گوشی را به گوشم که میچسبانم آوای جیغ محمد و صورت سرخش دلم را میفشارد.
محمد را از دست گلیخانم میگیرم و همان لحظه مرد پشت خط با صدای خشداری میگوید
– مشترک مورد نظر کپه مرگشو گذاشته!
با صوتی گریه محمد انگار مشترک مورد نظر کمی هوشیار میشود و میگوید.
– محمد… دایی خودتی پشت تلفن؟!
آوای قار و قور شکم و خراب کردن پوشک محمد را میشنوم، بچه به احتمال زیاد راحت شده است.
– آقای… دایی محمد خودتونید؟
محمد را روی زمین میگذارم.
– خودمم تو کی هستی؟
کف دستمال مرطوب و پوشک جدیدی برمیدارم.
– منم… مهمون سید… آقای دایی امروزگار به محمد چی دادید… این بچه زیادی داره اذیت میشه فکر کنم باید ببریمش درمونگاه.
پوشکش را که باز میکنم چشمم به رگههای قرمز داخل پوشکش میافتد.
نامیل داشته هین بلندی میکشم.
– چیه… چی شده… یا اباالفضل!
– هیچی… هیچی فقط بهم بگید چی خورده محمد… تو دستشوییش رگههای خونی هست که بخاطر حساسیتشه.
نفس نفس زدنش را میشنوم.
– یعنی خون… خون دستشویی کرده!
دلواپسیاش قلبچسب است، این مرد قطعا برای محمد خانواده خواهد ساخت.
#پارت۶۳
– نگران نباشید… این یکی از علائم حساسیتشه، مثل دون دونای صورتش.
آوای جابجا کردن چیزهایی به گوشم میرسد، بالاخره میگوید
– اینجا شیرخشک هست… یه قوطی هم سرلاک برنج.
اخم میکنم
– وا… بچه سه ماهه مگه سرلاک میخوره…اسم شیر خشکش چیه؟
شکم محمد را کمی با دستم در جهت عقربههای ساعت ماساژ میدهم و بعد روی نافش را میبوسم.
– نوشته شیرخشک زیر یکسال اسم مارکش و نوشته آهن داره و دیگه چیزی ننوشته.
یک خاک بر سر آن کسی که برایش شیرخشک و سرلاک خریده است نثار میکنم
– چی شده… نمتوجه شدم؟!
شلوار محمد را بالا میکشم و مجدداً در آغوشم کشیدهش میکنم.
– هیچی… میگم هر کی زحمت کشیده بسیار باسواد و باشعور بود، هم اینکه به بچه زیر چهار پنجماه سرلاک داده همم شیرخشک معمولی… آقای دایی…
میان حرفم میدود.
– امینم… امین رستگار.
برایش از پشت گوشی نگاه غره میروم.
– هر چی… فعلا که برای من فقط دایی محمد هستید که ادعاتون به فلک رسیده… برای بار چندم میگم محمد حساسیت داره باید رژیمش حتما رعایت بشه… این بچه اگر ببینید چجوری جیغ میکشه و گریه میکنه خودتونم میشینید باهاش گریه میکنید.
با آوایی گراهی شده میپرسد.
– الان من چیکار کنم؟!
#پارت۶۴
از فلاسک یک لیوان آبجوش برای خودم میریزم.
– فعلا درک کردیم چی شده طفلکم داره هلاک میشه… اگه میتونید الان اگه نه اول صبح برید براش یه شربت قلبدرد بگیرید تا اون موقع من سعی میکنم آرومش کنم.
آوای بسته شدن در انگار میشنوم.
– شربت قلبدردش تو یخچاله… چاکرتم حاجخانوم بزار الان بیارم… میگم سختتونه ببرم محمد و…
آهی میکشم حالا که پسرک آهسته شده بود!
– اگه دوست دارید بچه خودتونه اختیارش دست خودتونه… فقط دیگه محمد و دست آدمی که هیچی نمیفهمه نسپارید.
هنوز حرفم تمام نشده بود که در خانه به صدا در آمد.
– محمد پیشت بمونه… خیالم راحته.
گوشی را قطع کرد، از پشت شیشههای اتاق فقط کف دست کسی را متوجه شدم که یک پلاستیک را به دست سید سپرد.
پسرک شربت را به سختی بلعید، چندبار او را روی پایم گذاشتم تا بخوابد و دست آخر روی سینهام کنار شیشههای رو به حیاط وقتی برایش نرم لالایی میخواندم جفتمان خوابیدیم.
تنها چیزی که قبل خوابیدن یادم بود صوتی تکبیر سید برای نماز صبح بود.
طوری بیهوش شدیم که همانجا قرار گرفته خوابیدهام.
با آوای زنگ منزل نگاهانم را کمی باز می کنم، گلیخانم به کسی تعارف می کند.
به سختی با محمد روی سینهام جابجا میشوم و تن خشک شدهام را روی تشک میبرم.
سرم به بالش نرسیده مجدداً خوابم میبرد.
شامگاه سختی بود… برای منی که نتوانسته بودم مادری کنم برای فرزندم چالش بزرگی بود.
لبم را به سر بی موی محمد میچسبانم، دعا میکنم برای فرزندم… کاش دخترکم مادر داشته باشد.
#پارت۶۵
امین
پول نقد را روی پیشخوان میگذارم.
– حاجی مطمئنی دیگه گوشت گاو یا آب قلم اینا توش نداره؟
– نه پسرم بوقلمونه خالصه.
روغن زرد را میخواهد روی حلیم بریزد که داد میزنم
– عه… عه حاجی من میگم گوشت گاو تو کره گاوی میخوای بریزی… ولش کن بدون کره میخورن.
قابلمه را داخل یک مشمای بزرگ میگذارد و دستم میدهد. به محض جای گرفتن روی ترک دوچرخه زنگش را برای خداحافظی فشار میدهم.
نگاهم به پرچم سیاه مغازهها و مسجدها میافتد، از عالیقاپو که رد میشوم هنوز بنرهای مشکی روی دیوارهای شیخصفی وجود دارد.
کف دست به کف دست هم دادهاند دلم را بفشارند، اگر سالهای پیش بود یک روزگار هم از هیئتها غافل نمیشدم.
زنگ خونه سید را کمی بیشتر میفشارم.
– کیمسَن( کی هستی؟)
– منم گلی خانوم.
در را باز میکند، خستگی از سر و رویش میبارد.
ظرف پر از حلیم را بالا میگیرم.
– صبح بخیر… محمد نذاشته بخوابید حتما شرمندتونم.
گلی خانم آهی میکشد.
– عالیه دختر منم بود… با گلاره زیاد بازی میکردن.
گلاره دخترش را میاظهار کرد.
– بیا تو مادر… بیا فکر کنم دلآرا و محمد یکی دو ساعته تازه خوابیدن.
ساعت هفت صبح بود، با این حال تا پنج و شش صبح بیدار بودهاند.
– مزاحم نشم… بیان کردم بخاطر محمد چیزی نمیخورن حلیم گرفتم سپردم هیچی بهش نزنن.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن