سر شایان پایینتر رفت و برآشفتهت رادان جای کمتر شدن مدام بیشتر و بیشتر میشد.
آزرده از جایم بلند شدم.
اصلاً و ابداً نمیمیل داشتم بیادگار من به جان یکدیگر بیفتند!
رو به شایان گفتم:
-میشه لطفاً دیگه خودتو مقصر ندونی؟ همهی این جریان ها یه مقصر داره اونم منم! اشتباه بزرگی کردم. نباید شماهارو درگیر آدمی مثله امیرخان میکردم. من نظم زیستنتونو بهم زدم!
رادان ناراحت جلو وارد شد.
-شمیم…
کف دست هایش را گرفتم و به سختی با اشکی که در نگاهانم خانه کرده بود، مقابله کردم.
-میفهمم چقدر غمگینی. بهت حق میدم و ازت معذرت میخوام که حرمت خونهت شکسته شده ولی خواهش میکنم بار دیگر دست نذار روی اون زمین ها بقیه هیچ تقصیری ندارن که بخوان بین خشم و عصبانیت تو و امیر بمونن! میفهمم از کار امیر آزرده شدی اما من بخاطره اون نه بیاد دیگران تمایل داشتم عقب بکشی، نمیخوام کسی این وسط له بشه وگرنه که امیر…
یک قطره اشک از چشمم چکید و گونهام را خیس کرد.
-زمین ها که جای خود داره، حتی اگه الآن جهانرو هم بهش بدی بیخیال نمیشه. میشناسمش و بسیار متاسفم که با وجوده این دونستن شمارو تو همچین دردسری انداختم! شرمنده همتون شدم واقعاً روم نمیشه که حتی بخوام بهتون نگاه کنم و…
کف دستم را محکم کشید و ثانیهای بعد اسیر آغوش محکم و زیادی عاشق شدنیاش شدم.
سرم را بوسید و هر دو کف دستش را دور تنم تاباند.
-اینجوری نگو قربونت برم. ببخشید داد زدم اما باور کن اصلاً از تو آزرده نیستم. برعکس فکر اینکه چطوری چند سال تک و تنها با این دیوونه ها سروکله زدی، اعصابمو بهم ریخته.
-من فقط نمیخوام کسی این وسط آسیب ببینه.
-دلواپس نباش دیگه نه کاری با زمین هاش دارم نه با نمایشگاه همونطور که بهت قول دادم. مرد نیستم اگر سر قولم نمونم اما به شرطی که تو هم اِنقدر خودتو ناراحت نکنی… باشه؟!
با هر جملهای که میبیان کرد، بیشتر گریهام میگرفت.
-ببخشید که انقدر دردسر شدم برات!
سر خم کرد و محکم پشت هر دو پلکم را بوسید.
-آروم باش. چه دردسری دختر؟ اینجا اومدنت بهترین تصمیمی بود که میتونستی بگیری و من خیلی هم بابتش خوشحالم شدم. همه چیز درست میشه باشه؟ درستش میکنیم بهم اعتماد کن!
تبسم غمگینی به مهربانیاش زدم و سر کج کردم.
-باشه
-اصلاً میدونی چیه؟ از امروزگار هر کاری لازم باشه میکنم. اگه اون آدم چون شوهرته میتونه مثله یه راهزن بهمون حمله کنه پس از این لحظه به بعد هرچقدر لازم باشه خرج میکنیم، هر کاری لازم باشه میکنیم، بهترین وکیل هارو برات میگیرم. هرطور شده تو تندترین زمان ممکن طلاق میگیری. طلاق میگیری و به ارامش میرسی بسه هر چی برای خودش جولون داد، اون آدم لیاقته خواهر منو نداره!
اشک هایم درجا خشک شدند و همه چیز از خاطرم راهی شد!
طلاق میگحرکت کردم…؟! جدا شدن از امیرخان…؟!
تا به حال چندین بار به این موضوع در ذهنش گذرانده بودم ولی در این لحظه بیاختیار از لحن زیادی مصمم و پر از جدیت رادان به خود لرزیدم و چیزی در اعماق وجودم سقوط کرد!
رادان خاموشیم را به نشانهی جواب مثبت در نظر گحرکت کرد و موهایم را ناز کرد.
-تو اصلاً نگران نباش بهت قول میدم یه زندگی پر از اسایش و ملایمش برات بسازم.
-…
-درضمن ما هممون بهشدت شادیم که به جمعمون اضافه شدی. از وقتی تو اومدی انگار نور وارد حیاتامون شده. پس دیگه نبینم حرف از دردسر و این چرت و پرت ها بزنی!
زبانم بند رسیده بود و آن ها خاموشیم را به پای خجالت و معذبیم گذاشته بودند.
رادان که حالت خشک شدهام را دید به هیلدا اشاره کرد تا چیزی بگوید.
هیلدا بهسرعت کشیده شد و با لبخندی بزرگ کف دستم را گرفت.
-رادان راست میگه دردسر چیه؟ تو عضوی از این خانوادهای. مشکله تو مشکله هممون هست و واقعاً من یکی که بخاطره بودنت خیلی مسرورم.
شایان هم با ساکتش دیدهانش را باز و بسته کرد و زمزمه کرد:
-طلاقتو که بگیریم خیلی چیزها حل میشه عزیزم تو به هیچی فکر نکن.
به سختی جان کندن، لبخندِ متشکری به رویشان زدم و رادان مجدداً در آغوشم گراهی شد و سرم را بوسید.
سپس در یک حرکت یکبارهی صحبت از روزگارمره ها شروع شد.
همه طوری حرکت کردار میکردند که انگار نه امیرخان و هیچ مشکلی وجود ندارد.
میاطلاع داشتم قصدشان این است که بیشتر از این آزرده و معذب نشوم ولی من به معنای واقعی کلمه گیج بودم!
شبیه یک انسانِ منگ بینشان جای گرفته و هر از چندگاهی در جواب سوال هایشان سر تکان میدادم.
هیج نمیشنیدم. هیچ نمیمتوجه شدم و فقط یک چیز در ذهنم وجود داشت.
جدی جدی میتمایل داشتند مقدمات طلاق را برایم بچینند…؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن