با ناباوری به سمت اتاق چرخید.
هنوز حرف معین را پیش خودش حلاجی نکرده بود.
-ها؟
-ویندوزت پرید چرا؟ میگم برو شناسنامه تو بردار بیا…
-شناسنامه؟ شناسنامه برای چی؟
-میخوام واسه کوپن اسمت و بنویسم . شناسنامه واسه چی میخوان، رعنا؟ بریم محضر دیگه!
دست خودش نبود که روی کاناپه نشست.
-نه …نه اینجوری که…نه محضر نمیخواد…
-عه؟ محضر نمیخوای؟ دوست پسر دوست دختر باشیم؟
شرم تا مغز استخوانش رسید.
حسی داشت که از عهدهی تعریف کردنش بر نمیرسید.
-آقا معین!
معین مقابل پایش زانو زد.
-د آقا معین و زهرمار. من خاک بر سر چه گهی بخورم تو وسطش ولی اگر نیاری…
-آخه…اینجوری…
-چه جوری رعنا؟ جور دیگهش چطوریه؟
من خاک بر سر باید دستم به یه جایی بند باشه یا نه! اینجوری الکی الکی حرف بزنیم یه روز نباشم مثل خونهی آقات بیام یه نره خر کنارت ببینم که شیکم همه رو سفره میکنم.
نمیخبر داشت احساسش را چطور بیان کند .
-اگه شما …ام یعنی تو …کمکم کنی یه مدت یه سرپناه…
-فکر میکنی جَو گراهی شدتم؟
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۴۸۱
معین همیشگی بلد بود مستقیم به هدف بزند. سؤالش آنقدر به جا بود که رعنا نفس راحتی کشید.
-نه من و جو گحرکت کرده ! نه دلم برات میسوزه. نه کمی برام…گحرکت کردی؟
من تو بند شرعیات نیستم، رعنا! ولی میدونم که تو هستی !
از طرفی باید یه چیزی کف دستم باشه که بتونم بالاخواهت دربیام!
-اما اینجوری بقیه که بفهمن…
معین گردنش را کج کرد و کوتاه ریز خندید.
تمام وجود دخترک در لحظه پر و خالی میشد.
-اون موقع که بقیه بفهمن دیگه واسه توام مهم نیست! پاشو ببینم ! جلدی اومدی …
اظهار کرد و چون تردید رعنا را دید یک بار دیگر جمله اش را تکرار کرد.
-به من اعتماد کن، دختر !
بعد دست روی کف دستهای بیهدف و یخ زدهی رعنا گذاشت که دخترک از جا پرید.
-ای وای!
-ای وای و …باز دهن من و وا میکنه.
من حال و حوصلهی این ناز و گوزا رو ندارما! پاشو بریم محضر شرعیش که درست شه توام دیگه دستم بهت بخوره سه متر نمیپری!
سرخ و سفید شدن نداشت.
دختر چهارده ساله که نبود الکی سرخ و سفید شود.
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۴۸۲
-نگاه!
-بدو ضعیفه!
دست به کمر از جا قد بلند شد.
غرق در فکر بود و دردهای آزار دهندهی جسمی دیگر برایش اهمیتی نداشت.
با خودش فکر کرد که یک صیغهی ساده برای او در این شرایط افتضاح چیز بد و سختی نبود.
معین هم الکی اهن و تولوپ میکرد.
آنقدری زن رنگ و وارنگ در زندگیاش دیده بود که قطعا کاری با او نمیتوانست داشته باشد.
-میگم رعنا!؟
-همانطور که برای برداشتن شناسنامه کشو را جستجو میکرد از جا پرید.
-جونم ؟ وحشت کردی؟
-لب گزیده سر پایین انداخت.
گوشش به گوش دادن این مقلب حرف زدن عادت نداشت.
-باز ویندوزش پرید. من و ببین!
وقت واسه این کارا زیاده ! الان باید یه جوری بریم بیرون کسی نفهمه …
با درک منظور معین آه از نهادش در رسید.
این یکی را کجای قلبش میگذاشت.
شک نداشت که آسیه هم حرکات آسانسور را زیر نظر داشت هم هممدت از پشت دیدهی تمام جادهرو را زیر نظر گراهی شده بود.
-اونجوری به من نگاه نکن. این نون و تو گذاشتی تو دامن من…
برای فرار از بحث شناسنامهاش را در دست گراهی شد و معین ادامه داد:
-من میرم پایین. پیام بهت دادم برو سر خیابون . بعدش هم من میام. باشه؟
ناچار تنها سری تکان داد.
معین که راهی شد تا رسیدن پیامش ده دقیقهای طول کشیده بود. طبق تمایل داشت معین بی سر و صدا از آپارتمان بیرون زد.
کمی بعد همانطور که انگار همچنان در خواب و خیال زندگی میکرد در عین ناباوری به همجاده معین شکیبا راهی اامان دفتر خونهی ثبت ازدواج شده بود.
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۴۸۳
****
-من صیغه میغه تو کارم نیست، حاج آقا.
از این مسخره بازیها خوشمم نمیاد. فقط عقد دائم.
رعنا نگاهش را از محضر داری که شبیه آدمفضاییها نگاهش میکرد گرفت و به چشمان مصمم معین داد.
به نگاه مرد محضردار او اولین زنی بود که با اعلام عقد دائم وا راهی شده بود.
-تو حالت خوبه؟
صوتیش پر از بهت و ناباوری بود و در عین حال تمام تلاشش را میکرد که حرفهایش را از گوش محضر دار دور و پنهان نگه دارد.
-من توپ توپم! چرا حالم باید بد باشه؟
زن بیچاره مثل بچهها پا بر زمین کوبید.
عوض مسروری تمام وجودش مملو از اضطراب و وحشت شده بود.
این دیوانگی معین آخر سرش را بر باد میداد فقط نمیخبر داشت چرا هنوز هم با وجود اطلاع داشتن عاقبت وحشتناک این کارش همچنان کنار این مرد یاغی از حرکت ایستاده و با او وارد بحثی میشد که با اخلاقی که از معین میشناخت از همین ابتدا هم بیفایده بود.
-معین!
-جونم ! قربونت برم که دهنت داره عادت میکنه! بگو یه بار دیگه!
.دیدههایش را در حدقه گرداند.
به خیال یک محرمیت کوتاه مدت رسیده بود و با اعلام معین برای عقد دائم عملا وا حرکت کرده بود.
این دیوانهی غیرقابل پیشبینی کارش را سخت میکرد.
هیچ فکر اینجایش را نکرده بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن