-ای بابا ! مامان! میشه دهن مارو با این کلمه سرویس نکنی؟
هی بمیرم بمیرم ! یه کلام بگو دکتر چی گفت تا مارو نکشتی سر جدت؟
مرضیه آب معدنی روی میز را به سمت یخچال برد .
هنوز هم لب و لوچهاش آویزان بود.
-بیان کرد خفیف بوده شکر خدا. باید استراحت کنه و مراقب…
-آسیه کلافه سری به چپ و راست تکان داد:
-ای وای، مرضی . دو دقیقه برد بیرون دختر ببینم این داداشت از کجا اومده چی میگه آخه!
برو سر و کلهت یه هوا بخوره، مامان.
کلافه شدم انقد هر طرف چشم دوختم مشاهده کردمت …
معین برای به خاتمه رساندن بحث کف دست آسیه را چسبید تا توجه او را به خودش جلب کرده باشد.
-خب خدا رو شکر . ردیفی پس؟ استراحت کنی زودم سرپا میشی…
-ای بابا …کدوم استراحت مامان؟
من مغزم مریضه. دوای دردش هم یه چیکه ساکتشه که من ندارم.
استراحتم بکنم صد سالم بخوابم تو رختخواب باز عاقبتم همین سکته مکتهست.
مرضیه پر سر و صوت نفسش را بیرون فرستاد.
درست کاری که معین کرده بود تا به اعصاب نداشتهاش مسلط بماند.
-نه مثل این که برنامه راه رفتن روی روان منه امشب.
مرضی یه چیکه آب بیار بخورم برم تو راهرو بشینم نشنوم این حرفارو…
مرضیه پاسخ نداده آسیه دست معین را محکم گرفت.
-نرو مولین. تو اگه بری مولینت میمیره به خدا …
-بازم اظهار کرد! ای بابا…
آسیه بیتوجه ادامه داد:
– دو دقیقه آروم بگیر حرف دارم باهات، معین!
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۶۶۰
نگاه معین خیره به اتصال کف دست آسیه با مچ دستش بود.
آنقدر محکم گحرکت کرده بود و فشار میداد که بند بند انگشتان تپل و گوشت آلودش سفید شده بود.
-خیره حاج خانم …جونم بگو…
این بدترین موقعیتی بود که میتوانست در آن گیر بیفتد.
از سر باز کردن مادری روی تخت بیمارستان که خطر یک سکته از سرش گذشته بود کار هرکسی نبود.
-خیر که هست دورت بگردم. واسه همه خیره…
اشتباه نمیکرد.
حتی ناضافه کرده هم تک به تک کلام آسیه را میخبر داشت ولی تنها سری تکان داد.
این زن هرچه که بود، هر چقدر تلخ زبان و دیکتاتور باز هم مادرش بود
-واسه من یکی خیر نیست، مولین جان. من و جمع نزن.
مرضیه بود که موهای قد بلندش را به یک طرف شانه هدایت کرده و ساکت آرام میبافت.
-مرضیه به حضرت عباس پا میشم تمام این شلنگ ملنگارو جر میدم خودم و میرسونم بهت اونوقت بعدش و دیگه خودت میدونی چی میشه …بعدش که…
-میخوای کتکم بزنی ؟ بزن!
از بدبخت شدن داداشم که بهتره. انگار عهد شاه اردکه…
آسیه کف دستش را روی دلش گذاشت و تنش را به پشتی بالا آمدهی تخت بیمارستان تکیه زد.
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۶۶۱
-وای قلبم.ای خدا. ای خدا باز گراهی شد.
دکتر …دکتر و خبر کنید.
این یکی واقعی نبود .
برای درک کردنش هم لازم نبود کسی علم پزشکی را بداند.
-مولینم…
معین خودش را جلو کشید و پیشانی عرق کردهی زن را بوسید.
آوای آسیه در جا بریده بود.
-به خودت تلقین نکن دیگه باز حالت بد میشه ها! مرضیه خستهست یه چی میگه.
شما طرف حسابت من باشم. ححرکت کرد و بزن تصدقت…
کف دست آسیه روی گونهی زبر معین قرار گرفت.
-تو نور دیده منی، مامان. من همه ی بچههام و دوست دارم . یه جوری که از جونم بیشتره، میفهمی؟ اصلا ایشالا به حق آیههای قرآن خدا هرچی از عمر من مونده برداره بده به بچههام.
به تو و مرضی و مجید!
ولی تو…تورو از وقتی حامله بودم یه جور دیگه میخواستم..پالانم هرچی میگم خیره.
به حرفای اون گیس بریده اهمیت نده.
به صبح نرسه اون ننهای که بد بچهش و میخواد.
-بگو مولین. هندونه نفرست زیر بغلم.
رک و پوست کنده هرچی میخوای بگی و بگو و خلاص ! فقط…
-فقط چی پسرم؟
-حرف پریسا رو پیش کشیدی نکشیدی ها!
اون داستان یه چیز دیگهست !
حرف زدیم در موردش. من باس بخوام دیگه. باس به دل من بشینه که هیچ رقمه نمیشینه.
من بیان کردم نمیخوام.
غیر پریسا هرچی بگی میذارم روی تخم دیدهام…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن