***
بابا اکبر منزل نبود ! …
کیفم را به جالباسی نزدیک در ورودی آویختم و اامان کاری که کردم روشن کردن یکی یکی لامپ ها بود .
فضای خونه سرد، ولی تمیز و مرتب بود … مثل همواره ! از بابا اکبرم چیزی به غیر از این انتظار نداشتم ! …
بازنشسته ی فرهنگی و راننده تاکسی حالِ حاضر … مرد همیشگی آرام و بی حاشیه … کتابخوان و منظبت و در عین حال منعطف و عاشق شدنی !
سرسی در سبدش به جنب و جوش افتاده بود و سعی می کرد خودش را بالا بکشد و ببیند دور و بر چه خبر است ! … به او گفتم :
– یه لحظه آروم بگیر فضولچه ! میارمت بیرون !
سبدش را روی مبل گذاشتم و بخاری سالن را روشن کردم . بعد راهی شدم توی آشپزخانه .
آنجا هم همه چیز تمیز و مرتب بود … حتی محض رضای خدا یک بشقاب نشسته درون سینک نبود که من بشویم ! سماور را روشن کردم تا چای دم کنم … و باز برگشتم توی سالن .
سرسی با هزار زحمت از سبد بیرون آمده بود و حالا فقط یکی از ناخن های تیزش گیر کرده بود به آستریِ داخل سبد . با یک حرکت او را برداشتم و جلوی صورتم گراهی شدم :
– تو یه شهرو بهم می ریختی با لاشی بازیات ! حالا از توی سبدت نمی تونی در بیای سرسی خانم ؟! … اینا همه کارماست که دامنتو گرفته ها !
معصومانه میو کرد . دلم غنج رفت برایش … صد بار او را بوسیدم و راه افتادم به طرف اتاقم .
– قلبم میخواد بچلونمت ! … بخورمت ! بجومت !
او هی مدام میو می کرد و پنجه های کوچکش را به صورتم می کشید . وارد اتاقم شدم و چراغ را روشن کردم .
نور پر کشید در فضا !
نگاهم یک لحظه روی تختخوابم مکث کرد و ذهن بی اختیارم … پر کشید به آن شامگاه !
من و او … چقدر معصومانه ! چقدر بی گناه ! … حتی زیاد بلد نبودیم که باید چه کنیم ! …
نفس شتابزدهی کشیدم و افکارم را پس زدم … .
– خب … میو خانم ! اینم از اتاق من ! … خوشت میاد ؟! … الان میام با هم بازی کنیم ! … بذار اول لباس عوض کنم !
او را گذاشتم روی تخت خواب و بعد مانتو و شالم را در آوردم و روی صندلی انداختم . رفتم سراغ کمد لباس هایم . قلبم یک کف دست لباس راحتی می میل داشت … از همان لباس های تریکوی گله گخوشحالی که عکس حیوانات باسمه ای داشت و مثل همه ی چیزهای مربوط به منزل ی پدری، راحت و عاشق شدنی بود .
کف دستم را بردم توی دل لباس ها و یک تیشرت و شلوار بیرون کشیدم و پوشیدم . می خواستم لباس های ریخته شده روی زمین را توی کمد بچپانم … که دستم به آن گوشی موبایل خورد … .
همان گوشی سیاه رنگی که صابر به من داده بود … و من نمی اطلاع داشتم باید چه کنم .
ضربان قلبم کند شد … دهانم مزه ی تلخ زهر مار گرفت . می میل داشتم نامشاهده کرده اش بگیرم … ولی با زنگ خوردنش …
شانه هایم بالا پرید . هراسیده و مضطرب پریدم و گوشی را سفت با دو کف دستم گراهی شدم . انگار آوای لعنتی اش از اینجا تا گوش های عماد می رسید … .
– الو ؟
– سلام آیدا !
صدای صابر بود . حالت تهوع گراهی شدم … .
– برای چی زنگ می زنی به من ؟! … نمی گی بابام می فهمه …
– بابات که خونه نیست الان ! تو هم ده دقیقه ای میشه اومدی !
لال شدم … و او ادامه داد :
– من مراقب هستم که به دردسر نندازمت ! خیالت راحت !
به سختی … تقریباً با لکنت جویا شدم :
– برای چی زنگ زدی ؟
– در جریان اونی که تازه اومده شهر هستی ؟
– دوستش …
– همکارش !
سکوت کردم … و او ادامه داد :
– ازت خواهش میکنم سعی کن بهشون نزدیک بشی … ببینی چی بهم میگن ! …
پلک هایم را روی هم فشردم … عاشق شدم فریاد بزنم .
– چطوری ؟ … چطوری بفهمم ؟ اون در مورد کارش با من حرف نمی زنه !
– اما با همکارش حرف می زنه !
– من بین اون و همکارش نیستم !
– سعی کن قرار بگیری ! … کار سختی نیستی آیدا خانم … فقط سعی خودت رو بکن ! یه متوجه شدار دوستانه … یه قرار خانوادگی شام توی خونه تون …
– چرا خودت این کارو نمی کنی ؟ … الان حرکت کرده هتل ! … چرا خودِ لعنتیت یه کف دستگاه شنود زیر میزشون نمی ذاری ؟ … چرا کف دست از سر من برنمی دارین ؟
هر کلمه ای که می بیان کردم، صوتیم بالاتر می رفت … و در انتها توی گوشی جیغ زدم . قلبم داشت می از حرکت ایستاد زیر فشار روانی . می خواستم بمیرم … .
صابر بر عکس من با آهستهش حرف می زد :
– توی هتل حرفهای مهمی نمی زنن … حداقل اون جاهایی که در کف دسترس منه … . آیدا خواهش می کنم …
– من نمی تونم به تو کمکی کنم !
خاموشی کرد … و من ادامه دادم :
– به خاطر عماد نیست ! … اگه به خاطر اون بود، من تو و دوستت رو بهش لو می دادم ! … ولی نمی تونم … روحیه ی من اینطوری نیست که …
– این حرفا چیه ؟ … آیدا ما با هم صحبت کردیم ! تو قانع شدی که …
– من قانع نشدم … مجبورم شدم ! الان هم …
و صدای باز و بسته شدن در سالن را … .
قلبم برای لحظه ای از کار ایستاد . اما با صوتی بابا اکبر … خون دوباره به رگ هایم برگشت … .
– آیدا جان … خونه ای دخمرِ بابا ؟
نفسم را از سینه خارج کردم . بی توجه به صابر که هنوز حرف می زد، تماس را قطع کردم و موبایل را برگرداندم ته کمد . هول هولکی درب کمد را بستم و صوتیم را بلند کردم :
– آره بابا ! … الان میام !
و سرسی را زدم زیر بغلم و به طرف پدرم شتافتم … .
***
دو لیوان چای تازه دم را درون سینی کوچک گذاشتم و همجاده با قندان … برگشتم توی سالن . بابا اکبر روی زمین جای گرفته بود و با سرسی بازی می کرد … . دو سه تکه خرت و پرت را روی فرش می سراند و سرسی با حالتی کمین گحرکت کرده به طرفشان می جهید . بیان کرد :
– یه نوه برای من بیار … از صبح تا شامگاه باهاش بازی می کنم !
خندیدم و کنارش روی زمین قرار گرفتم . فقط همین را کم داشتم … یک بچه ی مشترک با عماد ! بابا ادامه داد :
– اصلاً هم به تو نمی دمش ! وقتایی هم که میرم بیرون، می بندمش به خودم … عین شالیکارا !
– من خودم هنوز از هر بچه ای بچه ترم !
– اینو قبول دارم !
باز مشغول بازی با سرسی شد که بدجوری ژست پلنگ گحرکت کرده بود ! این بار من سر صحبت را باز کردم :
– چه خبر ؟
– سلامتی !
– از بالایی ها چه خبر ؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن