بهار
مکث کرد و بعد دوباره ادامه داد:
_می خواستم بعد از مدت ها قرمه سبزی بخورم که زهرمارم شد…!
با حرص بیان کردم:
_لابد الانم قلبت پیش قرمه سبزی افتضاح اون گیره…؟
شونه ای بالا انداخت و بیان کرد:
_بهشدت ادعات میشه تو برام درست کن…والا از موقعی که تو رو گرفتم به جای اینکه چاق بشم بدتر دارم وزن کم می کنم.
جلو راهی شدم و با لحن قلبخوری گفتم:
_چرا؟…لابد چون به یادگار گذشته ی من خجالت می کشی و عصابت خورد میشه وزن کم می کنی…!
کلافه چنگی میون موهای خوش حالتش کشید و اظهار کرد:
_ بهار خواهش می کنم شروع نکن.
_چرا شروع نکنم…!اتفاقا الان می خوام بعده مدت ها حرف قلبم رو بزنم…تو از قصد منو بردی به خونه ی اون زنیکه عفریته تا تحقیرم کنی…تو که می دونستی اون رفیقت قبلا منو متوجه شده و میشناسه چرا بردیم به اون خونه…!
از جاش قد بلند شد و به سمتم اومد و روبه روم توقف کرد.
_امیرعلی:من نمی دونستم حامد تو رو به یاد میاره و بهسرعت کف کف دسته شیدا میزاره…ابروی تو ابروی منم هست بهار…!
توی چشماش زل زدم و گفتم:
_چرا حقیقتو نمیگی امیرعلی…!من می دونم تو به یاد گذشته من عذاب می کشی…همش ترسو اینو داری که همه جا بپیچه همسر امیرعلی رحیمی، بازیگر بزرگ قبلا یه کف دست فروشه ساده بوده…
کلافه بازدمشو به بیرون فرستاد و پشتشو بهم کرد و با صدای عصبی اضافه کرد:
_اره…دلواپسم…دلواپسم به یادگار تو ابروی چند ساله منم بره…حالا خیالت راحت شد…!
به سختی آب دهنم رو قورت دادم.
لبمو گاز گراهی شدم تا اشکام سرازیر نشن.قلبم می تمایل داشت برگرده بغلم کنه و بگه بهار گذشته تو اصلا برام مهم نیست بزار مردم هرچی قلبشون می خواد بگن اما…..
اامان قطره اشکم که سرازیر شد امیرعلی به سمتم برگشت.
با متوجه شدن نم اشک توی چشمام قیافه مهربونی به خودش گراهی شد و بیان کرد:
_عزیزم…داری گریه می کنی…؟به خدا عصبی شدم یه چیزی اظهار کردم تو چرا به قلب گرفتی…!
سری به طرفین تکون دادم و بغض آلود بیان کردم:
_آدما توی عصبانیت حرفای قلبشون رو می زنن…
بهار
تمایل داشت بار دیگر حرفشو ماست مالی کنه ولی من بی توجه بهش به سمت اتاق رفتم.
به دره اتاق که رسیدم پشتم ظاهر شد و اضافه کرد:
_بهار یه دقیقه وایسا گوش کن من چی میگم…!
بدون اینکه به سمتش برگردم اضافه کردم:
_حرفاتو گوش دادم…فکر نکنم دیگه چیزی باقی مونده باشه…الانم خستم فقط می خوام بخوابم.
و بعد تند وارده اتاق شدم و درو بستم ولی قفلش نکردم.
روی تخت ولو شدم و اجازه دادم اشکام ببارن.
بالاخره حرف قلبشو زد…!
بالاخره به روم آورد که باعث خجالتش هستم…!
فکر می کردم درو باز می کنه و میاد از قلبم در میاره ولی انگار نه انگار…
من اصلا براش مهم نیستم…
شب با اینکه دیر خوابیدم و با خودم خلوت کرده بودم و اشک می ریختم ولی زودتر از امیرعلی از خواب بیدار شدم.
کارامو کردم و از اتاق بیرون اومدم.
نگاهم جلب امیرعلی شد که روی کاناپه گوشه ی هال خوابش برده بود.
پوزخندی کنار لبم نشست.
من تا دیروقت به یاد حرفای آقا گریه می کردم و عصابم بهم ریخته بود اونوقت ایشون اینجا دراز به دراز بیخیال من خوابیده بودش…
با عصابی داغون از خونه خارج شدم و خودمو به بیمارستان رسوندم.
اصلا نمی تونستم روی کارم متمرکز بشم.
همش ذهنم ناخوداگاه سمت امیرعلی و حرفاش می حرکت کرد.
بیمارا رو سرسری کارشون رو راه مینداختم و ردشون می کردم.
توی این وضعیت حساس هم دکتر ستاری بهم خبر داده بود که عمل افتاده دو روزگاره دیگه…!
قلبم نمی میل داشت این عملو انجام بدم، حتی دو سه باری هم تمایل داشتم به اتاقش برم و بگم که این عملو انجام نمیدم اما پشیمون شدم.
من نمی تونستم به یادگار حرفای بی ارزش امیرعلی لطمه ای به کار و ابروم بزنم….پس باید این عمل حیاتی رو انجامش بدم…
بهار
نفس عمیقی کشیدم و توی آینه سرویس بهداشتی نگاهی به رنگ پریده خودم انداختم.
لب از هم شکافتم و رو به تصویره خودم اضافه کردم:
_چیزی نیست بهار…تو می تونی فقط باید تمرکز کنی…
تبسمی به چهره خودم زدم و ادامه دادم:
_مطمئنم که از پسش برمیام…مطمئنم.
از سرویس بهداشتی خارج شدم و به سمت اتاق عمل حرکت کردم.
به راهرو که رسیدم میل داشتم به سمت دره اتاقه عمل قدم بردارم که شخصی جلوی جادهم سبز شد.
سرمو بالا آوردم که با دو تا گوی عسلی رنگ مواجه شدم.
تک سرفه ای کردم که کمی عقب رفت و اضافه کرد:
_خانوم دکتر بهار ریاحی…؟
_بله خودم هستم…!
کف دستشو تو جیب شلوارش فرو برد و استایل خواستنیی به خودش گراهی شد و بیان کرد:
_من محمد امین سلطانی هستم.
تای ابرومو بالا انداختم و اضافه کردم:
_خب من الان چیکار کنم…!
پوزخندی زد و کف دستی میون موهای قهوه ای تیره و خواستنیش کشید و گفت:
_بسیار عجولید خانوم دکتر…اول حرفای منو کامل بشنوید بعد اینطوری صحبت کنید…
منتظر نگاهمو بهش دوختم و بیان کردم:
_خب می شنوم…!
_من همسر خانومی هستم که می خواید عملش کنید…خواستم قبل عمل یه ملاقاتی با شما داشته باشم که نشد برای همین حالا در خدمتتون هستم.
مکث کرد و از جیبش کاغذی در آورد و به سمتم گراهی شد.
متعجب سؤال کردم:
_این چیه…؟
_چک به مبلغ صدمیلیون تومـــن…اگه عمل خانومم موافقیت آمیز باشه این پول فردا توی حسابتونه ولی اگر…
نزاشتم جمله ی تهدید آمیزشو کامل کنه و بیان کردم:
_ایشالله که عمل خوب پیش میره و درضمن نیازی به این چک نیست… شما فقط لطف بفرمایید همون مقداری که بیمارستان معین کرده رو به پذیرش بپردازید…!
قیافش با لحن قاطعم متعجب و منگ شد اما من بی توجه بهش با قدم های استوار به سمت دره اتاق عمل حرکت کردم.
بهار
به یاد گریه زیاد نگاهام تار میمشاهده کرد و بدنم از شدت استرس می لرزید…!
دکتر ستاری مضطرب به سمتم اومد و بیان کرد:
_حالت خوبه دختر…؟
روی سرامیک های سرد جای گرفتم و با صوتی گحرکت کرده ای بیان کردم:
_همش تقصیر منه…مـ…
نتونستم دیگه ادامه بدم و مجدداً زدم زیره گریه.
دیگه به هق هق افتاده بودم که یکباره دره اتاق باز شد و رئیس بیمارستان هم سر و کلش پیدا شد.
عصبی نگاهی به من و دکتر ستاری و هر کسی که توی اتاق توقف کرده بود انداخت و گفت:
_اینجا چه خبره…؟
آواش اینقدر عصبی بود که کسی حتی جرعت نکرد چیزی بگه…
با لحن عصبی تر از دفعه قبلش بار دیگر سؤال کرد:
_مگه من با شماها نیستم…!به سلامتی همتونم که کر شدید…
دکتر ستاری زودتر از بقیه به خودش اومد و اضافه کرد:
_همسره آقای سلطانی فوت شدن…
با این حرفه دکتر ستاری،اخمای رئیس بیشتر توی هم حرکت کرد و اظهار کرد:
_مسئول این عمل کی بوده…؟
باز هم کسی چیزی نبیان کرد.
بینیمو بالا کشیدم و کف دستی به چشمای گریونم کشیدم و از جام بلند شدم.
باید مسئولیت خطایی که مرتکب شده بود رو می پذیحرکت کردم.
کمی جلو رفتم و با آوای لرزونی بیان کردم:
_من بودم اقای جلیلی…
چشمای متعجبش رو بهم دوخت و اضافه کرد:
_واقعا تقصیره شما بوده خانوم ریاحی…!
میل داشتم چیزی بگم که دکتر ستاری مانع شد و زودتر از من اضافه کرد:
_تقصیره هیچکس نیست اقای جلیلی…خوده بیمار زیره عمل دووم نیاورد…از اولش هم بهتون اظهار کردم که ریسک این عمل بالاس…!
آقای جلیلی عصبی دستی میون موهای جو گندومیش کشید و رو به خدمه اتاق عمل که منتظر ایستاده بودن گفت:
_می خوام با دکتر ستاری و خانوم ریاحی تنها صحبت کنم…برید بیرون.
خدمه بدون هیچ حرفه اضافه ای یکی پس از دیگری از اتاق بیرون حرکت کردن.
سرمو زیر انداختم و با استرس چتری هامو که بیرون ریخته بود دوباره توی مقنعه فرستادم.
با این گندی که زدم همه چیمو از دست دادم.
آبرو…
شهرت…
اعتبار…
حتی نکنه امیرعلی رو هم از کف دست بدم…؟
بهار
حتی فکره از دست دادن امیرعلی هم برام دردناک بود…!
اقای جلیلی رو کرد به من و اضافه کرد:
_چیکار کردی خانوم ریاحی!…می دونی همسره این زنی که الان مرده چه شخص مهمی بود…! الان چه طور باید برم و بهش بگم که زنت مرده و باید ببری سینه قبرستون خاکش کنی…؟
نگاهمو به کفشام دوختم و چیزی ناظهار کردم.
اصلا چی داشتم که برای دفاع از خودم بگم…؟
دکتر ستاری با لحن قاطعی برای دفاع از من بیان کرد:
_اقای جلیلی کاریه که شده…تقصیره خانومه ریاحی هم نیست…بیمار واقعا اوضاعش وخیم بود…خودتون که دیدید هیچ بیمارستانی قبول نکرد که این زن رو عمل کنه…
اقای جلیلی:الان من برم چی بگم ؟بگم زنت مرده که این بیمارستانو روی سر من و تو خراب می کنه…
دکتر ستاری:من خودم باهاش صحبت می کنم.
اقای جلیلی عصبی بازدمشو به بیرون فرستاد و رو به من کرد و اظهار کرد:
_اگه به خاطره اعتبار همسرت نبود بدون هیچ تعللی پرتت می کردم از این بیمارستان بیرون…ولی حیف…حیف که نمی تونم…!
با این حرفش اشکام بار دیگر سرازیر شدن.
خدایا چرا اخه من اینقدر بدبختم…؟
چرا اخه یه روز خوشی به من نیومده…!
اقای جلیلی به سمت در راهی شد اما قبل از اینکه از اتاق خارج بشه رو کرد سمت دکتر ستاری و بیان کرد:
_اینبار همه چیو میسپارم کف دست خودت نه یه دختر بچه…!
و بعد از اتاق خارج شدم و محکم درو به هم کوبید.
با رفتنش مجدداً روی زمین نشستم و زانوی غم بغل گحرکت کردم.
دکتر ستاری بالای سرم توقف کرد و گفت:
_عصبی بود یه چیزی اضافه کرد تو به دل نگیر…خودم با این یارو صحبت می کنم و همه چیو درستش می کنم.
تبسم زورکی زدم و اضافه کردم:
_ممنونم دکتر…
سری تکون داد و از اتاق خارج شد.
منتظر همون پشت در قرار گرفتم تا ببینم همسر این زن چه واکنشی نشون میده.
طاما نکشید که صدای عربدش کشیده شد و پشت سرش شروع کرد به تهدید کردن و فوش دادن…!
بهار
تن صداش هر لحظه داشت بالاتر می راهی شد.
از روزگارنه اتاق نگاهی به بیرون انداختم تا ببینم چه خبره…!
بالاخره بعد از اون همه سر وآوایی که جاده انداخته بود،نگهبان های بیمارستان اومدن و از بخش بردنش…!
خدایا عجب خریتی کردم…
نباید عمل رو بدون دکتری ستاری انجام میدادم.
حالا چه جوری جوابه این یارو میدادم…؟
به سختی از روی زمین قد بلند شدم و از اتاق بیرون اومدم.
با قدم های سست به سمت اتاقم حرکت کردم تا لباسام رو عوض کنم و زودتر بیمارستان رو ترک کنم.
متوجه نگاه های سنگین پرسنل بیمارستان نسبت به خودم شدم ولی حتی جرعت بالا آوردن سرم رو هم نداشتم.
می ترسیدم که که با انبوهی از سوالا و سرزنش ها مواجه بشم.
سریع به اتاقم رفتم و بعد از عوض کردن لباس هام از بیمارستان بیرون زدم.
نمی دونستم کجا برم تا یکم آروم بشم…!
آخه خدایا این دیگه چه بلایی بود که سرم اومد.
تقریبا دو ساعتی بود که بدون هیچ مقصدی طول و عرض خیابون ها رو طی می کردم.
کم کم دیگه حس کردم نمی تونم حتی یه قدمم بردارم برای همین روی نیمکتی که گوشه خیابون قرار داشت قرار گرفتم.
گوشیمو از توی جیبم در آوردم تا یه آهنگ گوش بدم ولی با دیدن حجم پیام ها و میس کالایی که داشتم پشیمون شدم.
حتما این خبر تو کل بیمارستان پیچیده و همه پیگیر این هستن که من مقصر بودم یا نه…!
من فقط داشتم عمل رو به درستی همون طوری که دکتر ستاری بهم گفته بود پیش میبردم ولی یهو تمام علائم حیاتی بیمار افت کرد و کم کم متوقف شد.
من واقعا هر کاری که از کف دستم برمیومد انجام دادم…!
گوشیمو توی جیبم گذاشتم و بعد از پاک کردن اشکام بار دیگر از جام کشیده شدم.
دیر وقت بود و باید برمی گشتم خونه.
سعی کردم دیگه گریه نکنم تا بلکی قرمزی نگاهام از بین بره و امیرعلی متوجه نشه.
دیگه حال این رو نداشتم که تا خونه پیدا برم برای همین یه تاکسی گراهی شدم.
به خونه که رسیدم چون دیر وقت بود، آروم کلید انداختم و درو باز کردم.
همین که پامو توی خونه گذاشتم با قیافه غضبناک امیرعلی مواجه شدم…!
بهار
دره خونه رو بستم و خواستم بدون توجه بهش وارد اتاق بشم که بازومو گرفت و غرید:
_کجا…؟
بازومو از توی کف دستش بیرون کشیدم و گفتم:
_می خوام برم بخوابم مشکلی داری…؟
_تا این موقع شامگاه کجا بودی…!
عصبی گفتم:
_کجا بودم به نظرت…!من مگه جز بیمارستان جایی دارم که برم…؟
دقیق توی صورتم زل زد و گفت:
_توی بیمارستان مجلس ختم بوده…؟
با این حرفش جا خوردم و متعجب سؤال کردم:
_چی…؟منظورت از ختم چیه…!
از این می وحشت کردم که مبادا امیرعلی همه چیو بفهمه…!
نکنه کسی از اتفاقات امروز چیزی بهش بیان کرده که داره اینطور نسبت بهم واکنش نشون میده…!
منتظر به لباش چشم دوختم که گفت:
_قیافتو توی آینه مشاهده کردی بهار…؟برای کی داشتی گریه می کردی که اوضاعت اینه…!
نفسی از روی آسودگی کشیدم و موهامو از توی صورتم کنار زدم.
خداروشکر هنوز چیزی نفهمیده بود.
در حالی که داشتم مقنعم رو از سرم در میاوردم بیان کردم:
_چیز مهمی نیست…بیخیال.
میل داشتم بی توجه بهش به سمت اتاق برم که با حرفش سره جام میخکوب شدم…
_امیرعلی:اینستاگرامتو امروز اصلا چک کردی بهار…؟
آروم اضافه کردم:
_نه…چه طور مگه…!
پوزخندی زد و بیان کرد:
_بهتره پس همین الان بری چک کنی چراکه خبرای مهمی کف دستگیرت میشه…
بهار
به سمتش برگشتم و اضافه کردم:
_چه خبرایی…؟
گوشیشو از روی اپن برداشت و بعد از مدت کوتاهی رو به روم گرفت.
گوشیو از دستش گرفتم و با حیرت به کلیپا و خبرای به روزی که توی کل اینستا پخش شده بود زل زدم.
تعجب و حیرت منو که دید آواش بلند شد:
_آبرو برام نمونده دیگه…از صبح که این خبر پخش شده همه ی ملت ریختن سرم و مدام سوال ازم می پرسن.
مکث کرد و با خشمگینت ادامه داد:
_کامنتای پست اخرو بخون…ببین چه اراجیفی نوشتن…!
نمی دونستم باید به حال خودم بخندم یا گریه کنم…
پشت سره هم داشت برام گحرکت کرداری پیش میومد…
خدایا مرسی اما کاش حداقل بین این همه مصیبت یه زنگ تفریح برای تنفس بهم میدادی…
گوشیمو به سمتش پرت کردم که جلوی پاش روی فرش افتاد.
کامنتا مدام توی ذهنم مرور میشد و عصابم برو بیشتر خورد می کرد…
”معلوم نیست برای چی با یه دختره کف دست فروشه بدبخت ازدواج کرده”
”به یاد اینکه خودشون رو مهربون و قلبسوز جلوه بدن چه کارا که نمی کنن”
”بابا خودتون رو دارید گول می زنید…لابد دختره رو با پول فریب داده یه مدت صیغش کرده”
سری به طرفین تکون دادم که بیان کرد:
_خوندی…؟
پوزخندی زدم و گفتم:
_که چی…؟می خوای توی نگاهم کنی که به یاد من ابروت رفته…!می خوای با این پستا و کامنتا بهم بفهمونی که ابروت برات مهم تره…؟
قدمی به سمتم برداشت و بیان کرد:
_نه بهار من همچین منظوری ندارم…تو چرا همیشه همه چیو پیچیدش می کنی…!
دستی به نگاهام کشیدم تا این نمه اشکه لعنتی رو از بین ببرم.
دیگه واقعا ظرفیتم پر شده بود…
دیگه طاقت نداشتم…
دیگه کم آورده بودم…
_نمی خوام چیزی بشنوم امیرعلی…حرفاتو قشنگ هم دیشامگاه زدی و هم امشب…مرسی که آبروتو به من ترجیح دادی…مرسی.
بهار
دیگه بیشتر از این نمی تونستم بغضم رو خفه کنم.
یکم دیگه جلوش می از حرکت ایستادم و به بحث کردن ادامه میدادم،اشکم در میومد.
مثل دیشامگاه بار دیگر به گوشه اتاق پناه بردم و زدم زیره گریه…
باز هم برای قلبداری دادنم هیچ قدمی برنداشت.
باز هم منو با خلوت خودم و فکرای مسخرم تنها گذاشت.
***********
نمی دونم ساعت چند بود ولی با قد بلند شدن آوای پی در پی زنگ تلفن خونه از خواب پریدم.
خوابالو خوابالو به سمت تلفن رفتم و بعد از وصل تماس،تلفن رو کناره گوشم گذاشتم.
با صدایی که از ته چاه در میومد اظهار کردم:
_بله بفرمایید.
کسی جواب نداد…
تن صدامو کمی بالاتر بردم و بیان کردم:
_الووووو…!
باز هم کسی جواب نداد.
زیر لب فوشی نثارش کردم و دکمه قطع تماس رو فشار دادم.
به دستشویی رفتم و بعد از شستن کف دست و صورتم بیرون اومدم.
دیدهام به یادگار گریه زیاد پف کرده بود و هنوزم قرمزی توش دیده میشد.
نگاهی به ساعته بزرگ توی هال انداختم.
ساعت دو بعد از ظهر بود…
امیرعلی از دو شب پیش که باهم سره آبروش دعوامون شد،از خونه زده بود بیرون و دیگه پیداش نشده بود.
با اینکه دلواپسش بودم ولی غرورم اجازه نمیداد که بهش زنگ بزنم.
دو قلب بودم که بهش زنگ بزنم یا نه که اینبار صدای زنگ موبایلم بلند شد.
به سمته تلفنم حرکت کردم و با مشاهده کردن اسم دکتر ستاری روی صفحه نمایشگر، ترس عجیبی توی بدنم رخنه کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن