سیامک خندهکنان از جا بلند شد.
-خب بگو باس بپیچیم به بازی ! شعر میگی چرا؟ بگو داداشی آدم فروشم گفته برید بیرون زورم به شما نمیرسه دهن این بیچاره رو تنهایی سرویس کنم.
-مسیر بیفت کم حرف بزن.
– نگاه داداش معین! یه دقیقه برم اتاق اول…از آقا داداشت اجازهشو بگیر من برم میخوای!
-لازم نکرده!
– بیناموس با شلوار شونصد پیلی آخه کجا بیام؟ وایسا حداقل لباسم و عوض کنم.
همین مکالمات ساده بین هم خانههای معین قلب رعنا را درون سینه آویزان کرده بود.
با خودش که تعارف نداشت.در این منزل مزاحم بود.
مزاحمی که پایش را داخل نگذاشته به رفتن فکر کرده بود ولی تنها چیزی که پای راهی شدنش را تا همین لحظه هم میلنگاند فکر تلخ و کشندهی بیکسی و در به دری بود.
رعنا بی کس بود. درد بیدرمانی که زن بیچاره با گوشت و پوست و استخوانش حس میکرد.
-بچهها ببخشید!
سیامک برو بابایی نثار معین کرد و خیره به رعنا تبسم محزونی زد.
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۸۲۵
-آبجی تمایل داشتی نفرین کنی من سیامکم اون آقا گاوه هم اسمش ممده! یه وقت سر نفرینت کمونه نکنه به من ها.
این مردیکهی بیشعور و ممد خبر کرد!
خبرش نمیکرد من اصلا اینجا هم نه میبردمت پیش مولینم دست این نره خر به سایهتم نمیرسید.
ممد کف دستش را کشید.
-بیا بریم. حرف نزن وقتی هیچی نمیدونی…
-دو دقیقه گوش کردم تا تهش فهمیدم . داداشمون سنگین ریده .
اضافه کرد و خطاب به رعنا ادامه داد:
-من شرمندتم آبجی! از طرف ممد آدم فروش و حتی همین بی شعوری که نمیدونه گه خوردم و از کجا باس شروع کنه!
بعد کف دستش را به ضرب عقب کشید و با همان شلوار به خودش شونصد پیلی با شتاب از خانه بیرون زد.
ممد خیره به مسیر دور شدن سیا کلافه سری تکان داد.
-برم یه چی بگیرم سر و کلهی این بیشعور سبک شه ! نمیفهمه که …
-اون که نمیفهمه منم .
جوابش کوتاه ولی پر از معنی بود.
جوابی که ممد در واکنش به آن تنها به تکان دادن سری بسنده کرد و بدون آن که حرف دیگری بزند به دنبال سیا به سمت بیرون از خونه جاده گحرکت کرد.
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۸۲۶
حالا معین مانده بود و زنی که جمع کردن پوست تخمههای روی کاناپه را به خیره شدن به او ترجیح میداد.
-رعنام؟
چه کسی بیان کرده بود که نوشداروی پس از مرگ سهراب تنها یک افسانه است؟
-بیچارهها رو آواره کردم .
ممد و سیامک هم که نبودند عذاب وجدان دست از گلوی رعنا برنمیداشت.
-ولشون کن اونارو. من و ببین…دارم حرف میزنم باهات!
حرف دیگهای هم مونده؟
-به من نگاه کن !
ترجیح میداد همان پوست تخمه ها را یکی یکی جمع کند.
-پس نمونده! هیچ حرفی نیست که قبلا تو نزده باشی و منم نمتوجه شده باشمش!
تکان خوردن کاناپه خبر از برتمایل داشتن معین میداد. قصد رفتن کرده بود؟
تا بخواهد بیشتر فکر کند معین جلوی پایش نشست و مچ کف دستش را با خشونت کشید.
-ول کن این بیصاحابارو. من و نگاه کن، لامصب. اصلا میفهمی من چی میگم؟
با مچ دستی که اسیر مانده بود در نگاههای سرخ معین خیره شد.
دروغ چرا…صوتی هق هقش را که گوش داد ده سال از عمرش کم شده بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن