_من …من …
چشمهای زن مرتب ریز و درشت میشد و آوایش به وضوح میلرزید.
حالش خوب نبود. هزار فکر بی ربط در سرش راهی شد و آمد داشت و این به حدی بود که حتی قدرت سر هم کردن جملات را پیدا نمیکرد.
تمام وجودش از حرص و خشم به رعشه افتاده بود.
_مامان؟
_تو…تو به این زن….
حرفش به اتمام نرسیده معین نفسش را بیرون فرستاد و هر دو کف دستش را به نشان ملایمش مقابل مادرش بالا گراهی شد.
_من به این زن چی آخه؟ اصلا چی داری با خودت فکر میکنی؟
مامان آروم باش. یه دقیقه گوش بده به من! هیچی اونجوری نیست که تو الان داری بهش فکر میکنی.
آسیه انگار با صوت و حرکت معین تازه به خودش برگشته باشد.
_خفه شو پسرهی ساده دل!
اظهار کرد و امان نداده روی پاشنه چرخید و پای کوبان سمت آشپزخونه حرکت کرد.
_گندش بزن!
دست های معین بین زمین و هوا معطل مانده و خیره به دور شدن آسیه نگاه میکرد.
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۸۱
مجید با ابروهای در هم کشیده نزدیک شد.
_لالی معین؟ میگم چه خبره؟
صوتی مرضیه شامگاهیه تیر خلاصی به اعصاب خط خطیاش بود.
_من الان خودم واست میگم داداش….راستش…
دیگر نمتوجه شد چه شد. تنها همان دست بالا وارد شده با شتاب تکان خورد و روی دهان مرضیه فرود رسید.
آوای فریاد حاج شکیبا و شیون دخترک همزمان شد.
_ادب نکردی دخترت و حاجی ! عیب نداره ! من ادبش میکنم…
شانهاش که اسیر کف دست مجید شد آوای جیغ رعنا هم در اتاق پیچید. خودش را با ضرب عقب کشید.
_ولم کن بابا…
سمت آشپزخونه پا شتابزده کرد.
_امشامگاه بگذره بر مرده و زندهی من لعنت اگه دیگه پام و بذارم تو این خونه!
اول و آخر و خیر و شرتون ارزونی خودتون .
کف دست وردارید از سر من…
پشت دستش هنوز از ضربهای که به دهان گسرخوش مرضیه کوبیده بود گز گز میکرد ولی همچنان گلولهی آتش بود.
با همهی اهن و تولوپش به آشپزخونه که رسید با مشاهده کردن موهای رعنا که دور چنگ آسیه اسیر مانده بود شبیه صاعقه زدهها سر جا خشک شد.
_داداش معین…داداش معین تورو خدا …کمک…
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۸۲
زن بیچاره جای نجات خودش هر دو کف دستش را حائل شکم برآمدهاش کرده بود.
برای یک لحظه از خودش، از شکیبا بودنش و از کل خاندانش بیزار شد.
_داداش معین؛ ها ؟
یک داداش معینی نشونت بدم زنیکه ی آب زیر کاه…
_بچهم مامان. به خدا بچهم میمیره. من به جهنم. مولین…
_بچهی من و کشتی خجالت نمیکشی حرف از بچهت میزنی. آتیشت میزنم.
شماره ی معین و برداشتی ….
_چه خبره تو این خراب شده؟
آنچنان نعره کشید که آوای آسیه در جا برید و با بهت به سمت ورودی آشپزخونه چرخید.
_صوتت و رو من بالا میکشی، بیمادر ؟
بی توجه جلو حرکت کرد.
_ولش کن …ولش کن مامان…
چنگ آسیه همچنان به موهای رعنا بود و نگاه بهت زدهاش از صورت معین کنده نمیشد.
_میگم ولش کن، مولین…
_یا جد سادات. چه خبره تو این خونه…
حاج شکیبا در حالی پا به آشپزخونه گذاشت که همچنان نقش بیمار را به خوبی حفظ کرده بود. پشت سرش چشمهای نرگس درشت شده بود و مجید با حیرت نگاه میکرد.
_استغفرلله بگو حاج خانم. چی شده؟ این زن آبستنه….
_آبستن؟ این زن قاتل بچههای منه…مگه قلبش واسه بچهی من سوخت ؟ این زن…
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۸۳
معین بیتوجه به حرفهای آسیه کف دستش را قد بلند کرد و بین موهای رعنا و پنجههای مادرش پیچید.
_ول کن موهای این و بعد حرف بزن…حکما باس چنگت به موهای این باشه ؟
حاج شکیبا استغفرالله غلیظی زیر لب زمزمه کرد.
معین خوب قلبیل استغفرلله پدرش را میدرک کرد. او در این خانه پر ذکر و پر مصیبت قد کشیده و استخوان ترکانده بود.
_باز پای خدا پیغمبر و نکش وسط حاجی! چیه؟ حرفت و با من فارسی بزن. من زبون شما رو نمیفهمم.
_ لعنت خدا به دل سیاه شیطون.
به اون زن کف دست نزن پسر! نامحرمه!
همه چی و باید به شما بیان کرد؟ لاالهالاالله…
معین پنجههای مادرش را با وسواس از بین تار موهای رعنا بیرون کشید .
_پس الان خوب شدی حاجی؟ روالی الان…درد مرد نداری دیگه؟
بعد سرش را خم کرد و خطاب به رعنای رنگ پریده پرسید.
_تو خوبی؟
دخترک اشکریزان چادرش را روی سرش کشید. آوای پدرش شبیه کشیدن ناخن روی تختهی گچی بود.
_با شما نیستم آقا معین مگه؟
دستهایش را از هم فاصله داد و نعره کشید.
_چیه؟ کف دست دارم میزنم الان؟ اسلامت تو خطر افتاده حاجی که نگران شدی؟ ولمون کن تو رو به همون دین و آیینت دهنمون و سرویس کردی!
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۸۴
مجید جلو وارد شد و تشر زد.
_آقا معین…اجازه بده داداش…چته؟ یکم آروم بگیر…
_نه اجازه نمیدم…ولم کنید بابا…
بیان کرد و کف دست مادرش را چسبید و بالا آورد… تار موهای سیاه دور انگشتان آسیه پیچیده بود.
_اینه دین و ایمونتون؟ اسلامتون؟ والا من دین و ایمون ندارم …ولم کنید …فقط ولم کنید.
اصلا من و نکشید تو این خونه دیگه.
من کافرم کف دست از سر کچل من بردارید. میام میبینم دیوونه میشم ! به چه زبونی بگم؟
رعنا گوشه ی آشپزخونه مثل بید میلرزید. معین نزدیک شد و دستش را با فاصله از کمرش نگه داشت.
_بشین رو این صندلی…
بعد سرش را بالا گراهی شد و نگاهش را بین شکیباهای برق گرفته گرداند.
_نرگس جان؟ زحمت یه آب قند و میکشی؟
نرگس چند ثانیهای نگاهش کرد. الان وقت بحث همیشگیاش با این زن نبود.
پس گردنش را کج کرد و ادامه داد:
_لطفا زن داداش…
زن از دیوار کنده شد.
_رو چشمم داداش…
_به ولله من شیرم و حلالت نمیکنم، معین!
با پوزخند سمت آسیه چرخید.
_چرا؟ چون این قلبش نمیخواد شوهر کنه؟
_حاج مرتضی یکی دیگر از صندلیها را بیرون کشید و روی آن نشست.
_اگه یکی به ما بگه چه خبره تو این خونه راه دوری نمیره.
_خودم بهت میگم حاجی…
اصلش اینه که این زن بدبخت یه کمکی از ما میل داشت که شر اون پیرمرد بچه باز و از این خونه کم کنه چراکه خودش زورش نمیرسید حله؟
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۸۵
حاج مرتضی و مجید و نرگس هر سه نگاهشان به یک اندازه گیج و آشفته به نظر میرسید.
پُر واضح بود که هیچ کدام سر از حرفهای معین در نیاورده بودند.
_چی میگی پسر؟ چه کمکی؟
آسیه با چهرهای که هنوز هم به شدت ااماه برافروخته بود خودش را جلو کشید.
_داره میگه دیگه! داره میگه این زنیکه اس و فس داده به این پسر احمق من که خاستگاراش و از خونه دک کنه .
نرگس با همان نگاههای درشت شده چادرش را روی سرش الکی مرتب کرد.
_ اس ام اس مولین.
آسیه روسری را با حرص از سرش روی شانه انداخت. زن در مرز سکته به سر میبرد.
_خب حالا. ملا لغت شده واسه ی من. همون کوفتی که نرگس خانم میگه!
بعد رو به حاج مرتضی و پسر بزرگش چرخید و ادامه داد:
_هوش و گوش شدید، الحمدلله ؟
ام و اس داده به معین! مار تو آستین نگه میداری حاجی!
مجید پلکهایش را روی هم فشرد.
_لاالهالاالله…آروم باش مادر. فشارت میره بالا خدایی نکرده.
_فشار بخوره تو سرم. من آخر سر میخوابم سینهی قبرستون. این خط اینم نشون.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن