اظهار کرد و با قدمهای لرزان جلو حرکت کرد.
آسیه هنوز تکیه به بازوهای مرد او داشت و خدا میخبر داشت چقدر برای فرو راهی شدن در این آغوش دلتنگ بود.
-س…سلام…
سلام کرد و انگار به یک باره تمام محله را در سکوت سنگینی فرو برد.
-علیک سلام!
دلش میتمایل داشت به بهانهی خیره شدن به آسیه سرش را بالا بگیرد و برای ثانیهای هم که شده معین را از نظر بگذارند. اما توانش را نداشت.
اصلا انگار که گردنش شکسته بود.
چانهاش تقریبا در یقه فرو حرکت کرده و نگاهش از زمین کنده نمیشد.
-وا ؟ تو هنوز جنات در نیومده ؟ کجا رو نگاه میکنی؟
-حالش خوب نیست، مامان. چند روزگاره بسیار پریشونه !
آخ که باید خود خدا معجزهای میکرد و دهان گسرخوش نرگس را برای همواره میبست.
شتابزده سرش را بالا گراهی شد .
-نه ! نه چیزیم نیست.
سریع و سریع بیان کرد و بلافاصله بار دیگر مثل احمقها سلام کرد.
سلام کرد و تمام وجودش در انتظار آن آوای جادویی حتی در حد یک جواب سلام گوش شد.
_۶۸۱
-وا. بسم الله الرحمن الرّحیم.
تو چرا شکل جن شدی؟ گود زیر چشماش و ببین …
نرگس نخودی لبخند زد.
-حتما از دوریه شماست، مولین جون.
خدا معجزه نمیفرستاد کمی بعد حتما خودش کف دست به کار میشد.
-آره بهشدت! این یکی قاتل منه! الانم راست راست جلوی من میچرخه کار نیمه تموم و تموم کنه.
حاج مرتضی سرفهای کرد و کف دست سر شانهی رعنا گذاشت.
-همسایهها دارن نگاه میکنن، حاجخانم . یکم مراعات کن…
بعد به رعنا اشارهای زد و ادامه داد:
-شما نیای سلام علیک قرآن خدا غلط میشه؟
سرش را مجدداً پایین انداخت و خودش را کنار کشید.
گلویش از هجوم بغض سنگین شده بود .
-بیا مولین جان.
سر پا موندن واست خوب نیست. بیا بریم بالا.
مجید بود که آسیه را از بین بازوهای معین بیرون میکشید.
حالا نگاه رعنا خیرهی آغوش خالی ماندهی معین بود.
قرآن خدا غلط میشد اگر وسط همین جماعت با ضرب خودش را میان سینهی پهن مردانهاش پرتاب میکرد؟
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۶۸۲
در جواب خودش آهی سنگین از اعماق جانش جوشید و به بیرون مسیر گراهی شد.
-بریم بالا. بریم …
آسیه با سلام و صلوات جادهی شد.
کوچه کم کم از تجمع شکیباها و همسایگانشان خالی میشد.
کمی که گذشت به خودش جرأتی داد و سر بالا گرفت.
معین با ابروهای به هم گره خورده هنوز همان جا توقف کرده بود و به مسیر راهی شدن مجید و مادرش خیره نگاه میکرد.
-سلام!
برای سومین بار بود که سلام میداد و این بار خودش به احمقانه بودن کارش ایمان داشت ولی این کوتاهترین کلامی بود که میتوانست مرد اخمالوی مقابلش را متوجه خود کند.
معین سر جا تکانی خورد و به آهستهی سرش را به طرف رعنا گرداند.
-بله!
آنقدر خشک و جدی اظهار کرد که ضربان قلب رعنا را برای لحظاتی متوقف کرد.
-رعنام !
فلک زده خودش را معرفی میکرد و از ته قلب آرزو داشت با این چادر چاقچورش معین او را نشناخته باشد.
-میدونم!
امان از این تک کلمهای های کوتاه که دلش را پاره پاره میکرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن