اصلاً چطور اجازه به این همه تحقیر شدن داده بود؟!
شمیم که نگاه پر کینهاش را بهشدت حس کرده بود، کمی نزدیک شد و نامطمئن اسمش را صوت زد.
-امیر؟
و چقدر بدبخت بود که با وجود همهی بیاحترامی های این دختر باز هم گردن سرخش را که میمتوجه شد، آتش میگراهی شد.
گویی به جای او هم درد میکشید!
به جای زن دروغگویش… به جای بیوفای زیبایش هم درد میکشید و هیچ معلوم نبود آن غرور افسانهایش را در کدام جهنمی جای گذاشته که تا این حد بیچاره و ذلیل شده بود!
وقتی شمیم برای بار دوم آوایش زد حواسش جمع شد و کف دستی به صورتش کشید.
باید فکری که در سرش بود را عملی میکرد.
باید هم یک درس جانانه به این مردک میداد و هم شمیمش را گل خوشامگاهوی پرستیدنیاش را طوری تنبیه میکرد که برای همیشگی خیاله غلط های اضافه از سرش بیفتد!
اخم هایش از هم باز شد و بیآنکه یک ثانیه بیشتر مکث کند، تلفنش را بیرون کشید و مقابله نگاهان شمیم گرفت.
-وقت تصمیم گیری رسیده خانوم کوچولو!
-برو تو ببینم… بجنب.
با ذهنی که قفل شده و هنوز نتوانسته بود اتفاقاتی که رقم خورده بود را به خوبی درک کند، به طرفش سر چرخاندم و گنگ خیرهاش شدم.
-چی؟
-گوشات نمیشنوه؟ بیان کردم برو تو.
با صوتی کشیدهش شانه هایم بالا پرید و ملایم وارد خانهی چوبی شدم.
کلبهی دو طبقهای که پر از گرد و خاک و پرده های تیره رنگ، جایگزین خونهی روشن و قلبباز رادان شده بود!
نفسم را پر بغض بیرون دادم و تا در را بست به طرفش رفتم.
-باید حرف بزنیم.
-چندتا کار دارم که باید بهشون برسم… شب میام حرف میزنیم.
از اَبروی شکسته و خونیاش نگاه گحرکت کردم و پر از خشم زمزمه کردم:
-وقتی من تو این حالم چه کار مهمی داری؟ وقتی نمیدونم داداش بیچارم چه بلایی…
یکدفعه فریاد کشید:
-دیگه اسم اون آدمو پیشه من نمیاری فهمیدی بعدم نمیفهمم این اَدا و اطفار برای چیه؟ نکنه باز داری غلطی میکنی؟
-یعنی چی که نمیاری؟ من بخاطر اون الآن اینجام میفهمی؟ حق نداری باهاش تهمتوجه شدم کنی و بعد خیلی راحت بگی دیگه اسمه اونو پیشه من نمیاری!
انگشت اشارهاش را مقابله صورتم گحرکت کرد و با عصبیت غرید:
– اونی که این همه مدت بازی خورده منم! اونی که همواره دروغ میشنوه، پنهون کاری هارو تحمل میکنه منم! اونی که هم مثله مردهای بیغیرت میره شکایت نامه پر میکنه که برادر زنم تو حیاتم دخالت میکنه و زنم رو هوایی کرده بازم منم. درد تو چیه که اینجوری اَدای آدم های داغون رو برای من درمیاری؟!
اشکی که از نگاهم چکید را تند پاک کردم و لب زدم:
-من دیگه اینجام. کاری با هیچ چیز دیگه ندارم.
بیان کردی بیا، اظهار کردی انتخاب کن، کردم. حالا نوبته توئه باید به قولی که بهم دادی عمل کنی. من رو حرفت حساب باز کردم!
لبخند تلخی روی لب هایش جای گرفت.
-آره منو انتخاب کردی ولی چراکه مجبور بودی منو انتخاب کردی نه از سر دلبسته شدنت! پس منت رو سر من نذار دختر جون… بتمرگ تو خونه و تا شب صبر کن و بیشتر از این رو مخ من تاتی تاتی نکن!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن