رمان سمپو از بهاره غفرانی یک رمان در ژانرهای رمان آسیب اجتماعی|رمان اجتماعی|رمان خانوادگی|رمان درام|رمان عاشقانه می باشد که سال ۱۴۰۱ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.
مقداری از متن رمان:
بیاید نگاهی بندازیم به شروع جمشاهده کردترین اثر بهاره غفرانی، رمان سمپو :
ـ شک ندارم که تو زندگی قبلیم، به کشورم خیانت کردم؛ وگرنه چرا باید تو زندگیم فعلیم، ایرانی باشم؟ من تمام هدفم اینه که دور شم از این آب و خاک. نه که دوستش نداشته باشم، نه؛ ولی حتم دارم که متعلق به اینجا نیستم.
ستین پوفی کشید و نی پاکت آبمیوه رو تو دهنم گذاشت.
ـ وای چقدر حرف میزنی مایا! تا حالا صد بار اینا رو اظهار کردی. خب میگی من چیکار کنم؟
پاکت رو از دهنم دور کردم و کف دستشو گحرکت کردم. خودش میدونست چی میخوام بگم که با درموندگی نگاهم کرد.
ـ نمیشه؛ به خدا نمیشه!
یه پامو زمین کوبیدم و نالیدم:
ـ خب آخه چرا؟ من که با «اوپا» ی تو کاری ندارم. تازه ساساناوپا، صبح میره شامگاه میآد. منم فقط یه جا میخوام که شبا کپهی مرگمو بذارم. خودت که میدونی کسیو ندارم بهم پول بده. باید چیکار کنم آخه؟
لببرچیده نگاهش کردم. اصرارم بیفایده بود. حتی اگر ستین رو هم راضی میکردم، خانوادهش راضی نمیشدن. حتی خود ساسان هم راضی نمیشد؛ زیرا یادمه هیچ وقت از من خوشش نمیاومد.
ـ من نمیدونم این همه اصرارت واسه چیه. تو که هنوز مدرک زبانت تکمیل نشده. تاپیک سهتو بگیر اول. بعد هم مگه خودتو واسه کنکور نکشتی؟
ـ زیرا نامجون همواره رو درس خوندن تأکید داره.
ـ بهشدت خب. الان هم دانشگاه تهران قبول شدی. مشکل چیه دختر؟ درستو بخون، در کنارش کار هم بکن، پولهاتو جمع کن برو کره. واسه تحصیلات تکمیلی برو.
بیجاده هم نمیاظهار کرد؛ اما موندن رو نمیخواستم. قلبم میتمایل داشت زودتر برم.
ـ تو فکر میکنی تو کره برات ریختن؟ میدونی ساسان چقدر اونجا سگدو میزنه؟
پوزخند زدم و نگاه از ستین گرفتم. خیره به درختهای پارک شدم و گفتم:
ـ ترجیح میدم سگدو بزنم و کیفیت زندگیم بالاتره بره، تا اینکه روزگاربهروزگار بدتر بشه. ستین، من هر روزگار دارم بهخاطر چیزی که مقصرش نیستم، سرکوفت میشنوم. فکر کنم همین کافی باشه برای راهی شدن.
ستین از جاش کشیده شد و بند کولهی منو هم سمت خودش کشید.
ـ پاشو دیگه بریم. هوا داره تاریک میشه.
پاکت آبمیوه رو داخل سطل زباله انداختم و راهی خونههامون شدیم. وسط مسیر از هم خداحافظی کردیم. امیدوار بودم قبل از حرکت کردنش به شهرستان مجدداً ببینمش؛ زیرا ستین دانشگاه اردبیل قبول شده بود و با راهی شدنش، بینمون فاصله میافتاد.
برادرش تو کرهی جنوبی دندونپزشک بود و هرچند که اوایل دوست نداشت بره، اما خب دررسید بالاش، باعث شد که وسوسه بشه. کسی که به برادر ستین الفبای کرهای رو یاد داد، من بودم؛ با این حال ساسان هیچ وقت چشم مشاهده کردن منو نداشت.
بیخود و بیجهت از من بدش میاومد؛ مردیکهی روانی خوششانس. چرا باید کسی که کره رو دوست نداره، اونجا باشه و من که دوست دارم، نتونم برم؟
به قول ستین، اگر میتمایل داشتم برم کره، باید یه منبع درآمدی برای خودم جور میکردم. تنها چیزی که بلد بودم، زبان کرهای بود. مدرک تاپیک دو داشتم و این یعنی حداقل یه تاپیک دیگه لازم بود برای مهاجرت.
باید زودتر دورهمو تموم میکردم و آزمون میدادم. کاش سفارت اونقدر برای ثبتنام آزمون لفتش نمیداد. به هر حال باید شروع میکردم به آمادهشدن.
تو همین فکرا بودم و داشتم به در خونهی پدربزرگم نزدیک میشدم که کسی از پشت سر، صدام زد.
ـ مایا!
لحظهای خشکم زد. نمیدونستم درست گوش داده بودم یا نه. صدای، آوای مادرم بود یا توهم زده بودم؟ میهراسیدم بچرخم و نگاهش کنم، ولی بعد از چند ثانیه، بالاخره جسارت به خرج دادم و سمتش برگشتم. خودش بود. افسانه قنبری؛ مادرم!
اشکم چکید از دیدنش. بعد از ده سال، اومده بود که چی؟ چطور به خودش جرئت داده بود که مجدداً سراغم بیاد. مگه رهام نکرده بود؟ منو دم خونهی پدربزرگم تنها ول کرد و رفت سراغ عیاشیش. حالا چی میخواست از من؟ با این چهرهی داغون معتادش، چرا اومده بود که آبرومو تو محل ببره؟
نگاهم سمت همراهش چرخید. دختری کوچیک که شبیه بچگیهای خودم بود. لبمو گاز گرفتم. عین من موهاش مشکی و صاف، دیدهاش سیاه و کشیده و درشت و بینیش کوچیک بود. تنها تفاوتمون لبهامون بود. لبهای اون غنچهای بود و لبهای من نازک. صورتش کثیف و لباسهاش کهنه بود. اون کی بود؟
همونطور محوومات دختربچه مونده بودم که افسانه جلو اومد.
ـ مایا!
یکدفعه کف دست دختر رو تو کف دست من گذاشت. چمدون کوچیکی که همجادهش بود رو هم جلوی پاهام قرار داد.
ـ کسی رو ندارم. مواظبش باش.
پوزخند زدم.
ـ چی داری میگی؟ حالت خوشه؟
اشکش روی صورت چرکش چکید و ردی کثیف به جا گذاشت. دهن بدبوشو باز کرد و مشاهده کردم که دندوناش سیاه شدند. دست دودیشو به صورتش کشید. دور ناخنهاش سیاه شده بودند.
ـ خواهرته. مایا من ایدز گحرکت کردم… دارم میمیرم. مراقبش باش.
نمیدرک کردمش. اصلاً نمیدرک کردمش. چی داشت برای خودش میگفت؟ ایدز گرفته که گرفته؛ به من چه؟ اما اون دختر، واقعاً خواهرم بود؟!
همون طور گیجوگنگ نگاهمو بین بچه و افسانه نوسان میدادم. افسانه فینفینی کرد و با صوتی لرزونش ادامه داد:
ـ باباش مرده.
کف دستشو به بینیش کشید و پاکش کرد.
ـ اونم ایدز گحرکت کرده بود. منم از اون تخمجن گرفتم؛ ولی بچه سالمه.
ابرو تو هم کشیدم و گذشتهای که داشت تو ذهنم کمرنگ میشد، مجدداً تمام مغزمو پر کرد. اون هیچ ابایی نداشت که جلوی من، اون کارا رو بکنه؛ هیچ ابایی!
ـ باباش کیه؟ همون که باهاش به بابام خیانت کردی؟
ـ انتظار داری از بچهی هوشنگ مراقبت کنم؟ اونم تو خونهی بابابزرگ؟! حالت خوش نیست انگار. مواد بهت نرسیده لابد. اینا از منم بهخاطر اینکه دختر توام بدشون میآد. عمراً بذارن این بچه رو ببرم پیششون. اصلاً تازه به من چه؟ بچه پس انداختی خودت مراقبش باش.
رومو چرخوندم و سمت در رفتم. مراقب بودم که همسایهها ما رو نبینن، میخواستم زودتر برم داخل خونه. کلیدو تو قفل چرخوندم و قبل از اینکه داخل بشم، نگاهی سرسری به جایی که افسانه و بچهش بودند، انداختم. بچه بود، ولی افسانه نه.
تو جام خشکم زد. هاجوواج اطرافمو چشم دوختم. نبود که نبود. تا انتهای کوچه دویدم و درست لحظهی آخر، دیدم که سوار یه موتور سهچرخه شد و راهی شد. اونم لابد یه مرد دیگه بود که باهاش رابطه داشت. کثافت نمکبهحروم. نفسزنون و درمونده، رفتنشو خیره شدم.
چرخیدم و به دختربچه خیره شدم. باید چیکار میکردم؟ وسط کوچه وتوقف کرده بود و دیدهای درشتشو به من دوخته بود. افسانهی عوضی. بعد از اون همه بلایی سر من و بابام آورد، با چه رویی اومده بود تا از من بخواد از بچهش نگهداری کنم؟ آخه چطوری باید این کارو میکردم؟
آرومآروم سمت دختر قدم برداشتم و یاد بچگی خودم افتاد. باباذبیح، برخلاف مخالفت مولینبزرگطاهره، با افسانه ازدواج کرد. از اول معتاد بود. فقط وقتی با بابام ازدواج کرد، یه مدت کوتاه ترک کرد؛ به اندازهی وقت ازدواج تا بهدنیااومدن من.
بعد، بار دیگر معتاد شد. بیخبر از بابام مواد میکشید؛ جلوی من. با اون هوشنگ کثافت که معشوقهش بود، رابطه داشت؛ باز هم جلوی دیده من.
شامگاهها کابوس میمتوجه شدم. از مادرم بدم میاومد. روزگاربهروزگار منزویتر میشدم. چیزایی متوجه شده بودم که یه بچه نباید ببینه. بابام منو برد پیش روانپزشک و روانشناس. آخرش لو دادم. همه چیزو اظهار کردم. بابام که درک کرد دق کرد و مرد. ای کاش دهنمو میبستم و چیزی نمیگفتم.
افسانه بلافاصله بعد از فوت بابام، منو گذاشت جلوی در خونهی بابابزرگصابر. پدربزرگی که منو فقط یه بار، اونم تو مراسم ختم بابام متوجه شده بود. باورشون نمیشد که من نوهشون باشم. آزمایش دادیم، ولی مولینبزرگطاهره هنوز هم دیده دیدن منو نداره. حق هم داره. من دختر افسانه بودم؛ کسی که پسرشو بدبخت کرده بود.
سه سال تمام، بهخاطر مشکلات روحیروانی نتونستم درس بخونم. بعد از اون هم باز بهسختی امتحانهامو قبول میشدم. بابابزرگ باز هم منو میبرد پیش روانپزشک و مشاوره، ولی من مدام به فکر خودکشی بودم. چیزی که نجاتم داد، عجیبوغریب بود. نه تنها برای بقیه، حتی برای خودمم تعجببرانگیز به نظر میاومد.
اینها به کنار؛ اگر افسانه سر این دختربچه هم همون بلاها رو آورده باشه چی؟ بهش که رسیدم، مشاهده کردم دیدهاش پر از اشک شده. بغضم گراهی شد و قلبم براش سوخت. باید باهاش چیکار میکردم؟ جلوش خم شدم و کف دستمو روی شونهش گذاشتم.
ـ اسمت چیه؟
لبهاش داشت میلرزید و جوابی نمیداد. نچی کردم و با کلافگی بیشتری، سؤالمو تکرار کردم؛ ولی اون با آوای بلند زیر گریه زد. کف دستبهکمر سر جام وایستادم. به نظر سهچهارساله میاومد؛ ولی انگار نمیتونست حرف بزنه.
ـ آیگو ! دختر، اسمتو بگو. فقط یه اسم.
مثل ابر بهار اشک میریخت و حرفی نمیزد. کف دست چرکشو گراهی شدم و دستهی چمدون رو کشیدم.
ـ فعلاً خوبه که حرف نمیزنی. میتونم یه چاخانی سر هم کنم.
کلید رو تو قفل چرخوندم و در خونهی حیاطدار بابابزرگ رو باز کردم. پاورچینپاورچین داخل رفتم و دختربچه و چمدون رو هم دنبال خودم کشوندم؛ ولی چرخهای چمدون، سکوت خونه رو به هم زده بود و مولینبزرگطاهره برخلاف همسنوسالای خودش، گوشهاش خوب کار میکرد.
ـ صوتی چیه؟
لحن اعتراضیش یعنی اینکه میدونست من داخل خونه شدم.
ـ هالمونی جونم سلام، منم.
ـ نحسیت قبل از خودت اومد؛ میدونم تویی. پرسیدم صدای چه کوفتیه!
به نوع حرف زدنش عادت کرده بودم و دیگه مثل گذشته برام مهم نبود. سعی کردم خونسردیمو حفظ کنم و با لحن بشاش همیشگیم جوابشو بدم.
ـ صدای چرخهای چمدون.
ـ کجا به سلامتی؟
بعد توی ایوون اومد و خیره به من و دختربچه و چمدون شد. گلومو صاف کردم و لبخندی به چهرهی عبوسش زدم.
ـ چیز، خواهر دوستمه. یه مشکل خانوادگی پیدا کردند؛ دوستم ازم تمایل داشت یکیدو روز نگهش دارم.
کنار بینیش چین خورد و جوری نگاهم کرد که انگار از من چندشش میشه.
ـ به خیالت همه مثل خودت نفهمن؟ کیه این؟ از کجا آوردیش؟
فرز و بهسرعت از پلههای ایوون پایین اومد و خودشو به ما رسوند. خم شد و با نگاهایی تیزشده به بچه خیره شد.
ـ اینکه ریختش مثل خودته. چقدر هم کثیفه!
نمیدونستم چی بگم. زیاد تو دروغ بیان کردن مهارت نداشتم. یهکم بو کشید و عقب راهی شد.
ـ چرا بو میدی بچه؟
قلبم به حال خواهرم سوخت. سمت خودم کشیدمش و بیان کردم:
ـ ببرمش حموم تمیز میشه.
مامانبزرگ لنگهابرویی بالا انداخت و نگاه بروبرش رو به من دوخت.
ـ ببریش حموم؟! با اجازهی کی؟
برای حموم بردن، باید اجازه میگرفتم؟
ـ پرسیدم این بچه، کیه؟ لالی؟ نمیتونی جواب بدی؟
لب روی هم فشردم و نگاه ازش گراهی شدم.
ـ اضافه کردم که هالمونی، خواهرِ دوس…
میون کلامم اومد و جیغ کشید:
ـ ای مرض هالمونی. هالمونی و کوفت. چرا مثل آدمیزاد حرف نمیزنی تو؟
بعد دیده به چمدون دوخت و از کف دستم کشیدش. فوری زیپشو باز کرد و نگاهی به وسایل داخلش انداخت. چند تا لباس پارهپوره بود و شناسنامه و یه تیکه کاغذ. نباید کف دستش به
شناسنامه میرسید. بهسرعت خم شدم و شناسنامه رو برداشتم.
ـ هال… مولینبزرگ چرا اینجوری میکنید؟ بچهی بیچاره میترسه ها!
پر واضح بود که مشکوک شده. وایستاد و سعی کرد شناسنامه رو بگیره.
ـ بده من اون کوفتی رو.
عقب رفتم و با نگرانی به دختر نگاهی انداختم. داشت از ترس میلرزید.
ـ تو رو خدا اذیت نکنید! چیزی نیست این. چرا همچین میکنید؟
صوتشو روی سرش انداخت و فریاد زد:
ـ کفر منو در نیار. بده من اون شناسنامه رو!
هممدت در خونه باز شد و بابابزرگ داخل اومد.
ـ چه خبره خانم؟ صدات تا سر کوچه هم میآد! چی شده باز؟
کف دست دختر رو گراهی شدم و سمت بابابزرگ رفتیم. دختر بیچاره حالا بیصدا اشک میریخت و پشت من مخفی شده بود.
ـ هارابوجی به خدا چیز خاصی نیست. نمیدونم چرا هالمونی شلوغش میکنه.
مادربزرگم با شنیدن کلمهی «هالمونی» بار دیگر به بینیش چین انداخت و زهرماری زیرلب گفت. بعد با حالتی دریده به من نگاه کرد و خطاب به بابابزرگم گفت:
ـ صابر، این دخترهی گیسبریده برداشته این بچه رو از نمیدونم کجا آورده خونه، هرچی هم میپرسم کیه و چیه، جواب سربالا میده.
بزاقمو قورت دادم و رو به بابابزرگ اضافه کردم:
ـ جواب سربالا چیه؟ بابا این بچه، خواهر دوستمه. خونوادهشون یه مشکلی پیدا کرده، واسه همین خواهرشو به من سپرده چند روزی.
پدربزرگم نگاهی به خواهرم انداخت و بهش تبسم زد.
ـ اسمت چیه کوچولو؟ چرا گریه میکنی؟
ـ بابا دختره داره سیامون میکنه. کدوم احمقی خواهر کوچیکشو میذاره پیش دوستش تا ازش مراقبت کنه؟
راست میاظهار کرد؛ اما دروغ بهتر بلد نبودم بگم. بابابزرگ نگاهی ملامتگرانه به من انداخت و بار دیگر به خواهرم چشم دوخت. کف دستی به سرش کشید و اظهار کرد:
ـ دخترم اسمتو نمیگی؟
ـ نمیتونه حرف بزنه که. بلد نیست.
بابابزرگ با تعجب منو خیره شد.
ـ خب تو بگو. اسمش چیه؟
نگاهش کردم و پلک زدم.
ـ اسمش… چیز… اسمش چیزه…
مادربزرگ پوزخندی صدادار زد.
ـ حتی اسمش هم نمیدونه. صابر، شناسنامهی بچه کف دست این خیرنمشاهده کرده است. بگیر ببین بچه اسمش چیه. اصلاً از کجا اومده. ننهباباش کیان.
بابابزرگ کف دستشو سمتم دراز کرد تا شناسنامه رو بهش بدم. نفسی عمیق کشیدم و با ترسولرز، شناسنامه رو تحویلش دادم. بابابزرگ نگاهی به اسم و فامیلش انداخت و با آوای قد بلند اظهار کرد:
ـ ماهک یاحقی. اسمش ماهک یاحقیه. اسم پدر هوشنگ، اسم مادر افسا…
مادربزرگ کف حیاط واراهی شد.
یک ساعت بعد، روی تختم جای گرفته بودم و به ماهک که کنارم بود، خیره شدم. اهمیتی نمیدادم که سرووضعش روتختیمو کثیف میکنه. چیزی که برام مهم بود، ترسش از جیغهای مادربزرگم بود.
هر بار که اون جیغوداد میکرد، ماهک بیچاره به خودش میلرزید. باهاش همذاتپنداری میکردم. منم یه روزگاری حالوروز اونو داشتم.
اگر رمان سمپو رو توی اپلیکیشن مطالعه کرمشاهده کرد، مسرور میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم بهاره غفرانی برای بقیه رمان خوانها پایین همین مطلب بنویسید.
رمان سمپو
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن