پا تند میکنم سمت بیرون حرکت کردن تا دفتر …
به گوشیم زنگ نزده … شماره ی دفتر رو گیر آورده …
جناب سرهنگ کف دست به سینه کنار میزی ایستاده که تلفن رو روی اون گذاشتن …
بچه های شنود هدفون به گوش کنار تلفن جای گرفتن و میگم :
_ چرا گوشی رو گذاشتین ؟ …
سرهنگ نفس عمیقی میکشه و میگه :
_ خودت رو جمع و جور کن سرگرد … ابتدایی ترین اصول رو نمیدونی ؟ … تارخ میدونه که شنود میشه و گفته دوباره زنگ میزنه ! … انتظار که نداری پشت خط بایسته تا توی بیای …
کلافه هر دو کف دستم رو روی صورتم میذارم و کمی شقیقه م رو مالش میدم …
بازوم تیر میکشه … محل نمیدم …
همه دور میز منتظریم که این بار گوشیم از توی جیبم زنگ می خوره …
سریع کف دست به کار میشم و بیرون میارمش …
یه شماره ی ناشناس …
تارخه بی شرف … متوجه شده اون خط الان برای شنود آماده س و حالا به گوشیم زنگ زده … لعنت به تو … لعنت …
بچهها به تکاپو می افتن تا این بار گوشی منو ردیابی کنن …
تماس رو وصل میکنم و بیخ گوشم می ذارم …
_ الو …
آوای لبخند زدنش شکله صوتی کوبیدن نوک دارکوب به درخته … هممینقدر اعصاب خورد کن … هممینقدر غیر قابل تحمل که پلکام رو میبندم …
طولانی و محکم … اما چیزی نمیگم تا به حرف بیاد و به حرف میاد :
_ جناب سرگرد … فکرشم نمیکردی قراره چی بشه ؟ ….
_ کجاس ؟ .. کجا بردیش ؟ ..
باز می خنده … دستم رو به صنقلبی تکیه میدم … با انگشتام اونو می چلونم و تصور میکنم گردن تارخ لا به لای این انگشتاس !
پا انگشتام اونو می چلونم و تصور میکنم گردن تارخ لا به لای این انگشتاس !
اونقدری به هم ریخته و کلافه م که قلبم می خواد عربده بکشمم امما نمی خوام همه چیز رو به هم بزنم …
تارخ با همون خونسردیش لب میزنه :
باهاش خدا حافظی کردی ؟…
یکی داره هر نفسی که میکشم رو کوفتم میکنه … اونقدر که مرتب نفس عمیق میکشم تا زیر بار این بازی با غیرتم بی نفس نشم ، خفه نشم ...
ولی با هر جون کندنی که هست خونسردیم رو حفظ میکنم ….
لب میزنم : تو چی ؟ با جنسات خداحافظی کردی ؟ ..
هم دارم وقت میکشم … هم دارم حرفه مفت میزنم … رویا هنوز چیزی رو لو نداده …
سرهنگ شاکی نگام میکنه … حسام کلاه کف دستاش رو به کمرش تکیه میده و نفس عمیقی میکشه …
تارخ این بار جدی و بی خننده میگه :
بلوف میزنی … رویا لب باز نکرده !
_ خوب گوش کن … پای یه حرفه تو خالی تهمشاهده کردت نمیکنم اونم وقتی که رها دستته … کف دستت بهش بخوره باس دور کار و کاسبیت رو خط بزنی … اسکندری که من می شناسم زنده ت نمی ذاره وقتی بهش بگی از جنسا خبری نیست …
صدای بوق اشغال میپیچه … محمودی هدفون رو در میاره و میگه :
تایم تنطیم کرده … دقیقه ی نود قطع کرد تا رد یابی نشه …
سرهنگ شاکی سمتم برمیگرده :
آماتوری ؟ .. بچه ای ؟ .. چی اضافه کردی الان ؟ …
حسامم همینطور :
یه کاره میگی جای جنسا رو بلدی ؟ .. اگه لو نده چی ؟ .. سر هیچی میری پای مداکره ؟؟؟ …
اب دهنم رو قورت میدم و حرکت سیبک گلوم به شقیقه م فشار میاره …
روی یکی از صنقلبی ها وا میرم و لب میزنم :
_ همه ی زندگیم کف دستشه !
این یه اعترافه .… اعتراف به خودم … به حسامی که بهش بیان کرده بودم رها رو نمی خوام …
یا به سینایی که باهاش بحث کرده بودم وقتی اظهار کرده بود طلاقش نده ….
چشمام رو میبندم و به صنقلبی تکیه میدم …
شاید اونا هم درک میکنن اینجایی که ممن ایستادم اگاهی یا دفتر یا هر کوفتی نیست …
اینجایی که من از حرکت ایستادم خوده برزخه …
برزخی که داره منو می سوزونه و شتابزده از جام کشیده میشم …
از بین همکارا میگذرم و سمت همون اتاق بازجویی لعنتی میرم و بی هوا در اتاق رو باز میکنم …
رویا با مشاهده کردنم خودش رو جمع و جور میکنه …
سمتش میرم و باز کف دستام رو به میز تکیه میدم … خم میشم توی صورتش و امیدوارم این یه قدرت نمایی باشه و رویا رو بترسونه …
می ارسونه که حس میکنم اب دهنش رو قورت میده … با مکث …
زل میزنم به نگاهای ابریش و میگم :
_ عین یه تیکه آشغال فروختت …
ماتش میبره … تهش بی حواس و مسخره می خنده :
_ دروغ میگی … اون بی جنسا هیچه …
این بار من پوزخند میزنم و لب میزنم :
چرا که نه ؟ … با اسکندر توافق میکنه و پخشه تهران رو بهش میده … میشه جبرانه پولی که پیش پیش بی جنس گرفته … هوم ؟ ..
رویا رنگش میپره و من دارم مزخرف میگم … پشته سر هم …
شکله یه ماری ام که سرس رو بردین و تنش داره خودش رو به زمین و آسمون می کوبه تا به جایی برسه و من امید دارم که میرسم …
خصوصا وقتی رویا رنگ به رنگ میشه … ماتش میبره و جا می خوره … میگه :
ت … تلفن می خوام !
می خندم … عصبی … میگم :
خونه ی خاله س ؟ جدا در ذهنش گذراندی کجایی ؟ … تلفن می خوای ؟ … میگم برات بیارن … تا بفهمی رو دیوار کی یادگاری نوشتی ….
این حرفا رو از کجا میارم ؟ .. تلفن بیارن ؟ .. ولی اونقدر جدی و با اعتماد به نفس حرف میزنم که رویا هر لحظه بیشتر از قبل به ترسش اضافه میشه …
این بار سریع و سریع اشک می ریزه و با مکث و دو به شک میپرسه :
_ ا … اگه بگم … بگم کجاش تخفیف می خورم ؟ ..
پوزخند میزنم و میگم : فک کردی به کارم میاد ؟ … ده مین پیش باس دهن باز میکردی …
به گریه می افته … زار میزنه …
اونقدری ترسیده که نمی تونه خودش رو کنترل کنه و من هنوزم دارم بلوف میزنم …
شتابزده میگه :
_ میگم … میگم کجاس … باشه شاهین ؟ .. تو رو خدا کمکم کن … باشه ؟ … من جای مخفی اونم می دونم … میگمش .. شاید اونی که دزمشاهده کرده برده اونجا … باشه !؟
این بار من جا می خورم … مکثم طولانی میشه که حسام داخل میاد یه برگ و خودرکار رو میز می ذاره و هل میده سمت رویا و میگه :
_ آدرس دقیق هردو جا رو یاد داشت کن … هم جنسا هم اون جای مخفی که خبر داری ازش … شاید بشه برات کاری کرد !
من ولی ازش فاصله میگیرم و از اتاق بیرون میزنم …
دقیقه ی اخر میبینم که رویا شتابزده و شتابزده داره یه چیزی رو یاد داشت میکنه …
بیرون که میرم سینا کنارم میرسه … با عجله سمت دفترم میرم و سینا میگه :
_ تو روحت پسر … قمار کردی …
در دفتر رو باز میکنم و داخل میرم …
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن