امیرخان با مشاهده کردن حالتم که کم مانده بود زیر گریه بزنم، نگران نگاهم کرد.
چشمانم را با آرامش باز و بسته کردم و محکم لب گزیدم تا کشیده زیر گریه نزنم.
امیرخان آهسته بود و در آغوش رادان بودم.
شاد بودم و خبری از هیچ گونه جنجالی نبود.
سیل تبریک ها به جاده و روی لب های همه لبخند جای گرفته بود.
کنایه نبود… نفرت نبود… قهر و غمگینی هم نبود.
و در این حالت حتی متوجه شدن تبسم آرام گندم هم حالم را خوشتر میکرد.
عاشقیم داشت بعد سال ها به ثمر میجای گرفت و در آغوش برادری بودم که خانوادهام شده و یک تنه جای همه را برایم پُر کرده بود!
و من شمیمی بودم که روزگاری کسی را نداشت!
شمیمی که خیلی وقت ها از خیلی دردها تا پای مرگ راهی شده و شاید هزاران بار هم مُرده بود اما در نهایت موفق شد!
من، شمیم، با وجود تمام ویرانی های که در زیستنام تجربهام کردم، بالأخره توانستم آن را درست و حسابی بسازم!
_♡_
#
-برای بار سوم میپرسم… عروس خانوم وکیلم؟
هیجان زده به دوستان و خانوادهمان، به جمع کوچک ولی صمیمی که شاهد عقد مجدداًمان بودند خیره شدم و چشمانم را قفل دیدهان امیرخان که کنارم قرار گرفته بود، کردم.
با شور و شوق و منتظر نگاهم میکرد و در کت و شلوار خوش دوخت سورمهای و کروات کِرمش از همیشگی نفس گیرتر شده بود!
لب زد:
-یالا دیگر جیگر بیشتر از این نکار آقاتو!
به لحن هیجان زدهاش خندیدم و سپس با صوتی قد بلند و دقیقاً شبیه خوشحال ترین عروس جهان اضافه کردم:
-با اجازه برادر بزرگترم رادان بــله.
صوتی جیغ دست و سوت و کف دستی که دور کمرم پیچیده و ثانیهای بعد لب های امیر محکم روی لب هایم کوبیده شد.
نگاهانم درشت و عاقد که منتظر بود همین سوال را از او هم بپرسد، به معنای واقعی کلمه وا راهی شد!
-امیر داداش الآن وقتش نیست!
-امیرخان بیا عقب!
-امیر؟ پسر یه کم حیا کن!
همه با خنده و شوخی و تعجب صدایش میزدند ولی بیاهمیت به آن ها و بیاهمیت به منی که داشتم سینهی مردانهاش را با مشت هایم از بین میبُردم، روی تنم سایه انداخته و جوری که کسی نتواند صورتم را ببیند، مانند تشنه به نگاهه رسیده از خود پذیرایی میکرد!
و عاقبت وقتی رادان با لحنی که چاشنی شوخی داشت رو به عاقد بیان کرد:
-خب پس احتمالاً این عقد باطل و از نظر قانونی و شرعی درست نیست مگه نه؟ به هر حال داماد هنوز جواب نداده… شممیم؟ خوشگلم؟ اگه پشیمون شدی هنوز وقت هست و…
یکدفعه امیرخان با سرعت فاصله گراهی شد و قد بلند گفت:
-نخیر… چی چیو باطله؟!
رادان با شیطنت ابرو بالا انداخت.
-هنوز بله ندادی خب شازده!
امیرخان دیده درشت کرد.
-بله چند منه؟ یعنی معلوم نیست من برای این دختر میمیرم؟ رادان اذیتم نکن و یه کم آدم شو من دیگه دومادتونم!
همه ریز به بحشان میخندیدند.
-به هر حال قانون قانونه در ضمن هنوز دومادمون نیستی!
امیرخان شاکی شده تقریباً فریاد زد:
-چی چیو نیستی؟!
رو به عاقد کرد و کشیدهتر گفت:
-حاجی شما شاهد ببین چند بار دارم میگم بله… بله… بله زود ثبت کن تا این برادر زن مارصفتم منو از محبتم جدا نکرده!
#پارت۱۰۵۸
عاقد مرد به شدت پیری بود و معلوم بود سال ها در کارش تجربه دارد اما آنقدر متعجب شده بود که وقتی شوکه گفت:
-ولی پسرم هنوز که از شما نجویا شدم. اجازه بده بپرسم بعد بگو بله!
جمع چنان ترکید که حس کردم صدایشان تا یک قاره آنطرفتر حرکت کرد.
و جز من بیچاره که از عکسالعمل های افراطی و دیوانه وار شوهر آینده خیلی نزدیکم سرخِ سرخ شده بودم، همه حتی خود گستاخش بلند بلند میخندیدند!
خدایا الحق که این مخلوقت در روی زیاد داشتن لنگه نداشت!
_♡_
-تبریک میگم خوشگلم خوشامگاهخت بشی.
با لذت در آغوش رادان گوله شدم و لب زدم:
-مرسی داداشی.
کمرم را نوازش کرد و وقتی فاصله گرفت و برای اامان بار با لبخند و بیهیچ دشمنی یا آزردهی ای با امیرخان کف دست دادند، آنقدر تبسمم پررنگ شد که حس میکردم چیزی نمانده تا گوش هایم برسد!
از خوشی آدرنالینم که زیادی بالا رفته بود، ناخودآگاه جلو حرکت کردم و گندم که برای تبریک گفتن آمده بود را در آغوش گراهی شدم و محکم گونهاش را بوسیدم!
نهتنها او حتی خودم هم شوکه شدم و تا عقب کشیدم، چانهاش لرزید!
برای لحظهای کوتاه دلم گراهی شد.
چقدر آن روزها که مانند خواهر بودیم دور بودند مگر نه؟!
روزگارهایی که آنقدر با اتفاقات گوناگون کمرنگ شده بودند که انگار هرگز حتی وجود نداشسریع!
روزهایی که این دختر برایم مثل خواهر تنی بود!
-خ..بهشدت بهت تبریک میگم شمیم. مطمئنم خوشامگاهخت میشید هم تو… هم داداشم لایق این هستید!
تبسم مودبانهای زدم و سر تکان دادم.
-مرسی گندم جان.
نگاهانش را چرخاند و تا خواست به سمت امیرخان برود، نفهمیدم چرا یک دفعه سؤال کردم:
-تو چی… تو خوشامگاهختی؟ ازدواج با رادان تونسته حالتو بهتر کنه؟!
نفس سریعی کشید و لبخند خاصی روی لبهایش شکل گراهی شد.
-ازدواج باهاش که جای خود داره من حتی اگه بتونم فقط کف دستشم بگیرم، خوشامگاهختترین زن جهانم!
باید این بحث را ادامه نمیدادم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن