***
– این مادیانِ دلربا رو ببین ! از نژاد آخال تکه ! اصیل … چابک … باهوش ! قدش صد و پنجاه و چهار سانتی متره ! بی نظیره ، ولی کمی سرکش !
رشید نچی بیان کرد و نگاهش را بی حوصله از اسب گراهی شد :
– نچ ! اسب سرکش به درد نمی خوره ! داری پولت رو هدر می دی عماد !
اما نگاه عماد مجذوب مادیان سمند و خوش قد و بالا بود . با اینکه به اسب ها علاقه داشت ، اما می توانست قسم بخورد این حیوان ، دلرباترین اسبی است که تا به حال دیده هایش مشاهده کرده .
افسار چرمی را از مربی گحرکت کرد و بدون اینکه یک لحظه نگاهش را از حیوانِ با شکوه بردارد … اظهار کرد :
– من مادیانهای سر کش رو دوست دارم ! خوشم میاد که وقت بذارم و رامشون کنم !
و یک قدم به جلو برداشت .
واکنش اسب … صاف گراهی شدن گوش هایش و بی قراری بود . عماد پا پس نکشید .
– آروم باش دخترِ خوب ! … آروم بگیر !
و یک قدم دیگر …
اسب با بی قراری سرش را تکان داد و دو پایش را به زمین کوبید . عماد لبخند زد و کف کف دستش را به اسب نشان داد .
– ببین ! میخوام نوازشت کنم ! اجازه می دی ؟ هووم ؟!
اسب باز هم ناملایمی کرد ، اما وقتی عماد با احتیاط کف دستش را روی پیشانی او گذاشت … بی حرکت شد .
تبسم عماد عمق گحرکت کرد .
– آفرین طلا ! آفرین دختر خوب !
رشید سؤال کرد :
– طلا دیگه چیه ؟!
عماد پاسخی به او نداد … در واقع تصمیم گرفته بود نام مادیان عزیزش را طلا بگذارد ! این اسم هم برازنده ی رنگش بود و هم برازنده ی قیمت نجومی اش !
ارتباط نگاهی اش با طلا را حفظ کرد و باز مشغول نوازش گردن و زیر گوش او شد . اما بعد از یک دقیقه … اسب رم کرد .
مربی بلافاصله کف دست به کار شد :
– هِی … آروم باش !
افسار را از عماد گرفت و سعی کرد آن را مهار کند .
عماد دو قدمی به عقب برداشت … همچنان که شیفته وار به ناملایمی های اسب نگاه می کرد ، برای خودش سیگاری گیراند .
– بسیار دلبره رشید ، نیست ؟! میخوام بخرمش !
رشید نگاه سر در گمی به او انداخت .
– سر در نمیارم عماد ! اینهمه پول بی زبون رو میخوای بدی برای این اسب ؟ … آخه به چه دردت می خوره ؟! … به خاطر زانوت هم که نمی تونی خوب سوار کاری کنی !
عماد چپ چپی نگاهش کرد … رشید کف دست هایش را به حالت تسلیم بالا گحرکت کرد :
– بسیار خب … تسلیم ! پولا مال خودته … اصلاً بریزشون توی چاه توالت ! … ولی اگه از دیدنِ دختر دلنشینت سیر شدی … بیا بریم !
– کجا ؟!
– بچه ها به خاطر تولدت برات سوپرایز تدارک متوجه شدن !
عماد اخم کرد و هم زمان لبخند زد :
– رشید … تو می دونی من از سوپرایز شدن خوشم نمیاد !
– نترس بابا ! قرار نیست یه هفت تیر توی سرت خالی کنن !
عماد گفت :
– از کجا معلوم ؟!
و خندید … .
***
رستورانِ باشگاه سوارکاری معمولا خلوت بود . اما آن روزگار ، سوم فروردین … شلوغ تر از قبل به نظر می رسید .
هفت هشت مرد جوان دور میزی نشسته بودند و حرف می زدند . شهاب هم آنجا بود … با انگشتانی درهم گره خورده روی میز و نگاهِ رو به پایینش … بسیار کم در اظهار کردگو شرکت می کرد .
خاموشیش آنقدر توی ذوق می زد که مجتبی با سقلمه ای به پهلویش … یواشکی اضافه کرد :
– چته تو ؟ … عین ننه مرده ها حرکت کردار می کنی ! … تولد رئیسه ! بخند !
شهاب چشم دوخت به او … و به زور دو طرف لبهایش را به تبسمی تصنعی کش آورد . مجتبی مشتش را به نشانه ی تایید به میز کوبید :
– آفرین پسر همینه ! رئیس اگه حس کنه دلت با این کار نیست … بهشدت راحت سرت رو می کوبونه به طاق ! تو که اینو نمی خوای ؟
شهاب تند نگاهش کرد … معلوم بود که نمی میل داشت ! او به این مردِ رئیس نام … به پولی که با دست و قلب بازی به آدم های زیر کف دستش می داد ، احتیاج داشت .
برای اینکه بتواند برای آیدای قشنگش عروسی بگیرد … برلی اینکه به او برسد … بتواند منزل ای مستقل رهن کند … .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن