رمان شالوده عشق پارت ۲۸۸

دست هایم را در هم پیچاندم و با مغزی قفل شده به شانه‌های لرزانش خیره می‌شوم.

برای لحظه‌ای گویا عقل از سرم می‌پرد که حتی نمی‌دانم باید چه عکس‌العملی از خود نشان دهم!

نمتوجه شدم چند ثانیه خیره‌اش شده بودم ولی زمانی که لرزش شانه‌هایش بیشتر شد، تند خودم را جمع و جور کردم و با قدم های ملایم نزدیکش شدم.

هر دو کف دستم را روی شانه هایش گذاشتم و کنارش قرار گرفتم.

در این ثانیه هیچ کدام از دعوا و جنجال هایمان حتی هیچ کدام از مدت هایی که دلم را شکسته بود، یادم نمی‌وارد شد.

غم به‌شدت سنگینی را تحمل می‌کرد می‌دانستم. ولی برای من هم راحت نبود! راحت نبود که مرد زورگو، خودخواه و گستاخ ترین شوهری که می‌توانستم داشته باشم را در همچین حالتی ببینم!

همانطور که کنارش قرار گرفته بودم، کف دستانم را از پشت دور گردن و شانه هایش پیچیدم و سرم را به کمرش چسباندم.

یکی از کف دست هایش را بالا آورد و دستم را گرفت ولی شانه‌هایش همچنان می‌لرزیدند و قلبم را خون می‌کرد.

عطر تنش را عمیق نفس کشیدم و با بی‌قراری چشمانم را باز و بسته کردم.

جلو نرفته بودم چون نمی‌خواستم با دیدن اشک هایش معذبش کنم ولی با هر بار تکان خوردن شانه هایش، انگاری که یک نفر دلم را می‌گرفت و با تمامه توان فشارش می‌داد.

بی‌اختیار و با بغض بوسه‌ای به کمرش زدم و ساکت لب زدم:

-بسیار دلم می‌تمایل داشت بهت بگم دلخور نباش ولی می‌دونم اگه خودتو تخلیه نکنی، همیشگی این بار رو شونه‌هات سنگینی می‌کنه. برای همین می‌خوام که جلوی خودتو نگیری، غمت ایندفعه زیادی بزرگه… پس لطفاً باهاش نجنگ!

این‌بار صوتی فین فین کردن هایش هم قد بلند شد و با اشکی که در دیدهانم خانه کرده بود، بیشتر به تنش چسبیدم و سرم را در گودی گردن خوش بویش فرو کردم.

شاید با استشمام عمیق عطرتنش میشد که از شرحه شرحه شدن قلبم جلوگیری کنم.

گریه‌های ساکت او و نفس کشیدن های عمیق من همچنان ادامه داشت و آنقدر فضای بینمان دلگیر شده بود که حتی آندره همیشگی سرخوش و وحشی نیز حس کرده بود.

و این‌بار نه مثله یک سگ وحشی و درنده بود و نه آن حالت شروشیطان همیشگی را داشت. بلکه شامگاهیه یک گربه خانگی و ملوس به سینه‌ی امیرخان چسبیده بود و آنقدر احساساتی شده بودم که حتی متوجه شدن او در این حالت هم بغضم را بیشتر می‌کرد.

-از حالا به بعد باید با این تنهایی چیکار کنم شمیم؟ چطوری باید باهاش کنار بیام؟!

صوتی بَم و فوق‌العاده غمگینش که قد بلند شد، از آندره نگاه گراهی شدم و بیشتر خودم را به تنش چسباندم.

-می‌دونم قبول دارم شاید آذر سلطان شبیه بقیه مادرها نبود. شاید یه ذره هم جوری که باید جوری که بقیه نگرانه بچه هاشون میشن و خوبیشونو می‌خوان، نبود. اولویتش نبودم و همیشه به اسم خوبی و به جای فکر کردن به اینکه چی برام بهتره غرور و حسادت های مسخره خودشو در نظر می‌گراهی شد. اما با همه‌ی این ها اون تنها کسی بود که هیچوقت ترس از کف دست دادنشو نداشتم شمیم! می‌دونستم هر چی هم بشه باز ولم نمی‌کنه اما حالا چی… حالا کی رو دارم؟!

پسرها و مادریشان…!

شاید عمیق‌ترین رابطه های جهان مربوط به جهانی پسرها و مادرها بود. ریشه‌ای قوی و بسیار محکم حتی محکم‌تر از رابطه های پدر و دختری و قطعاً امیرخان هم با تمام الدرم بلدرم هایش از این قاعده مستثنی نبود!

فشار آهستهی به شانه‌اش وارد کردم.

-شاید که نه قطعاً هیچکس نمی‌تونه جای کَسه دیگه‌ای رو بگیره ولی من پیشتم. هر چی بشه. هر اتفاقی هم که بیفته تنهات نمی‌ذارم. تا روزی که زنده‌ام منو داری! برای همین لطفاً این فکرهارو نکن… چراکه من هستم!

کف دستمم را روی شکمم فشردم و آرامتر از قبل ادامه دادم:

-ما هستیم!

مدتی خاموشی شد و مدتی که به سمتم چرخید، با متوجه شدن دیدهان سرخ و اشکی‌اش دلم ریخت و زبانم بند آمد.

با آن دیده های سرخ، ته ریش های درآمده و صورت آزرده جذابیت مردانه و وحشی‌اش هزار برابر خیره کننده‌تر و خاص‌تر شده بود.

نگاهم به صورتش دوخته شد و زمانی که لب هایش به یک طرف کج شد و پوزخند زد، تازه متوجه منظورش شدم.

-مطمئنی که تو رو دارم شمیم؟!

-امیر…

-شرمنده اما من یکی دیگه اصلاً از این موضوع مطمئن نیستم!

با اطمینان بیشتری به چشمانش خیره شدم.

-زنت بودن، مادر بچه‌ت بودن، محتاج تو بودن، هیچ کدوم نمیتونه منو کنارت نگه داره. قدرتش هیچ کدوم کافی نیست. واضح‌تر بگم حتی اگر همین فردا از هم جداشیم و به طور قانونی دیگه نسبتی با هم نداشته باشیم بازم این…

کف دستم را بالا بردم و روی سینه‌ام گذاشتم.

-تمولیً به تو تعلق داره. هیچوقت منطقم نتونسته جلوش وایسه. مغزم سال هاست که داره سعی می‌کنه ولی حتی برای یک روزم نتونسته از پسش بربیاد! برای خودش فکر می‌کنه. برای خودش تصمیم می‌گیره. تو همه‌ی داوری هاش حتی اگه تو بدترین کارم کرده باشی، بازم یه راهی پیدا می‌کنه تا حقو بهت بده! برای همین اصلاً نگران نباش. از روزگارهای خوش خبر ندارم اما از الآن تا آخر جهان تا هر وقت که زنده باشم، روزی نمیاد که ناراحت و تنها باشی و من پیشت نباشم! بهت قول میدم! من نه دلم اینو بهت قول میده و بچه‌ای که اگر به دنیا بیاد، صاحب بهترین بابای جهان میشه!