کمی بعد با تقه هایی که به در خورد، خاموشی سنگینی که بینمان حاکم شده بود از بین راهی شد!
برای فرار از سقوطی که هر لحظه ممکن بود تجربهاش کنم، بهسرعت فاصله گرفتم و روی تخت جای گرفتم.
-شمیم خانوم بیدارید؟
کف دستم را به صورتم کشیدم و موهای رها و آشفتهام را به پشت گوشم سراندم.
-بله زیبا؟
-مهمون دارید خانوم.
توجهم جلب شد و ساکت کشیده شدم.
-کیه؟!
-یه خانومی اومده به اسمه هیلدا، میگن دوستتونه.
خشک شدم و شبیه آدم کوکی به طرفه امیرخان چرخیدم.
کمی از حال و هوای لحظات پیشش فاصله گراهی شده بود و دقیقاً شامگاهیه شکارچیای که یک غریبه را در قلمرواش حس کرده، توجهش جلب شده بود.
-ب..باشه زیباجون مرسی بگو تو سالن منتظر باشه زود میام.
-نگاه.
صوتی قدم های زیبا که خبر از دور شدنش میداد آمد و امیرخان با صورتی جمع شده، سر تکان داد.
-هیلدا؟ این کدوم دوستته؟ اسمش آشناست.
بزاق گلویم را به سختی قورت دادم و ملایم لب زدم:
-هیلدا ز..زنه شایانه، وقتی رفته بودم پیشه رادان با هم دوست شدیم.
_♡_♡_
صلوات بفرستیم حرکته هیلدارو یادش نیاد فقط☠🥶
کمی مکث کرد و با گرد شدنه یکبارهی مردمک هایش دریافتم که بهشدت خوب هیلدا و آن فیلم بازی کردن خاصش را به خاطر آورده!
-چی؟! اون دخترهی پررو و دروغگو با چه جراتی پاشو گذاشته اینجا؟ با اون سلیطه بازیه اون روزگارش و…
-چه ربطی به جرات داره؟ دوستم نمیتونه بیاد منو ببینه؟!
-چه دوستی چه کشکی؟ این زن برای اینکه من نفهمم تو توی اون خونهای با سلیطه بازیاش یه داستانی درست کرد که منو آدم به این گندگی رو کف دست به سر کرد. اگه شک نمیکردم و اون روز صبح بیرون از اون خونه ت*می نمیدیدمت معلوم نبود حتی تا الآنم پیدات میکردم یا نه!
پس با بیاحتیاطی خودم توانسته بود پیدایم کند…
فقط با یک بار بیرون حرکت کردن تمامه زحمات رادان بیچاره برای پنهان کردنم را برباد داده بودم!
-نه نمیشه این زن حق نداره اینجا بمونه، میگم بیرونش کنن.
حرصی دستی به پیشانیام کشیدم و تند اظهار کردم:
-هیلدا دوسته منه و اومده ببینتم. اگه میگی اینجا خونهی منم هست پس مثله یه میزبان محترم راهی شدار کن اما اگه میگی نه همچین چیزی نیست، اشکالی نداره منم درعوض از فردا میفتم دنباله یه خونهی جمشاهده کرد برای خودم و…
هنوز حرفم تمام نشده بود که نفهمیدم چطور در کسری از ثانیه جلو آمد.
دستم را محکم کشید و تنم بیتعلل به سینهی ستبرش چسبید.
-منو ببین بلبل، هر چی گفتی هیچی نبیان کردم اما اگه فقط یه بار دیگه فقط یه بار دیگه منو با رفتنت تهمشاهده کرد کنی شمیم، چنان آتیشی میشم که حتی خودتم نتونی خاموشم کنی! حرفمو جدی بگیر وگرنه به سرت قسم جفتمونو بدجوری پشیمون میکنم!
لب هایم به هم دوخته شد و دلم چنان میکوبید که حس میکردم حتی او هم میتواند صوتی کوبش دیوانه وارش را بشنود.
به سختی خودم را جمع و جور کردم و لب زدم:
-تهمشاهده کرد نکردم فقط گفتم اگه قبول داری اینجا خونهی منم هست به مهمونام احترام بذار. فکر کنم این اولین حرکتیه که میتونی برای آدمیزادی شدنه رابطهمون انجام بدی. بعدم بیرون با هیلدا قرار نذاشتم که میترسی. تو همین خونهایم جلوی چشمات! پس لطفاً اَلکی داستان و بحث درست نکن. کاری نکن حس کنم کناره تمامه مریضی های روحیت پارانویا هم گرفتی!
فکش سخت شده و چشمانش غرق خون شده بود ولی او بهتر از خودم مرا میشناخت.
میخبر داشت وقتی اینگونه مقابلش قرار بگیرم هیچ جوره کوتاه نمیآیم!
و من برای آنکه رابطهی لبهی پرتگاهمان را کمی هم که شده از خطر دور کنم، مجبور بودم که به هر قیمتی که شده مقابله زورگویی های بیعلتش بایستم!
برای خودم، برای او و برای بقای زیستن ای که تنها یک تار مو تا منقرض شدن فاصله داشت!
حرصی کف دستم را رها کرد و همانطور که با عجله به دنباله پیپ معروفش میگشت، عصبی غرید:
-… تو اول و آخر ادمیزاد شدنی این رابطه که قراره بخاطرش دهنمو سرویس کنی!
مضطرب پایین لباسم را مچاله کردم.
شاید نمیاطلاع داشت ولی اگر حال کوتاه نمیآمد، یکی دیگر از آخرین شاخه های اصلی امیدم را نسبت به خودش میبرید!
شاخه هایی که با گذشت زمان از یک درخت پربار تبدیل به چند دانهی محدود شده بودند!
پشت به من چرخید و در حالی که معلوم بود به سختی در حال کنترل خودش است، گفت:
-برو شمیم. زود برو پیشه مهمونت قبل اینکه بخوام به حرفه قلبم گوش کنم و بندازمش بیرون… یالا!
با یالای آخری که اظهار کرد شامگاهیه پرندهای که از قفس رها شده با عجله از اتاق بیرون زدم و در را محکم پشت سرم بستم.
تمامه تنم به عرق نشسته بود و احتمالاً این یکی از سخت ترین مکالماتی بود که تا به حال با او داشتم. ولی در کمال تعجب اینبار نه تنها شاخهی امیدی از بین نراهی شده بود بلکه یک روزگارنهی خیلی کوچک ولی پر نور هم در دلم روشن شده بود!
روزگارنهای که میاظهار کرد، شاید روزهای روشن بسیار هم با ما فاصله نداشته باشند…!
_♡_
از پله ها که پایین رفتم هیلدا تند بلند شد و نفهمیدم چطور به سمت هم قدم برداشتیم که در کسری از ثانیه کف دست هایش دور تنم پیچیدند.
و من، شامگاهیه کسی که آشنای دور و عزیزش را بعد از مدت ها مشاهده کرده با تمام وجود در آغوشش گراهی شدم و عطرش را نفس کشیدم.
-خداروشکر که خوبی واقعاً خداروشکر!
عقب کشیدم و از رو به رو خیرهی نگاهانه اشکیاش شدم.
اگر هر انسانی میتوانست یک صفت مخصوص خودش داشته باشد، هیلدا قطعاً مهربانی مطلق بود.
-خوبی دیگه مگه نه شمیم؟!
با بغض تک خندهای زدم.
-خوبم عزیزم … نکنه انتظار داشتی سرمو ببره؟
عقب کشید و سر تکان داد.
-نه دیوونه این چه حرفیه ولی خب آدم مضطرب میشه.
شانهاش را فشردم و تازه حواسم جمع اطراف شد.
قشنگ و زمرد شبیه سربازهای آماده باش کمی آنطرفتر ایستاده بودند و قطعاً با وجود آن ها نمیشد درست حسابی حرف زد.
-چیزه… اگه میخوای بریم تو حیاط
هیلدا که متوجه مسیر نگاهم شده بود، سریع سر تکان داد و چنگی به کیفش زد.
-آره آره حتماً بریم.
تقریباً به حالته فرار از منزل خارج شد و ناتمایل داشته تبسمی روی لب هایم قرار گرفت.
یک بار بیشتر امیر را نمشاهده کرده بود و همچین حالی داشت.
احتمالاً اگر جای من بود خیلی زودتر از این ها پس افتاده بود!
_♡_
کلافه چانهاش را گحرکت کردم و سرش را به طرف خود چرخاندم.
-به چی داری نگاه میکنی همش؟ نمیاد بابا من میشناسمش، الآن ازت خشمگینه برای همین نمیاد مطمئن باش.
کف دست هایش را درهم چلیپا کرد.
-نمیدونم… انتظار داشتم همین که اومدم بندازتم بیرون مخصوصاً با اون فیلمی که اون روز براش بازی کردم!
-خب یه جورایی قصدشو داشت اما… اصلاً ول کن اینارو چطور شد اومدی اینجا؟ شایان میدونه؟!
ابرو بالا انداخت و با آمدن اسم شایان کمی از حال و هوای امیرخان و وحشت کردنش از او فاصله گرفت.
-نه خبر نداره اما باید میاومدم. اونجوری که راهی شدی بدجوری فکرم پیشت مونده بود.
لب هایم را روی هم فشردم و کف دستش را گرفتم.
-من که زنگ زدم بهت.
-آره میدونم اما کف دسته خودم نیست اگه یکی رو عاشق شده باشم در مقابلش احساسه مسئامات میکنم. برای همین حتی اگه بسیار بیشتر از اینم از اون شوهر گردن کلفت میترسیدم، باز میاومدم سراغت… چیکار کنم منم اینجوریم دیگه!
و در نهایت بعد روزها یک تبسم واقعی روی لب هایم جای گرفت.
-چیه؟ چرا اینجوری نگاهم میکنی؟
-دارم فکر میکنم کاش همهی آدم ها مثله تو بودن. بخاطر دوست داشتنشون پا رو ترس هاشون و مانع های سر مسیرشون میذاشتن. اونوقت شاید بسیار چیزها تو زندگی خیلی ها تغییر میکرد… مگه نه؟!
نگاهانش قفله نگاهانم شده بود و وقتی که سؤال کرد:
-خب؟ مگه تو خودت اینجوری نیستی؟ مگه با وجودت ترست نموندی اینجا؟ مگه نمیخوای برای حیاتت بجنگی؟!
یکه خوردم.
این را میمیل داشتم…؟!
تمایل داشتن به کنار… توانش را داشتم؟!
-شمیم
-نمیدونم هیلدا باورت میشه؟ دیگه نمیدونم چی خوبه چی بد. امیرو دوست دارم خیلی زیاد از یه طرف دیگه هم…
با نرمی کف دستم را روی شکمم کشیدم.
-باردارم… خیلی خوشحال کنندهس از کسی که دوستش داری بچه داشته باشی اما زیستن ما بسیار چاله چوله داره. نمیدونم توانه اینو دارم که بازم برای ساختنش بجنگم یا نه… میترسم بدجوری کم بیارم.
کمی مکث کرد و سپس با اطمینان بیشتری بیان کرد:
-وقتی پیشه رادان بودی و اون هر بار راجع به جدا شدنت میاضافه کرد، با اینکه جدایی یه جورایی انتخاب خودت بود ولی چنان ترسی میومد تو نگاهت که قلبم میخواست همون لحظه کف دستتو بگیرم و بیارم با شوهرت آشتیت بدم. وقتی اِنقدر عاشقی مطمئن باش کم نمیاری. حالا که باردار هم هستی یه فرصت دیگه به زندگیت بده. من کاری ندارم داداشت چی میگه، شایان چی میگه، حتی اگه خودمم ازش خوشم نمیاد و اصلاً همه بد اون مردو بگن، ولی تو دوستش داری! فکر هم میکنم اونم تو رو دوست داره منتهی بلد نیست نشون بده. احساساتش زخمین برای همین تو رو هم زخمی میکنه ولی اگه دوباره واقعاً بخوای، شاید تونستی همه چی رو بهشدت زیباتر کنی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن