امیرخان:
خشمگین و دیوانه شده از اتاق بیرون زد.
نه چیزی میمتوجه شد و نه چیزی میگوش داد.
برق نگاه پر نفرت شمیم وقتی در چشمانش زل زد و اضافه کرد:
-میخوام برم ولم کن!
معنایی که به جملاتش میداد، یک حرکت کردن همیشگی، حس دلکندنی که از دخترک گرفت، نفسش را بند آورد.
چطور ممکن بود؟! شمیم نمیتوانست.
میمرد هم اجازه نمیداد که اِنقدر تلخ و سنگین نگاهش کند.
آن زبانش را می برید ولی نمیگذاشت از حرکت کردن حرف بزند.
پلهها را دوتا یکی پایین راهی شد و رو به مادری که همواره به جای کنارش بودن اعصابش را به هم میریخت، اظهار کرد:
-بیا دنبالم.
-پسرم…
-گفتم بیا!
وارد اتاق کار که شد دیگر نتوانست تحمل کند و با یک فریاد از ته دل و کشیده مشتش را روی میز کوبید ولی حتی آوای ترک خوردن میزچوبی هم چیزی از شدت خشمش کم نکرد.
آذر بانو آمد و در را پشت سرش بست.
-امیر؟ پسرم؟ این چه کاریه آخه؟ واقعاً به نظر خودت این درست که بخاطر اون دختر اِنقدر حرص بخوری؟!
-…
-نمیفهمم منتظر چی هستی؟ منتظر کی هستی؟ فکر کردی قراره معجزه اتقاق بشه؟ اون دختر گناهکاره. نمک خورده نمکدون شکسته. طلاقش بده بره باور کن اینجوری هممون راحت می…
بهیکباره چرخید.
چانهی مردانهاش از حرص میلرزید و نفسهای عمیقی که برای کنترل خود میکشید، مثل سیگار سوخته گلویش را میسوزاند.
باید ملایم میماند. حق نداشت آوای قد بلندش را به رخ کسی که او را به این جهان آورده بکشاند ولی دیگر از دست این خاله زنک بازی ها و نقشههای کثیفی که پشت سرش کشیده میشد، به سطوح رسیده بود.
آهسته نزدیک آذربانو شد و زن رو به رویش درحالی که سعی داشت استرسش را پنهان کند، مستقیم و خیره نگاهش میکرد و این زن هیچوقت دست از فیلم بازی کردن برنمیداشت!
با آوای بم و آهستهی گفت:
-خسته نشدی؟!
-چی؟!
ملایم گونهاش را نوازش کرد.
-از این ماسکی که یه لحظه هم از روی صورتت نمیفته خسته نشدی؟!
-امیر ح..حالت خوبه پسرم؟!
بیطاقت و بلند غرید:
-نه نه نه اصلاً خوب نیستم. نمیتونم خوب باشم. نمیذارید خوب باشم!
-مولین جان من هر چی میگم بخاطر خانوادمونه، چرا ناراحت میشی؟ تو هیچ میدونی چقدر دلواپسه آینده تو و گندمم؟!
-این هیچ ربطی به آینده نداره!
چشمان آذربانو درشت شد.
-چی داری میگی امیر؟ تو امروز داری آیندتو میسازی مگه…
-به آینده ربط نداره چراکه مربوط به گذشتهس!
-چی؟!
-سالهای طولانی به اون دختری که حکم زن من، حکم عروسه خودتو داره بدی کردی.
-امیرخان
-گوش کن. گوش کن این بار دیگه نوبت منه حرف بزنم. تو هیچوقت اونی که نشون میدادی نبودی. یه آدم خوشامگاهخت، یه زن خرسند عاشق نبودی!
-امیر مواظب حرفات باش!
-تو زنی هستی که چراکه طاقت نداشتی دختر زنی که شوهرت عاشقت بوده یه لقمه نون از سر سفرهت بخوره، زیستن رو به خودت زیستن رو برای همه جهنم کردی!
سست شدن آذربانو و تکیهای که برای نیفتادن به دیوار پشت سرش داد را متوجه شد و نیشخندش پررنگتر شد.
-تو… تو هیچ میفهمی چی داری میگی؟ عقلتو از… از کف دست دادی؟!
صدای خنده مردانه و قد بلندش که ناشی از حرص زیاد بود در اتاق پیچید.
نمیدانست چه شکلی شده که ترس را به وضوح در نگاهان زن مقابلش میمشاهده کرد.
-در ذهنش گذراندی هیچوقت کسی نمیفهمه؟ اندیشیدی تا آخر عمرم وایمیستم و به نقشههای مسخره و مزخرفی که پشت سرم میکشید نگاه میکنم؟ از همون اول میدونستم مولین، رازِتو تو روزایی که آقا احمد سکته کرد متوجه شدم اما دهنمرو بسته نگه داشتم. خفه خون گرفتم چون نمیخواستم غرورترو بشکنم. نمیتمایل داشتم ناراحتت کنم. هیچوقت به خودم اجازه ندادم قضاوتت کنم ولی تو چی کار کردی؟ خواستی انتقامترو از یه دختر بچه بگیری!
-…
-روزگارها گذشت، سال ها گذشت اامان نفر تو بودی که حسمو نسبت به شمیم فهمیدی اما خودتو زدی به اون جاده. هرچی تمایل داشتم کنارم باشی عقب راهی شدی. بابام راهی شدو از همون سن کم کنار اسمم خان گذاشتی. میل داشتی خودمو وقف آینده هممون کنم و من کردم. تمایل داشتی همهی مسئاماتهای بابامو بذاری رو دوشم و من قبول کردم. سنم کم بود ولی قبول کردم. میوحشت کردم اما قبول کردم. من خودمو رویاهامو آرزوهامو فراموش کردم که تو و گندم طعم سختیرو نکشید اما آخرش چیشد؟ چی به دست آوردم…؟!
-امیر م…مامان جان…
-آخر یه خواهری موند رو کف دستم که ماشالله اِنقدر دروغ اضافه کرده که حتی نمیتونم بخاطر حال و روزگارش برم بزنم دهن کسیرو سرویس کنم. سراغ هرکیو میگیرم پاسم میده سمت ناموس خودم و جز خفه شدن دقیقاً چه غلطی میتونم بکنم؟ خداروشکر هیچ غلطی!
آذربانو با استرس لب زد؛
-د..درست میشه پسرم هیچی… هیچی اونجوری که فکر میکنی نیست. حال گندم خوب میشه. همه چیز درست میشه م..مولین جان نمیدونم چیا متوجه شدی یا چیا بهت گفتن ولی باور کن اونجوری که فکر میکنی نیست!
-باور نمیکنم شرمنده، باور نمیکنم چراکه دیگه برای توضیح دادن خیلی دیر شده. من همه چیرو با گوش های خودم از زبون تو شنیدم. پس سعی نکن ماله بکشی زیرا اینجوری جز اینکه بیشتر از چشمم میافتی هیچی عایدت نمیشه مولین هیچی!
اشک های آذربانو نَرم و ساکت روی گونهاش میریخت و رنگ و رویش با گچ دیوار فرقی نداشت.
-من هیچوقت برای گناه ها و اشتباهاتتون توضیح نخواستم. از تصویری که تو ذهنم تشکیل شد، از عذاب وجدانی که من جای شماها کشیدم نگفتم. لب از لب باز نکردم. من خودمو خفه کردم. روحمو عذاب دادم ولی حتی به قدر یه چرا اظهار کردن نیومدم آزارت بدم. از فکرهایی که تو ذهنم اومد وحشت کردم. تو همون نوجوونی از اینکه ازتون بدم بیاد هراسیدم. از نفرتی که ممکن بود پیدا کنم ترسیدم. واسه همین خفه شدم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن