آوای پق خندهی پریسا بالاخره خاموشی را شکسته بود.
-اصلا من میدونستم الان یه چیزی میگی که من نمیتونم نخندم بعدش به خدا، معین!
لحن صمیمی و خندهی پیوستهاش شامگاهیه تیغی در رگ و پی رعنا فرو میحرکت کرد.
-عه؟ کلاس رمالی ممالی میری؟ پیشگویی یاد گراهی شدی؟
پریسا بیشتر و اغراق آمیز تر از قبل ریسه حرکت کرد.
-کر شدی الحمقلبله، رعنا؟
تازه متوجه پهلویش شد که در اثر ضربهی آرنج نرگس در حال سوراخ شدن بود.
-ها؟ چی اضافه کردی؟
میپرسید ولی هنوز هم تمام نگاه و توجهش به خندههای دل به هم زن پریسا درگیر مانده بود.
-میگم خدا به دادت برسه!
گیج به سمت نرگس چرخید.
-برای چی؟
-یه نگاه به مادر شوهرت بکنی میفهمی خودت.
با خودش که تعارف نداشت.
حتی جرئت نداشت به طرف آسیه سرش را بلند کند.
-وا مولین چرا سر راه واز حرکت ایستادی؟
انگار که این بار غُرغُر مرضیه قرار بود فرشتهی نجاتش باشد.
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۵۲۵
زیرا با نق زدنش و بعد از آن ورودش به سالن پذیرایی خاله خانم بلند آوا زد:
-آبجی جان کجایی؟ چرا یکی میاد اون یکی غیب میشه؟ بیا ببین این شاه پسرت چی میگه آخه؟
-اومدم، خواهر . اومدم لعنت خدا به قلب سیاه شیطون.
کنایهاش واضحتر از آن بود که رعنا دریافتش نکرده باشد.
حتی وقتی با قدمهای سنگین از برابرش میگذشت هم نگاه خیرهی آسیه آزارش میداد.
-ای خاله قربون خنده هات به چی میخندی؟
از لحن آسیه پیدا بود که محاکمهی رعنا را به بعد موکول کرده و فعلا تمام توجهش را به معین و پریسا داده بود.
-به معین ! اصلا مگه میشه آدم دو دقیقه پیش این بشر بشینه و نخنده!
معین کمرش را به صنقلبی کوبید و دستها را به سینه زد.
-آره والا میشه! جز تو همه گریه میکردن، دختر خاله.
جواب معین هیکل نرگس را از خنده تکان داد.
-با این که دل خوشی ازش ندارما اما شیر مادرش حلالش.
قلبش غنج میرفت.
جواب قاطع معین خندهی الکی دختر خاله را بالاخره جمع کرده بود.
-وای معین جون چرا یهو تلخ میشی، خاله؟
-تلخ مُده خاله!
لعنتی در جواب هم که وا نمیماند.
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۵۲۶
-ای بابا . از بچگیت سرتق بودی تو .
پریسا مولین چی بود اون سواله میخواستی در مورد گوشیت بپرسی از معین؟
میگم تا یادت نرفته بپرسی باز نریم خونه بیفتی به جون من که ای وای یادم راهی شد ها.
پریسا به شکل واضحی دمغ و دلخور شده بود. سر بالا انداخت و دستهایش را به سینه زد.
-چیز مهمی نبود، مامان. یادم حرکت کرد.
خاله خانم الکی ریز خندید:
-ای بابا. آلزایمر گرفتی، مادر؟ بسیار خب تا یادت بیاد بذار ببینم عروس خانما چرا ساکتن؟
بعد همانطور نشسته روی صندلی به طرف دو عروس شکیباها چرخید که هرکدام در عالم خود سیر میکردند.
-خوبی نرگس جون؟
از نرگس میسؤال کرد و نگاه خیرهاش به روی رعنا سنگینی میکرد.
-از احوال پرسی شما خاله جان…
حرف نرگس به پایان نرسیده با هق هق غیر منتظرهی خاله همان زمزمههای اندک خانه هم رو به خاموشی رفت و تمام توجهات معطوف این زن گریان شد.
-ای وای خدا مرگم بده خواهر چی شد؟
آسیه اامان نفری بود که به خودش رسید و در حالی که هول از روی صندلی قد بلند میشد به نرگس اخم کرد:
-من حواسم پرت پریسا بود. چی بیان کردی به خواهر من، نرگس؟
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۵۲۷
چشمان نرگس از این درشتتر نمیشد.
-من…؟ من چیزی ناظهار کردم به خدا، مولین! اصلا خاله چیزی نسؤال کرد.
نگاه نرگس روی پریسا قرار گرفت که بیخیال اشکهایی که مادرش شتابزده و سریع از پلکها میریخت همانطور کف دست به سینه نشسته و همچنان قلبخور به معین دیده دوخته بود.
معینی که با یک ابروی بالا داده به خاله خیره مانده و حالت چهرهاش جوری بود که به نظر میرسید برای انفجار خنده از این گریهی بیمقدمه تنها به یک تلنگر نیاز دارد.
-رعنا پاشو یه چیکه آب بیار برای خواهرم. ای بابا چی شد به تو یهو؟
حتی وسط آن شلوغی هم حواسش به رعنا بود وقتی دخترک هنوز نیم خیز هم نشده سر بالا گحرکت کرد و با سر خطاب به مرضیه اشارهای کرد:
-نگوش دادی؟
مرضیه آژیر کشید.
-اسم من رعناست؟ نه من میخوام بدونم اسم من رعناست که من باید پاشم؟
به جای از کوره در رفتن سری تکان داد.
-نچ نچ. خالهت داره گریه میکنه، بیعاطفه!
جای این که الان یقه جر بدی واسه دونستن علت غُر هم میزنی؟
من همیشگی اظهار کردم مولین تو رو سن بالا زایید…
آسیه لب گزید:
بعدی>> رمان آناشید
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن