چنان تنش رعشه گرفته بود که بیاختیار جلو حرکت کردم و از ترس آنکه حالش خراب شود، سریع کف کف دستم را روی سینهاش گذاشتم.
-آروم باش… اِنقدر به خودت فشار نیار.
نگاهی به کف دستم که روی سینهاش بود و سپس نگاه های اشکی و دلواپسم انداخت.
نفس عمیقی کشید و با آوای آهستهتری بیان کرد:
-خوبم من بچه… گریه نکن تو.
کف دستش را که روی کف دستم گذاشت، بیاختیار کمی ساکت شدم.
وقتی هنگام وارد شدنمان سرد راهی شدار کرده بود در کمال جهالت هراسیدم که نکند جایگاهم را در قبلش از کف دست داده باشم!
نمیخواستم این حس را داشته باشم.
بخاطر داشتنش از خود متنفر شده و عقلم به شدت مواخذهام کرده بود اما داشتم و حال از اینکه آن عشق افلاطونی از بین نراهی شده، خوشحال بودم!
اعطرافش سخت بود ولی بودم!
-خوبه همینجوری آروم بمون بذار خودشون تصمیم بگیرن. میدونم نگران گندمی اما وقتی اِنقدر رادانو دوست داره به جز اون هیچ جای دیگهای نمیتونه شاد باشه. حتی اگه ببریش بهشت هم باز راضی نمیشه… یه فرصت بهشون بده.
سکوت کرد…
یک سکوت پر از حرف و آزاردگی.
نگاه هایش میپرسید:
پس اگر اینطور است چرا خودت کنار من نماندی؟
دلدادگیت به اندازهی گندم پررنگ نبود یا من ارزشش را نداشتم؟!
ولی قبل از آنکه آن ها را به زبان بیاورد سوما خانوم مانند یک آگهی بازرگانی خودش را جلو کشید و همانطور که از بینمان رد میشد، با صدای خیلی کشیدهی اظهار کرد:
-فکر کنم بیشتر از بالا اومدن شکم گندم باید نگران بالا اومدن شکم خواهر دومادمون باشیم آقا امیر!
از خجالت سرخ شدم و تند عقب کشیدم.
ولی لحظهی آخر لبخند کوچکی که روی لب های امیرخان جای گرفته بود را متوجه شدم و حرصی به سمت صنقلبیام رفتم.
گفته بودم که چقدر از لبخندهای بدجنسانه این مرد بدم میآید…؟!
_♡____
-آقا میشه یه کم شتابزدهتر برید؟
-آبجی ترافیکه کاریش نمیشه کرد باید یه خرده صبر کنی.
با آوای زنگ تلفنم برای بار دهم در یک ساعت گذشته، بیخیال جواب دادن به مرد راننده شدم و کلافه پاسخ را زدم.
-دارم میام دیگه هیلدا بخدا تو ترافیکم… چرا همش زنگ میزنی؟
-خبر داری ساعت چنده؟
با شنیدن صدای بم امیرخان شوکه صفحه تلفن چرخاندم و به شمارهای که ماه ها بود آن را روی صفحه تلفنم نمتوجه شده بودم خیره شدم.
-الو؟ کجایی شمیم؟
با متوجه شدن لحن طلبکارش خودم را جمع کردم و سریع گفتم:
– سلام دارم میام چی شده؟!
-پسر شده. مگه امشب قرار نیست شام مثلاً خانوادگی بخوریم؟ چرا هنوز نیومدی؟!
مثلاً خانوادگی را با لحن پرتمسخری گفت و حرصم را بیشتر کرد. ولی خودم را آرام نگه داشتم.
هر چه نباشد داشتیم فامیل میشدیم و احتمالاً از این به بعد هر چند وقت یک بار باید با هم رو به رو میشدیم.
-دارم میام تو ترافیکم.
-زود باش!
بیان کرد و تماس را قطع کرد.
حرصی دندان روی هم ساییدم.
چقدر زشت میشد اگر به برادر زن رادان فحش میدادم؟!
-بفرما آبجی رسیدیم.
با آوای مرد سریع کرایه را حساب کردم و پیاده شدم.
مقابل یک رستوران خیلی باشکوه و لوکس بودم که قرار بود امشب در آن یکی شدن و آشتی کردن های خانواده ها را جشن بگیریم و در ظاهر هم که شده کدروت ها را دور میریختیم تا گندم و رادان بیکینه و نفرت مسیری خانهی بختشان شوند.
پیشنهاد آراسته خانوم بود و با آنکه کاملاً عقلانی و به جا بود ولی از آنجا که فرارم را خدشهدار کرده بود، اعصابم را به هم ریخت.
در یک ماه گذشته که همه چیز گویی رو دور تند افتاده بود، به شمال رفته و سعی کرده بودم روتین خود را حفظ کنم.
هر روز برای سالارها شیرینی و بیسکوئیت میپختم و تمام تمرکزم را روی پول درآوردن گذاشته بودم.
چنان خودم را مشغول کردم که از حجم زیاد کارها دقیقاً تا همین چند ساعت قبل را کنار فر دوست داشتنی و قالب های بامزهام گذرانده بودم.
ولی به لطف رادان و هیلدا از خبرهای اینجا نیز جا نمانده بودم.
زوج جدیدمان در همین مدت کوتاه آزمایش داده، جهیزیه خریده و ترتیب یک جشن کوچک و خودمانی را برای هفته آینده داده بودند.
به همین سادگی و سرعت قرار بود زیستن خود را تشکیل دهند و با آنکه مطمئن بودم تقریباً امیرخان هر لحظه را برایشان زهر مار میکند، اما خوشحال بودم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن