چند وسیلهی درست درمانم را جمع کرده و برده بود.
وقتی شوک و ترسم رفت، دلم از غمگینی زیاد در حال ایستادن بود ولی جهنم واقعی وقتی بود که امیرخان متوجه اتفاقات شد.
همه را به صف کرد و کم مانده بود با ترکه تنبیهشان کند.
بعد از توبیخ سخت آقافراتی او را اخراج کرد و حتی خدمتکارهای خونه را هم تعویض کرد.
گرچه همهی شان را به عنوان نیروی کار به دوست و آشناهایش معرفی کرد اما از آن وقت به بعد مثل یک عقاب مرا زیر نظر گرفت.
مدام میبیان کرد وظیفهی مواظبت از من برعهدهی اوست و بابا احمد قبل از مرگش مرا به این مرد زورگوی زبان نفهم سپرده است.
کافی بود آب بخورم و خبردار نشود، آن وقت بود که به قول خودش نشانم میداد یک من ماست چقدر کره دارد!
همان وقت شامگاه خوابیدن در کلبه را به کل ممنوع اعلام کرد.
دستی به چمن های لطیف کشیدم.
شب خوابیدن را نمیل داشتم اما کاش حداقل کلبه شامگاهیه گذشته بود و میشد که چند ساعت از روزگارم را آنجا بگذرانم.
عملاً همه چیز روی هوا بود.
دانشگاه… سرکار… آینده… گذشته!
امیرخان اجازی دانشگاه راهی شدن را داده بود ولی آنقدر در هجوم اتفاقات غرق شده بودم که هیچ نایی برای درس خواندن نداشتم.
از طرفی دیگر به هیچ عنوان دوست نداشتم به رستوران ساسانی ها برگردم.
نه قلبم مشاهده کردن چهرهی اشکان ساسانی را میخواست و نه تحمل آقا احسانی که به اعتماد من و دوستش خیانت کرده بود را داشتم!
-چرا روی زمین قرار گرفتی؟
سر بالا گرفتم.
با آن قد و بازوهای درهم پیچیده، بالای سرم توقف کرده بود و اخمی عمیق روی چهرهی مردانه و پر جذبهاش جای گرفته بود.
-روی چمن جای گرفتم.
-پاشو.
-نمیشم.
-پاشو میگمت قلبت سرما میخوره.
-نمیخوام… قلب من به تو چه؟!
حرصی چیزی زیرلب گفت.
سپس خم شد و بیتوجه به من که چهارچنگاما به حالت آماده باش دررسیده بودم تا اگر تمایل داشت در آغوشش قد بلندم کند حسابش را برسم، کنارم روی زمین جای گرفت.
به تنهی درخت تکیه داد و ابرویی برای حالت دفاعیام بالا انداخت!
-این یعنی چی الآن؟!
منظورش به پاهای جمع شده و نوک تیز ناخنهایم بود که به سمتش گراهی شده بودم.
چشم غرهای به حالت تمسخرآمیز صورتش راهی شدم و کف دستانم را پایین آوردم.
-اومدم اینجا تنها باشم برو تو… هی چیکار میکنی؟ امیرخان؟!
هنوز حرفم تمام نشده بود که تند و با یک کف دست کمرم را گراهی شد و روی پاهای خودش نشاندتم و برای اینکه جاده فرار کردنم را بِبَندد، کف دستش را محکم دور شکمم پیچید و تنم را به خودش سنجاق کرد.
-ولم کن… ولم کن میگم حق نداری هر وقت عاشقیت کشید بغلم کنی!
به کف دست هایم اشاره کرد.
-مثله یه بچه که تازه جاده راهی شدن یاد گراهی شده کف دستاتو گحرکت کرده بودی سمتم تا بغلت کنم!
مردمکانم گخوشحال شدند.
گستاختر از او هیچ کجای جهان وجود نداشت!
حرصی بیان کردم:
-نمیمیل داشتم بغلم کنی برعکس میخواستم اگه تمایل داشتی بیای سمتم حسابتو برسم!
با تمسخر بیان کرد:
-جدی؟ ولی اومدم! تو بغلم جای گرفتی! حسابمو برس!
با آنکه میخبر داشتم هیچ جوره زورم به این غول مرحلهی آخر نمیرسد، تقلا کردم و او همانطور که دقیقاً با یک کف دست مرا به خودش چسبانده بود، خونسرد و در آهستهش به جفتک انداختن هایم نگاه میکرد.
با یک کف دست جوری کنترلم کرده بود که هر چه تقلا میکردم حتی قدر سر سوزن هم نمیتوانستم بینمان فاصله بیاندازم!
هرکوله دیوانه…!
-ولم کن… ولم کن مرتیکه پررو!
بخاطر تقلای زیاد موهایم از بند گیره رها شده و روی صورتم ریخته بودند.
با دست آزادش بسیار نرم موهایم را کنار زد و بوسهی لطیفی به پیشانی عرق کردهام زد.
-بهت بیان کردم روی زمین نشین برات خوب نیست، خودت پا نشدی!
حرصی لبخند زدم.
-آره چقدرم که من برا تو مهمم!
-فکر میکنی نیستی؟!
بزاق گلویم را به سختی قورت دادم.
فکر میکردم…؟!
خدا لعنتش نکند مطمئن بودم!
چند ساعت از آخرین باری که بار دیگر باورم نکرده بود، بار دیگر خانوادهاش را ترجیح داده بود، میگذشت؟!
میفهمیدم که قطعاً اعتمادی که به خانوادهاش دارد بسیار بیشتر از من است.
شوخی که نبود، هر چه نباشد خانوادهاش بودند. همخون هایش… ولی انتظار زیادی بود که قلبم میخواست کمی هم به حرف های من بها دهد؟!
کامل اعتماد نکند عیبی نداشت اما فکرش مشغول شود!
ولی بخاطر قلب من هم که شده بگوید در اینباره تحقیق میکند؟!
مطمئن بودم بعد از آن چند ماهی که زیستن را برایم جهنم کرد، همینقدر را باید به من بدهکار باشد!
آری… صد در صد بدهکار بود!
-ببینم تو آلزایمریی چیزی هستی؟ یادت رفته اَدا اطوار دیروزگارتو؟ یادت رفته چطوری دوباره با اامان مشکل منو خط زدی؟ حالا اومدی اینجا و داری راجع به رو زمین نشستنم باهام بحث میکنی؟! با این رفتارای ضد و نقیض میخوای به چی برسی؟ هوم؟ واقعاً برام جالبه… خیلی دوست دارم دلایله خودخواهانَتو بدونم!
میاظهار کردم خودخواهانه چراکه مطمئن بودم او در مقابل من بارها و بارها خودخواهانه حرکت کردار کرده ولی با جوابی که داد به کل آچمزم کرد!
-کی بیان کرده خطت زدم؟! چرا فکر میکنی باورت نکردم؟!
شوکه دهانم بسته شد و با لبخندی تلخ گونهام را ناز کرد.
-چی؟!
-بهت تبریک میگم با حقیقتایی که تو صورتم کوبیدیشون، تونستی دیوونم کردی!
نمیخبر داشتم باید چه بگویم.
من عادت به این ها نداشتم.
منتظر بودم مجدداً مرا مقصره همه چیز کند و حال که از اعتماد سخن میاضافه کرد، جواب های در آستینم هیچ کدام به درد نمیخوردند!
بیشتر در آغوشش جلو کشاندتم و سرش را در گودی گردنم برد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن