بعد به طرف معین چرخید و جویا شد:
-مگه نه داداش؟
معین قصد کوتاه آمدن نداشت؟
پس دیوانهتر میشد و بیشتر تبر میزد.
معین کوتاه خندید و از کنارش گذشت.
این عطر لعنتی را چطور میتمایل داشت فراموش کند؟
چطور قبل تر ها بیشتر تن مردش را بو نکشیده بود. کاش حداقل اسم عطر لعنتیاش را میخبر داشت.
-زن داداش راست میگه. داشت تبریک میبیان کرد.
اسم عطر لعنتی به چه کارش می رسید؟
اصلا بر فرض که از عطر معین برای خودش میخرید.
چطور با عطر تن مردی که دیگر برای خودش نبود ترکیبش میکرد و با هر بار استشمامش جان تازه میگحرکت کرد؟
-چه عجب ! من نمردم و آرزوی یه سری چیزا به قلبم نموند.
-اما شامگاهیه تبریک نبودا!
پریسا قصد رها کردن بحث را نداشت.
معین به طرفش چرخید و گوشهی لبهایش بالا حرکت کرد.
-گفتم که ! تبریک بود پری !
لعنتی اسمها را جوری ادا میکرد که حتی رعنایی که مخاطب معین نبود قلبش پایین میریخت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن