و سوما خانوم یکدفعه گفت:
-آها آفرین عروس همینه… دل به قلب پسرم بده. دختر عاقلی باش. این مردو از کف دست نده تا منم دلبسته شده باشم!
حتی نمی اطلاع داشتم از بیمنطقی زیادش بخندم، دلخور شوم و یا از اشارهی مستقیمش خجالت بکشم!
رادان اضافه کرد:
-عروس؟ تا جایی که خبر دارم خواهرم هنوز زن خواهرزاده شما نشده سوما خانوم!
سوما خانوم شیرینی ای به دهان گذاشت و ابرو بالا انداخت.
-شاید خبرا به شما دیر میرسه دوماد هووم؟!
اخم های رادان در هم رفت و دلخور نگاهی سوالی به صورتم انداخت.
سرم را به نشانهی نفی تکان دادم.
هنوز هیچ خبری نبود ولی قبل آنکه این موضوع را به زبان بیاورم، امیرخان گلویی صاف کرد و ایستاد.
-اگه مشکلی نباشه میخوام حالا که همه هستن چند کلوم حرف بزنم.
میمیل داشت در مورد صد بار تمایل داشتگاری ای که در این چند وقت کرده بگوید؟!
مضطرب آوایش زدم:
-امیر؟!
با گرما نگاهم کرد و دستش را نوازشوار پشت کمرم کشید.
از حرکت صمیمیاش مقابل همه بخصوص رادان لب گزیدم.
ولی وقتی شروع به صحبت کرد، هر چه خجالت و معذبی بود از خاطرم راهی شد.
-میدونم شاید الآن جاش نیست. شاید وقتشم نیست. اما فکر میکنم دیگه نباید حرفامو عقب بندازم. برای همین یه راست میرم سر اصل مطلب.
-…
-تو زندگیم همیشگی میمیل داشتم برای خانوادهام خوب باشم. مفید باشم. کاری کنم کمبود هیچیرو حس نکنن. همه کار کردم تا بتونم ازشون محافظت کنم.
نگاهی به گندم انداخت.
-اما محافظت کردنو بلد نبودم و دقیقاً وقتی فکر میکردم بسیار حالیمه، وقتی فکر میکردم دیگه خوب فهمیدم بد و خوب چیه، اتفاقایی پیش اومد که با صورت زمینم زد. لِه شدم. خانوادهای که میگفتم جون میدم ولی نمیذارم اخم بیفته رو پیشونیشون، جلوی دیدهام تیکه پاره شدن و من هیچ کاری از کف دستم برنیومد! نه تنها کاری از کف دستم برنیومد، تازه بعضی وقت ها با عکسالعمل های اشتباهم همه چیزو خرابتر کردم. بهشدت اشتباه کردم. هم به خودم و هم به بقیه ضرر رسوندم و بدتر از همه این بود که حتی نمیدرک کردم دارم اشتباه میکنم! همیشه از همه طلبکار بودم و بیشتر از همه…
این بار دیدهانش را به صورتم دوخت و با لبخندی تلخ ادامه داد:
-بیشتر از همه از شمیم طلب کار بودم. دقیقاً راسته که میگن آدم هرکیرو بیشتر دلبسته شده باشه، بیشترم اذیتش میکنه. من بزرگ ترین نعمتو تو زندگیم داشتم، بسیارم دوستش داشتم اما شکستمش. کسی که تو همهی اشتباهام کنارم بود، داد و بیداد کرد، قهر کرد ولی هیچوقت ولم نکرد رو خودم با طلب کاری و غرور مسخره و حال به هم زنم از کف دست دادم! و میدونم تا روزی که زنده باشم، هیچی اندازه این حسرت منو نمیسوزونه. حتی اگه همین الآن دوباره شمیم منو تو حیاتش قبول کنه و تا آخر عمرم تو خوشی با هم زندگی کنیم، حسرت روزهایی که خودم سوزوندم همیشگی باهام میمونه. حسرت همه وقت هایی که میتونستیم با هم زندگی کنیم اما من خرابشون کردم. تک تک روزایی که میتونستیم با هم مسرور باشیمو خودم از بین بُردم. همیشگی هم آزرده بودم که چرا زندگی مشترکمون درست نمیشه؟ اِنقدر کور بودم که خطاهای خودمو چیزی که دقیقاً جلوی نگاهم بودو نمیمتوجه شدم!
در لحنش چنان آواقت و شکستگی ای وجود داشت که همه تحت تاثیر قرار گراهی شده بودند و حتی رادان هم با اخم های درهم به لیوان مقابلش خیره شده بود!
-من اِنقدر روی خانوادهام حساس بودم که وقتی میمتوجه شدم اونا به مشکل خوردن، شبیه یه پرنده بال و پر بریده، شامگاهیه یه دیوونه بیافسار با خشمم همه چی رو نابود میکردم. هم خودمو آزار میدادم هم بقیهرو و بیشتر از همه شمیمو! دروغی در کار نیست، اوایل شمیمرو مقصر میدونستم و اون موقع ها واقعاً تبدیل به یه مرد گه و احمق شده بودم. از اظهار کردنش پیش همتون خجالت نمیکشم. یه عوضی تموم عیار بودم و شما به کنار حاضرم اینو جلوی همه آدم های جهان اعتراف کنم. ولی کنترل اعصابم دست خودم نبود. واقعاً نبود! برآشفتهتم، منطقمو کور کرده بود. من ماه ها جز یه احمق آشغال هیچی نبودم ولی هر کار میکردم نمیتونستم آروم بگیرم. عذاب وجدان شدید داشت روانیم میکرد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن