-الو معین !
آوای آسیه بود.
سرش را به پشتی صنقلبی تکیه داد و پلک هایش را روی هم فشرد.
برای متوجه شدن آوای مادرش لازم نبود حتما گوشی نزدیکش باشد.
-مادرت بمیره معین…مادرت بمیره ایشالا…پیداش کردی؟
معین کف دستش و بگیر بیار خونه آقات بشینه سر جاش…
معین این دختر …این دختر …آخ خدا این چه مصیبتی بود سر ما اومد .
الو معین صوتم و میشنوی مادر.…
نه تنها معین…بلکه صوتی زن به راحتی به گوش الباقی افراد حاضر در اتاق هم میرسید.
-مولین یه چیزی بگو…همه چی که بهم ریخته حداقل تو یه چیزی بگو…
-میارمش خونه حاج خانم !
همین را بیان کرد و آیکون قطع تماس را لمس کرد.
-پاشو جمع کن بریم خونه !
اصلا قلدری در خون این بشر بود. سیامک ریز ریز لبخند زد.
-بودی حالا !
ممد چشم غره راهی شد.
-تو دهنت و ببند سیا وقتی از هیچی خبر نداری!
-تو داری مگه ؟
معین کف دستش را به شقیقه هایش فشرد.
شقیقه هایش وحشیانه نبض میزد و سرش عملا در آستانه ی انفجار بود.
#پارت_۸۱۹
-پاشو مسیر بیفت رعنا !
-من با تو جایی نمیام !
-الان وقت بچه بازی نیست. به ولله که نیست. الان بیا بریم بعدا برات توضیح میدم.
انتظار داشت تحکم صوتیش بالاخره رعنا را از جا قد بلند کند. همین طور هم شد .
رعنایش بالاخره سرپا ایستاد ولی بدون آن که منتظرش بماند پای کوبان به طرف در رفته بود.
-من توضیح شما رو نمیخوام آقا معین . نه الان…نه بعدا..
-خواهر من مرد آورده بود تو خونه ! همین و میخوای بشنوی؟
اضافه کرد و یکی محکم وسط فرق سر خودش کوبید .
-آره ؟ اگه میخوای تا برات مجدداً بگم…که خواهر من بی شرف…من بیناموس…
ضربه ی بعدی را محکم تر از قبلی کوبید. جوری که صوتی تق محکمش استخوان های رعنا را به لرزه انداخت.
-از …از کجا متوجه شدی…ای وای…
صدایش ابدا به گوش معین نرسید. به گوش معینی که حالا به شکل هیستریکی شتابزده و تند به سر و صورت خودش میکوبید و اصوات نامفهوم از بین لبهایش مسیر به بیرون میگراهی شد.
-نزن داداش! نزن جان عزیزت..به خودت بیا معین!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن