بالاخره باید دق و قلبی یک هفته بال بال زدنش را یک جوری خالی میکرد که دق نکند.
-همین خوبه ! اصلا ایشالا که پیش پریسا باشی با هم بخونید !
اضافه کرد و هنوز انگشتش روی گزینهی ارسال پیام نچرخیده با آوای زنگ آیفون جوری در جا پرید که گوشی روی زمین افتاده و خودش از شدت غافلگیری بیاختیار جیغ کشیده بود.
-این و چرا خاموش نکردم!
غُرغُرکنان از جا برخاست در حالی که بابت خاموش نکردن آیفون لعنتی در همین چند ثانیه چندین بار خودش را لعنت کرده بود.
واقعا هم این یکی برای تارک دنیا شدن از کف دستش در راهی شده بود وگرنه در دولت سرای شکیباها که این روزگارها در آن بساط شادی هم چیده میشد کسی با عروس شوهر مردهی بیچاره که کاری نداشت.
-بله!
بی آن که حتی به صفحه نگاه کند کف دستهی آیفون را برداشته بود.
آخرین باری که اینجا ایستاد و بابت زنگ غیر منتظرهی آیفون سوپرایز شد آن طرف توی کوچه با هوویش همکلام شده بود.
با همین فکر بیاراده لبانش به تبسمی کش رسید.
دیگر چه مصیبتی مانده بود که بر سرش آوار نشده باشد؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن