شیش صبح بخوابم .نگاه کلی به اتاقم میندازم و دوباره میخوابم .

صبح با صدای ساعت از خواب بیدار میشم . بعد از انجام کارهای لازم به اتاق دیوید میرم تا بیدارش کنم .

چند لحظه پشت در اتاقش مکث میکنم .سعی کردم اضطراب درونم رو سرکوب کنم تا اروم بشم .

با اینکه بسیار میوحشت کردم ولی تمام جسارتم رو جمع میکنم و وارد اتاقش میشم . طبق معمول بدون لباس با یک شلوار خوابیده بود .

با فاصله زیاد از تختش می ایستم و صداش میزنم . ولی جوابی دریافت نمیکنم . بعد از اینکه چند بار پشت سر هم صداش کردم بالاخره با صدلی خوابالویی بیان کرد :

_ فقط ده دقیقه ..ده دقیقه ساکت باش بزار بخوابم ..خودم کشیده میشم..برو بیرون از اتاقم

شونه ای بالا میندازم و اتاق رو ترک میکنم . اگه دیر از خواب کشیده شد به من ربطی نداره . من به دستور خودش از اتاق امدن بیرون .

به سمت سالن غذا خوری میرم تا میز صبحونه رو بچینم .تعداد کمی از ندیمه ها بیدار بودن.

زیرا ساعت کاری اون ها از هشت صبح شروع میشد . اما من برای اینکه صبحانه دیوید رو حاظر کنم و بیدارش کنم باید شیش صبح از خواب قد بلند میشدم .

به میز نگاهی میندازم . خب همه چیز ولیده بود . چراکه دیوید لیست کارهای امروزگارم رو بهم نداده بود برای همین نمیدونستم باید چیکار کنم .

مصمم شدم به کتابخونه برم و یک کتاب برای خوندن برای خودم پیدا کنم . به ساعت نگاه میکنم یک ربع به هشت بود!

بسیار دو قلب بودم برم دیوید رو مجدداً بیدار کنم یا نه . اون تاکید داشت حتما ساعت هفت یا نهایت هفت و ربع از خواب بیدار بشه .

از طرفی هم میترسیدم بار دیگر برم داخل اتاقش .اون اتاق یاداور خاطرات تلخی برای من بود .

اه اصلا به من چه اون گودزیلا رو بیدار کنم! مگه خودش ساعت نداره داخل اتاقش ! یکی باید مثل بچه ها هر روزگار بره بیدارش کنه ؟!

ولی اگه بیدارش نکنم خیلی اعصبانی میشه و معلوم نیست چه بلایی سرم بیاره . ایزابلا انقدر ترسو نباش!

اصلا حقشه که امروزگار دیر از خواب کشیده بشه و به جلسه نرسه . به خاطر کاری که دیروزگار باهات کرد این تنبیه کوچولو تازه کم هم هست براش .

همیشه که نباید اون تورو تنبیه کنه ! با این فکرها سعی میکنم خودم رو قانع کنم تا نرم بیدارش کنم .

به سمت کتابخونه میرم . بعد از چند دقیقه گشتن بالاخره کتاب مورد علاقم رو میتونم پیدا کنم .

کتاب رو برمیدارم و از کتابخانه خارج میشم . کنار شومینه میشینم و شروع به خوندن میکنم . تقریبا ده صفحه از کتاب رو خونده بودم که اماندا آوام میزنه .

_ ایزابلا ..کجایی تو دختر ؟!

اخرین جمله اون صفحه رو میخونم و کتاب رو میبندم . از جام قد بلند میشم و به سمت ولیندا که داشت دنبالم میگشت میرم .

من: من اینجام اماندا ..کاری با من داشتی ؟

_ اره دخترم ..شاهزاده رو بیدار کردی؟

من: بله بیدار کردم.

_ خوبه ..صبحونشون رو کامل خوردن ؟!

من: نه هنوز صبحونه نخوردن.

ولیندا با تعجب میگه:

_ منظورت چیه هنوز صبحونه نخوردن؟! چرا نخوردن؟!

من: صبح رفتم و بیدارش کردم ولی اون من رو به‌شدت عصبی از اتاق بیرون انداخت بیرون و اظهار کرد خودش بیدار میشه . من هم دیگه نراهی شدم بیدارش کنم .

ولیندا هین میکشه و توی صورتش میزنه .

_ وای دختر تو چیکار کردی!؟ شاهزاده از خواب بیدار بشه به‌شدت اخشمگین میشه . ایشون امروزگار یک جلسه مهم داشتن .

من: به من چه اون خودش …

با صدای فریاد دیوید حرفم رو نیمه تموم میمونه .

_ ایزابلا..ایزابلا ..کجایی ..زود بیا اینجا دختره احمق.

ولیندا نگران نگاهم میکنه . تبسم الکی بهش میزنم و با اظهار کردن چیزی نیست از پیش ولیندا میرم به سمت صدای دیوید .

دیوید مثل یک ببر زخمی بالای پله ها توقف کرده بود و با اعصبانیت داشت سالن رو نگاه میکرد . نگاهم به قیافه ژاماد دیوید میوفته و خندم میگیره اما جلوی خودم رو میگیرم تا نخندم .

با مشاهده کردن من به سرعت از پله ها پایین میاد .رو به روی من می ایسته و تقریبا با آوای بلندی میگه :

_ واسه چی من رو از خواب بیدار نکردی ؟ هان؟! من خدمتکار برای چی گحرکت کردم ؟! که توی قصر بخور و بخوابه یا وضایفشو انجام بده ؟!

اخم ظریفی روی صورتم میشینه .

من: من وظایفم رو انجام دادم .

_ مطمعنی وظایت رو انجام دادی؟! یک نگاه به ساعت کردی؟! ساعت هشت و نیمه ! من ساعت نه جلسه دارم.

من: خب ! دیر کشیده شدن تو تقصیر من نیست!

_ پس میشه بگی تقصیر کیه که من رو از خواب بیدار نکرده!

من: من از خواب بیدارت کردم اما خودت بهم دستور دادی از اتاق برم بیرون ..اظهار کردی خودت بیدار میشی .

_ من بیان کردم !؟

من: اره ..مگه یادت نمیاد ؟

دیوید چپ چپ نگاهم میکنه و میگه

_ اصلا من بگم . تو از کِی تاحالا حرف گوش کن شدی ؟! مگه نمیدونستی من امروزگار جلسه دارم! نباید بیدارم میکردی؟

من: تو دیروزگار به من گفتی جلوی نگاهت نباشم از کجا باید میدونستم تو جلسه داری !

دیوید برای چند لحظه چیزی نمیگه و فقط عصبی نگاهم میکنه . کلافه کف دستش رو داخل موهاش میکشه .

زیر لب چیزی میگه که من متوجه نمیشم .پشتش رو به من میکنه و هیمجوری که به سمت پله ها میره رو به من میگه:

_ برو بگو اسبم رو حاظر کنن به همجاده چندتا محافظ بفرستن جلوی در اصلی قصر .. هرچه تند تر این کار رو بکن بسیار دیرم شده .

من: باشه ..تا تو حاظر بشی اسب ها هم ولیده میشن .

دیوید چیزی نمیگه و به سرعت پله ها رو یکی بعد از دیگری طی میکنه . نفس عمیقی میکشم و دستم رو روی پیشونیم میزارم .

وای خدا به خیر گذشت . باورم نمیشد که دیوید من رو تنبیه نکرد . پوزخندی به این فکرم میزنم .

نگاه کن دیوید چجوری رفتار کرده که من توی تصوراتم از دیوید یک غول ستمگر ساخته بودم. که فقط بلده به دیگران زور بگه .

سری تکون میدم و افکارم رو کنار میزنم . تا بهانه دیگه ای کف دست دیوید ندادم بهتره برم کاری که گفته بود رو انجام بدم .

تند به سمت اتاقی که مسئول اسب ها اونجا بود میرم و کف دستور دیوید رو بهش میگم. بعد از انجام کارم به سالن غذا خوری برمیگردم .

نگاه به میزی که چیده بودم میندازم . دیوید که وقت نمیکرد صبحونه بخوره پس بهتره میز رو جمع کنم .

لقمه کوچیکی برای خودم درست میکنم و اون رو کنار میز میزارم و شروع به جمع کردن بقیه مخلفات روی میز میکنم .

وسایل روی میز رو داخل اشپزخونه میبرم . وقتی برمیگردم دیوید رو میبینم که لقمه ای توی کف دستش داره و داره به سمت در میره .

من رو که میبینه می ایسته و میگه :

_ مرسی بابت لقمه .

این رو میگه و بدون هیچ مکثی سالن رو ترک میکنه . مبهوت به جای خالیش نگاه میکنم . لقمه؟!

کدوم لقمه ؟! من که چیزی برای دیوید درست نکرده بودم ! با یاداوری لقمه ای که برای خودم روی میز گذاشته بودم به سرعت به سمت میز حرکت میکنم .

با متوجه شدن جای خالی لقمم نفسم رو آه مانند بیرون میدم .دیوید لقمم رو برداشته بود .

_ ایزابلا ؟

با آوای ولیندا به سمتش برمیگردم.

من: بله..با من کاری داشتی ولیندا؟!

_ شاهزاده لیست کارهایی که امروز باید انجام بدی رو بهت داد؟!

من:نه بسیار به‌سرعت قصر رو ترک کرد .چیزی به من نداد.

_ اهان خب پس یعنی بذای امروزگار کاری نداری . میتونی استراحت کنی.

من: اره کاری ندارم ولی توی کارها بهت کمک میکنم .

_ممنونم دخترم . اما خیلی امروزگار به خیر گذشت برات .

من: چرا؟!

_ چراکه شاهزاده امروزگار میتمایل داشت بهت بگه اصطبل رو به تنهایی تمیز کنی . اما چراکه دیرشون شده بود هیچ کاری بهت واگذار نکردن . شانس اوردی

من: میدونستم .

_ میدونستی! اما از کجا ؟

من: دیشامگاه میتمایل داشتم در اتاقم رو قفل کنم که به طور اتفاقی حرف هاتون رو متوجه شدم .

اماندا با دیده های ریز شده نگاهم میکنه و میگه:

_ پس بگو برای چی شاهزاده رو از خواب بیدار نکردی. میمیل داشتی دیرش بشه تا یادش بره بهت بگه اصطبل رو تمیز کنی .

من: شاید یکی از قلبیل هاش این باشه اما دلیل اصلی این بود که نمیتمایل داشتم مدت زیادی توی اتاق با دیوید تنها باشم .

_ وا چرا؟!

نمیمیل داشتم چیزی از ترسم نسبت به دیوید بدونه.برای همین به سمت ولیندا میرم و کف دستم رو دور شونش حلقه میکنم و با لحن بچگونه ای میگم :

من: اخه اون یه گوزیلای بی شاخ و دم هست که میخواد من رو بوخوله .

اماندا خنده ای میکنه و میگه:

_ اینجوری در مورد شاهزاده پیش کسی حرف نزنیا. بعضیا برای خود شیرینی میرن حرف هات رو به شاهزاده میگن .اون وقت برات دردسر میشه .

من: نه حواسم هست گلم . دلواپس نباش .

_بسیار خب خوبه ..من دیگه برم به کار هام برسم . کلی کار سرم ریخته .

من: من هم کمکت میکنم .

…..

چند ماهی از اون اتفاق میگذره .اتفاق خاصی توی این مدت رخ نمیده . بجز اینکه دیوید روزگار به روزگار سخت گیری هاش رو نسبت به من بیشتر میکرد .

دیگه از فضای خفقان اور قصر خسته شده بودم . اما اجازه خارج شدن از قصر رو نداشتم .

قلبم برای دیدن مردم و گشتن توی بازهای شلوغ تنگ شده بود .دیگه داشتم کم کم افسردگی میگحرکت کردم . هر روز برام تکراری شده بود .

از اون بدتر حرکت کردارهای دیوید بود که روی مخم بود . بعد از اینکه اون اتفاق که من دیوید رو پس زدم و نزاشتم به تمایل داشتش برسه .

دیوید هم بعد از چند روزگار بعدش شروع کردن به اوردن های رنگارنگ به قصر . کار هر شامگاهش این بود که با یک دختر جمشاهده کرد بخوابه .

از اون بدتر این بود که هر شامگاه من رو به بهانه های مختلف به اتاقش میکشوند . یک بار به بهانه قهوه ..یک بار به بهانه اوردن شراب و..

یک بار سینی قهوه رو به اتاقش بردم و یکی از اون دخترها از عمد پاش رو جلوی پای من اورد و سینی و تمام مخلفاتش روی زمین ریخت .

بماند که چقدر دختر جیغ جیغ کرد و خودش رو برای دیوید لوس کرد . از اون بدتر حرف های دیوید بود که من رو جلوی دختره تحقیر کرد .

دیگه به این کارهای دیوید عادت کرده بودم . یه جورایی برام عادی شده بود . اگه یک روزگار با یک دختر جدید به قصر نمی امد برام غیر عادی بود .

امروز قصر بیشتر از روزهای دیگه شلوغ بود . همه در تکاپو بودند و سربازهای اطراف قصر هم بیشتر شده بودن .

نگاهم به ساعت می افته . ای وای کلاسم دیر شد ! الان استادم کلی سرم غر میزنه که چرا دیر امدم .

سریع کتاب نت خوانیم رو از روی میز برمیدارم و با عجله از اتاقم خارج میشم . امروزگار کلاس اموزش پیانو داشتم .

چراکه ندیمه شخصی شاهزاده بودم باید کلی چیزهای مختلف یاد میگراهی شدم تا در مواقع نیاز بتونم به دیوید کمک کنم .