رمان شارلاتان از نویسنده نفیس &#۸۲۱۱; پارت ۱ تا ۵

‌اضافه کرده بود: خانم سورملینا اجازه می ‌دهید
شما را دوست داشته باشم؟

گفتم: اختیار دارید،

و توی قلبم اظهار کردم: دلبسته شدن که اجازه نمی‌خواهد.

-سمفونی مردگان

————–

#خلاصه_رمان :

بهش میگن شارلاتان چون این لقب فقط مختص یه نفره… یه دغل‌باز و فریب‌کار که هیچکس حریفش نیست.
چراغ خاموش به همه‌ی اهدافش می‌رسه…
کسی که درظاهر محجوب و قابل اعتماده ولی در باطن… یه گرگ زخمیه واسه دریدن!
روزگارها زیر یوغ حاجیه و شامگاها رو تخت زن‌ها…
هیچ احدی خبرنداره که من… همون شارلاتانی‌ام که خودم میل داشتم و
اون آهوی گریزپای چموش*طراوت تابش* بالاخره تو چنگ شارلاتان قرار می‌گیره…
اونوقته که می‌فهمه هیچکس از کف دستم فرار نمی‌کنه… حتی یه میلی‌متر…

نویسنده: نفیس

پارت یک:

نگاهی به طبل زن‌های هماهنگ می‌ندازم که تمام توانشون‌و به کار گحرکت کردند.

با پشت کف دست، دونه‌های عرق پیشونیم رو پاک می‌کنم و سراغ بیت بعد میرم.

-طعنه بر من می‌زند واعظ به کفر و ارتداد…

صوتی طبل‌ها کشیده‌تر شد و حمید کنار گوشم زمزمه می‌کنه :

-ولین‌ از آوات پسر!

سرم رو به عنوان تشکر بالا و پایین می‌کنم و
پوزخندی تو قلبم می‌زنم.

حاجی همیشگی می‌گفت صدات دل سنگ رو آب می‌کنه.

نگاهش می‌کنم، مثل همیشگی جلو وایساده و سینه می‌زنه.

از همین فاصله هم می‌تونستم قطرات اشکِ روی صورتش رو تشخیص بدم.

حاجی همواره همینه، پر قدرت و مغرور و البته پیرغلامِ ولیم حسین!

-خنده بر این طعنه‌ها با یاد زینب می‌زنم.

سنگینی نگاهم رو حس می‌کنه و سرش به سمتم می‌چرخه.

بیت بعدی رو همه خودشون به یاد دارن؛ انقدر که این مداحی رو خوندم همه از حفظن.
اصلا پسرِ به ظاهر خلفِ حاج حیدر، به همین نوحه معروفه!

طاها جعبه دستمال کاغذی رو سمتم می‌گیره و چند برگ برمی‌دارم تا عرق شقیه‌هام رو پاک کنم.

صدای یا زینب گفتن‌ها قد بلند می‌شه و میکروفون رو برای یه نفس گرفتن خاموش می‌کنم.

-عمو آبی چیزی می‌خوای بیارم؟!

ویبره‌ی گوشی تو جیب شلوارم اجازه نمیده جواب طاها‌ رو درست بدم، برای بار چندم بود که یکی زنگ می‌زد و حواسم حین مداحی پرت می‌شد.

به بهونه‌ی آب خوردن و شستن صورتم، میکروفون رو به مداح جوون کنارم می‌دم و از بغلِ کف دسته، کنار می‌رم تا ببینم کیه پشت گوشی که ول نمی‌کنه!

پشت چادر ایستگاه صلواتی می‌ایستم و با اخم گوشی رو بیرون میارم.

به شماره نگاه می‌ندازم، ناشناسه!

باز این پژمانِ بی‌شرف شماره من‌و الکی داد به یکی…
عصبی جواب میدم :

-الو؟!

-عزیزم؟!

اول شک می‌کنم و گوشی رو از گوشم فاصله می‌دم.

مجدداً به شماره نگاهی می‌ندازم اما بازهم برام ناشناسه ولی من این صدا رو از بَرم :

-لیلی تویی؟!

با ناز جواب میده و من بین این جمعیت عزادار خنده‌م می‌گیره.
بابا زن چهل و اندی ساله رو چه به این کارا؟!

-جــانـــم، انقد زیر گوشت پچ زدم صوتم ملکه ذهنت شده دیگه… گوشیم‌و تو خونه جا گذاشتم ارسطو… با گوشی یه خانمی زنگ زدم.

یادآوری کارهایی که باهم کردیم تو این بلبشو، اخم‌هام رو بیشتر بهم گره می‌زنه و سعی می‌کنم صدام‌و پایین بیارم.

-کجایی مگه؟!

وقتی می‌گه کجاست، به تنها چیزی که فکر می‌کنم اینه که اینجا همه من‌و می‌شناسن.

-اومدم هیئت شما دیگه عشقم، می‌دونی که طاقت دوریت رو ندارم… همین الانم حتی قلبم می‌خوادت!

حتی فکر به اینکه اگه حاجی ببینتش چیکار می‌کنه، تموم تنم‌و از وحشت به لرز می‌نشونه.

لعنت به عقل نداشته‌ت لیلی!

اطرافم‌و هراسون‌ نگاه می‌کنم و قاطع جوابش‌و میدم.

-برو خونه، اینجا همه من‌و می‌شناسن لیلی!

عشوه‌ی لعنتیش‌و بیشتر می‌کنه.

-الان که دیگه صدات‌و گوش دادم چه‌جوری قلب بِکَنم؟! نه… اصلا نمی‌شه!
یه دقیقه بیا تو ماشین، خیابون بالا پارک کردم!

تا می‌خوام جوابش‌و بدم، آوای حاجی میخم می‌کنه!

-ارسطو؟! چرا نمیای؟! خوبی بابا جان؟! چرا رنگت پریده؟!

احساس می‌کنم دلم نمی‌زنه، لعنت بهت ارسطو.
این حماقت‌ها همش گندکاری‌های خودته.

لیلی از پشت خط اغواگرانه‌ می‌خنده و فحشی تو دلم نصیبش می‌کنم.

مجبورم ظاهرسازی کنم تا مبادا حاجی بویی ببره.

بزاق دهنم رو قورت می‌دم و سعی می‌کنم بدون لرزش صوت جوابش‌و بدم.

-اره حاجی خوبم، شرمنده الان میام.

دستش رو به نشونه‌ی‌ باشه بالا می‌بره و من با خواهش نگاهش می‌کنم و با لحن آروم و مضحک لیلی رو مخاطب قرار می‌دم.

-علی جان شما برو خونه من بعد مراسم حتما میام پیشت دلواپس نباش…

هر موقع دیگه به جز الان، این خنده‌ی مستانه‌ش رو می‌متوجه شدم پاچه خواریش‌و می‌کردم که کارتم‌و پر کنه… ولی الان؟!

-ای جونم مرد خواستنی و س*سی من…. حاجی اومد؟!

طولی نمی‌کشه که نفس عمیقش گوشم رو پر می‌کنه و آواش جدی می‌شه.

-سرت‌و بیار بالا!

قطره‌های عرق‌و روی تیره‌ی کمرم‌ حس می‌کنم و به زحمت سرم‌‌و بالا می‌گیرم.

-چشم بچرخون پیدام کن دلبرِ حاجی بابا!

کاش نیازی بهش نداشتم تا بابت همین حرف، جواب دندون‌شکنی بهش می‌دادم اما…

اطراف‌و نگاه می‌کنم و حاجی کنجکاو بهم خیره می‌شه‌، خون تو عروقم یخ می‌بنده و بالاجبار تبسمی مصنوعی می‌زنم‌.

از فاصله صد فرسخی هم موهای طلایی شلاقیش که به زور، یه شال حریر مشکی روشون انداخته مشخصه!

احمقِ عوضی!

ازش چشم‌ می‌دزدم و بی‌توجه به حاجی و زوم شدنش روی من، پشت می‌کنم.

تُن صدام رو پایین‌تر میارم و مخاطب قرارش میدم :

-لیــ…

صدای پر شیطنت ولی محکمش، جمله‌م رو قطع می‌کنه.

-اگه تا ده دقیقه دیگه تو ماشین بودی که هیچ وگرنه مجبورم با حاج بابات سلام و احوالپرسی کنم تا با عروسش آشنا بشه عاشقیم.

می‌تونستم برای متوجه شدن لفظِ عروسش عق بزنم ولی ناچارم به اطاعت امر…
حداقل این زن به دردم می‌خورد!

-لعنت بهت، باشه لامصب برو چند دقیقه دیگه میام.

پشت گردنم‌و می‌خارونم و با آوای بلند، جوری که حاجی بشنوه ادامه میدم.

-امیدت به خدا باشه علی جان، من می‌رسونم خودم‌و…
خیالت راحت برادر من… چشم الان میام.
باشه علی جان.

دیگه به چرت و پرت‌های لیلا گوش نمی‌دم و روی آوای‌ جیغ‌جیغ‌هاش قطع می‌کنم.

نفسم راحت از ریه‌ می‌ره و برمی‌گرده.
به سمت حاجی برمی‌گردم و پر از تشویش به دیده‌هاش‌ نگاه می‌کنم.

-شرمنده حاجی یه مشکلی واسه یکی از بچه‌ها پیش اومده باید برم.
امشب این مداح جدیده… آقا امیر حسین بود اسمش، درسته؟!
به همون بگو تموم کنه!

تند پشت هم حرف می‌زنم و حاجی متعجب نگاهم می‌کنه.

-به‌شدت خب پسر، نفس بگیر!
برو دلواپس نباش ان‌شاءالله که خیره.
می‌خوای منم باهات بیام؟!

آب دهنم تو گلوم می‌پره‌ و سرفه‌ی کوتاهی می‌کنم.
صورتم از فشار بی‌نفسی سرخ شده اما برای خلاصی از این وضعیت می‌نالم.

-نه، دمت گرم حاجی خودم… خودم میرم.

خداحافظی سرسری می‌کنم و با عجله سمت خیابون بالا راه میوفتم.

از بین جمعیت می‌گذرم و دقیقا سر پیج خیابون، حاج محمد و حاج صابر جلوی جادهم‌و می‌گیرند.

-به به آقا ارسطو، خوبی پسرم؟!

در جواب حرف حاج صابر شکر خدایی می‌گم و باهاشون کف دست می‌دم.
صدای بعدی از حاج محمد که مخاطب قرارم میده.

-عجب صوتیی داری عمو جان، نون پدرت حلالت پسر!

از گوشه چشم می‌بینم که لیلی از اون‌ور خیابون دزد گیر ماشین رو می‌زنه و لوند به بدنه‌ی فلزیش تکیه می‌ده.

تمام حواسم به اونه ولی در ظاهر جواب این دو نفر رو میدم.

-لطف دارید شما به من…

حاج صابر نمی‌ذاره ادامه بدم و با نوچ نوچی نگاهی به لیلا می‌ندازه و کف دستی به محاسن سفیدش می‌کشه.

-به حق همین شامگاهای عزیز انشالله ولیم حسین خودش به مسیر راست هدایتشون کنه!

زیرلب انشاالله‌‌ی میگم و به ارتباط خودم با اون زن نیشخندی می‌زنم.

لیلی کف دستی به موهاش می‌کشه و نگاه‌های کشیده‌ش رو از دور به نگاه‌هام می‌دوزه.

حاج محمد استغفرالله‌ی زمزمه می‌کنه و من برای جلوگیری از هر گونه خطر احتمالی از جانب اون زنِ لعنتی، سریع و دلواپس حرف می‌زنم.

-شرمنده من باید برم…

با متانتی ساختگی خداحافظی می‌کنم و حاج صابر و حاج محمد زودتر از من به سمت مخالف خیابون مسیر می‌افتند‌.

مضطرب به پشت‌سرم نگاه می‌کنم که فاصله‌ی زیادی با دوستای حاجی داشتم.

با حرص شماره لیلی رو می‌گیرم و قبل از اینکه چیزی بگه صدای‌ غرش مانندم رو کشیده می‌کنم.

-گوشیت‌و خونه جا گذاشته بودی نه؟!
گمشو بیا سر خیابون اصلی،
لیلی اگه یه نفر… فقط یه نفر ببینه، بدبختت می‌کنم… اون شال وامونده‌ت هم درست سر کن.

-ارسط…

گوشی رو با خشم قطع می‌کنم و به قدم‌هام‌ سرعت می‌بخشم.

به سر خیابون می‌رسم و چند ثانیه بعد لیلی جلوی پام ترمز می‌کنه.

نگاهی به اطراف می‌ندازم و با نمشاهده کردنِ هیچ آشنایی، سوار می‌شم و از روی حرص در رو محکم می‌ببندم.

به سمت لیلی می‌چرخم و صدام رو تو سرم می‌اندازم.
لیلی… حتی دوست نداشت لیلا صوتش کنم چون مثل لیلی عاشق بود. هه!

-فقط از اینجا بروووو لیلی… دور شو از اینجا!

بی‌هیچ حرفی دنده رو عوض می‌کنه و صدای آرومش‌ به گوشم می‌رسه.

-باشه عاشقیم… باشه!