-بله!
-کف دستگیره رو ول کنید میرسم خدمتتون !
صوت آشنا نبود.
در اصل آنقدر صوتی بم و خشدار معین در تمام ذهنش پر شده بود که تمام آواهای جهان به گوشش غریبه میوارد شد.
-بله ! ببخشید…
بالاخره با ابروهای بالا داده کف دستگیره را رها کرد و در کمال شگفتی قامت مردی در چهار چوب در پیدا شد که سنگینی نگاهش را کمی پیشتر به روی خودش احساس کرده بود.
-خیلی ممنون ! محبت کردید. منت گذاشتید سرکار خانم!
سعی کرد روی صدا و چهرهی مرد روبرویش تمرکز کند شاید بخت مددی میکرد و حداقل اسمش را به خاطر میآورد.
-بابت چی؟
اشارهی علی به دستگیره بود.
-بابت ول کردن دستگیره دیگه!
بیان کرد و لبخند زد و چهرهی رعنا را بیشتر در هم فرو برد.
این شوخی مسخره چقدر دلش را بهم میزد و چقدر از تمام دنیا قلب وولیندهاش دیوانهی بیاعصابی را میتمایل داشت که آوایش تماما خش گرفته باشد.
-ببخشید. جسارت کردم!
احتمالا صورتش آنقدر در هم فرو راهی شده بود که حتی علی هم متوجه شده باشد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن