جمله ی همیشگی مادرم برای اینکه گریه ی من را آهسته کند ! شهاب اشکم را پس زد و کمکم کرد کف دست هایم را بشویم … و روی زخم هایم کف دستمال گذاشت ! …
شهاب کاری کرد که ملایم شدم … تنهایی ام را از باد بردم !
وقتی از خواب پریدم … آسمان پشت پنجره هنوز تاریک و روشن بود ! … روزگار در جدال برای پیروزی بر شامگاه بود ! … و گربه ای در حیاط مدام ناله می کرد .
پلک هایم را روی هم فشردم و خمیازه ای کشیدم .
با آن حجم از قلبخوری که از شهاب داشتم … بعید بود در خوابم او را اینقدر صمیمی و دلبسته شدنی به یاد بیاورم ! ولی انگار ذهنم بر خلاف دل شکسته ام کار می کرد … مدام می تمایل داشت به من یادآوری کند چقدر شهاب را دوست دارم ! …
نفس عمیقی کشیدم و سرم را زیر پتو بردم و باز سعی کردم بخوابم . ولی فکر شهاب …
وقتی به عصری که گذرانده بودیم فکر می کردم … تمام وجودم از دردی عظیم تیر می کشید !
شهاب به من گفته بود، ننگ ! … از ماه جان بودنش نزول کرده بودم به لکه ی ننگ زیستن اش ! … چقدر بعد از آن تلاش کرد حرفش را پس بگیرد و من را ساکت کند … ولی من نمی توانستم ! …
دلم شکسته بود و آنچنان فجیع و دردناک … که فکر می کردم دیگر هیچوقت مثل قبل نمی شوم ! تمام مسیر بازگشت، شهاب قربان صدقه ام حرکت کرد … و من فقط سکوت کردم تا به خونه رسیدیم . او را با نگاه تلخ و پشیمانش پشت در جا گذاشتم … و تمام شامگاه اشک ریختم !
این حرف را از هر کس دیگری اگر می گوش دادم، تا این حد بهم نمی ریختم . اما از شهاب توقعش را نداشتم … . انگار راست می اظهار کردند که همواره کاری ترین زخم ها را از کسی می خوری که فکرش را هم نمی کنی !
باز اشک کاسه ی چشمم را داغ کرد و گلویم را درهم فشرد . صوتی ناله ی گربه هم یک لحظه قطع نمی شد . بی حوصله گفتم :
– اه … تو دیگه چی می خوای این وقت صبح ؟
این گربه هم عادت کرده بود از دست من غذا بگیرد … حتی گاهی به اتاق من بیاید . بی حوصله و کلافه پتو را از روی تنم کنار زدم و رفتم تا ببینم … چه مشکلی دارد که یک لحظه آرام نمی گیرد !
پرده ی مقابل درب شیشه ای را پس زدم … .
در لحظه ی اول هیچ چیزی نمتوجه شدم … جز لکه ی خونی نقش بر شیشه ی تمیز . و بعد نگاهم پایین افتاد … و بعد جیغ کشیده و هراسناکم … .
– شهاااب !
#سال_بد ❄️
#پارت_542
دلم از جا کنده شد … نفسم رفت و دیگر برنگشت ! …
این بدنِ شهاب بود ! … اینطور درهم شکسته و خونین … پشت درب اتاق من، روی موزاییک ها خودش را مچاله کرده و از هوش راهی شده بود ! … این شهاب بود … و رد کف دست خونینش روی شیشه ی اتاقم … .
دیوانه و سراسیمه در را باز کردم و کنار بدن او زانو زدم . دست های لرزان و سردم چنگ زد به بازوی او … انگار که می میل داشتم او را از خواب بیدار کنم ! … از شدت ترس به هق هق افتاده بودم … .
– شهاب جان ! … شهاب جان نگاهاتو باز کن ! … تو رو خدا نگاهاتو باز کن !
زار می زدم و او … هیچ واکنشی نشان نمی داد ! بدنش سرد بود و من … داشتم جان می دادم از دیدنش ! … سرش را از روی موزاییک ها برداشتم و در آغوش گحرکت کردم … و داد کشیدم :
– بابا اکبر ! … عمو رضا ! … تو رو خدا به دادم برسید ! …
و باز سر شهاب را به سینه ام فشردم و ضجه زدم :
– شهاب جونم تو رو خدا ! … شهاب ! شهاب !
چه حس بدبختی عمیقی می کردم ! …
طولی نکشید که بابا اکبر از صوتی جیغ و دادهایم بیدار شد و به اتاق من دوید … و با مشاهده کردن شهاب، سر جا وا حرکت کرد … .
– یا ولیم حسین !
و پس از آن عمو رضا سراسیمه از پله ها پایین دوید و تا قبل از اینکه فرصت کند سوالی بپرسد … خودش همه چیز را با چشم مشاهده کرد .
مغز من ولی فلج شده بود … از اتفاقاتی که در اطرافم می افتاد درکی نداشتم . حتی وقتی سوده ضجه زنان خودش را به شهاب رساند … از او جدا نشدم .
سر شهاب را در آغوشم فشردم و موهایش را نوازش کردم … انگار می خواستم به او قلبداری بدهم ! … که آرام باشد ! … که درست می شود ! … که همه ی این ها می گذرد … و ما باز به روزهای خوبمان برمی گردیم ! …
🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥
#سال_بد ❄️
#پارت_543
تنها وقتی بابا اکبر بازویم را گرفت و من را عقب کشید … تا با کمک عمو رضا و شایان، شهاب را بردارند و سوار ماشین کنند … من از او جدا شدم .
مات زده … سرگشته … خیره شدم به کف دست های خالی ام … .
رد خونِ شهاب روی کف دست هایم باقی مانده بود … .
***
– بیمار اورژانسی مراجعه شده به بیمارستان … دارای ضربات متعدد چاقو و شکستگی های مشهود در قسمت های مختلف بدن و مشکوک به شکستگی دنده های سینه و خونریزی داخلی ! سریعاً از ریه و جمجمه اش عکس برداری بشه و بعد منتقل بشه به اتاق عمل !
مثل مرده ی متحرک کنار دیوار از حرکت ایستادم و او را متوجه شدم که روی تخت بیمارستان … با سرعت از ما دور کردند .
دلم خالیِ خالی بود و در عوض تجمع خون را در جمجمه ام احساس می کردم . صوتی ضربانِ شقیقه هایم … مثل صوتی پتک آهنگری در گوش هایم بود ! … و من حتی دیگر گریه ام نمی گحرکت کرد !
با دیده های رک زده و خشک … تنها نگاهش کردم ! …
سوده روی صندلی قرار گرفته بود و ضجه می زد … شادی و شایان اشک می ریخسریع و تلاش می کردند مادرشان را آهسته کنند .
عجیب بود که برای اامان بار در عمرم قلبم برای سوده سوخت … ولی هیچ کاری از کف دستم بر نمی رسید تا به او قلبداری بدهم !
عمو رضا عملاً از هم فرو پاشیده بود و بابا اکبر … سرگردان و سراسیمه برای گراهی شدن خبری از شهاب مدام جلوی مسیرِ این دکتر و آن پرستار می پرید … .
نگاه می کردم به این ویرانی … و در قلبم تکرار می کردم، تمام اینها را عماد شاهید کرد !
او شهاب را به این روزگار انداخت ! او ما را بدبخت کرد ! … او خانواده ی من را به خاک سیاه نشاند ! …
#سال_بد ❄️
#پارت_544
با هجوم عمه آشا و عمه الهام به بیمارستان … صوتی شیون و ناله یشان تمام بخش را برداشت . هیچ این صحنه را دوست نداشتم … من را به یاد عزاداری می انداخت ! … ولی شهابِ من زنده بود ! … و تا او زنده بود من هنوز حتی به اندازه ی اندکی روح در تنم می تپید !
هستی و فافا به طرف من رسیدند … هر دو مثل ابر بهار اشک می ریختند . هستی بیان کرد :
– الهی برای قلبت بمیرم بلو !
و کف دست هایش را دور گردنم حلقه زد و هق هق بی امان گریه اش … . شانه اش را نوازش کردم :
– درست میشه هستی ! آروم بگیر … حالش خوب میشه !
عجیب بود که در آن موقعیت، من به دیگران دلداری می دادم ؟ … لابد عجیب بود که هستی و فافا آنطور متحیر خیره شدند در صورتم … و هستی انگشتانم را فشرد .
– تو چرا گریه نمی کنی آیدا ؟ … چرا اینطوری آرومی ؟!
سکوت کردم و او … با آشفتگی بیشتر ادامه داد :
– گریه کن آیدا ! … تخسِ بدبخت … الان سنکوپ می کنی به خدا ! گریه کن قلبت خنک بشه قربونت برم !
گریه نمی کردم ! نمی توانستم گریه کنم ! از درون منجمد شده بودم … دیگر احساسی در وجودم نبود ! … آخر هستی چه می متوجه شد از حال من ؟
با متوجه شدن دکتر که از قسمت اورژانس خارج شد … هستی و فافا را پس زدم و به طرفش دویدم .
– آقای دکتر ! … آقای دکتر ! …
نفسم در سینه ام پر پر می زد … مسیرش را سد کردم . باید به من جواب می داد ! …
– شهاب … حالش چطوره ؟ … بهوش اومده ؟
دکتر برای چند لحظه خاموشی کرد و من با تمام خواهشم … ادامه داد :
– حالش خوب میشه ! نه ؟! … حالش خوب میشه ؟!
#سال_بد ❄️
#پارت_545
دکتر نفسی گحرکت کرد و از بالای عینک بزرگش به من نگاه عجیبی انداخت :
– زنده می مونه ! … این به اندازه ی کافی خبر خوبی نیست ؟! …
وا رفتم ! … و دکتر دیگر مهلت نداد چیزی بپرسم … از کنارم عبور کرد و حرکت کرد ! …
***
ساعت چند شده بود ؟ … دیگر حتی از این خبر نداشتم ! …
آسمان رنگ عجیبی از سرخ گراهی شده بود . نمی خبر داشتم روزگار است یا شب … یا به قول فروغ، غروبی ابدی !
در محوطه ی بیمارستان جای گرفته بودم روی نیمکتی … با همان نگاه های خالی از اشک … نگاه می کردم به بنر بزرگی که تصویر عماد شاهید را در جمعی از دکترها و پرستاران بیمارستان به نمایش گذاشته بود !
به یاد آوردم روزگار ااما که این تصویر را دیدم … چه مسروریِ بیهوده ای در قلبم پر کشید ! فکر اینکه این مرد آدم خوبی است و کارهای خوب زیادی می کند … من را مثل ابلهِ زودباوری به وجد آورده بود ! فکر می کردم شهاب برای این آدم کار می کند … پس هیچ ایرادی بر او وارد نیست ! …
تلخ بود … ولی من و شهاب چوبِ زودباوری و حماقتمان را خوردیم !
حالا هم آنجا جای گرفته بودم و به عکس او نگاه می کردم … و تکلیف خودم را نمی خبر داشتم ! … باید خشمگین می بودم به خاطر بلایی که سر شهاب آورده بود ؟ … یا سپاسگذارش می بودم از اینکه او را زنده نگه داشته بود ؟ …
نمی خبر داشتم … مغزم پوچ شده بود ! خسته تر از آن چیزی بودم که حتی از کسی خشمگین باشم ! …
نگاه بی حس و مرده ام به روبرو بود … که هستی به من ملحق شد . در دستش دو لیوان کوچک کاغذی با طرح دانه های قهوه ی چاپی داشت . یکی از لیوان ها را به سمت من گرفت :
– بیا قهوه بزن !
نشست روی نیمکت . لیوان را از او گحرکت کردم . هیچوقت طعم قهوه را دوست نداشتم … ولی آن روزگار احساس می کردم برای سر پا ماندن به کافئین احتیاج دارم . لیوان را به دهان بردم و تمامِ محتویاتِ داغ و زهر ماری اش را یک نفس فرو بلعیدم .
🔤🔤🔤
#سال_بد ❄️
#پارت_546
هستی اضافه کرد :
– این زن دایی سوده هم خودشو به کشتن میده آخرش ! … هر چی مامانم و خاله آشا بهش اظهار کردن بره خونه استراحت … گوش نداد !
لیوان کاغذی را در انگشتانم چرخاندم و پاسخ دادم :
– تکلیف شهاب هنوز مشخص نیست ! حق داره آخه … ! …
هستی براق شد توی صورتم و سریع شتابزده پلک زد … و با لحن شوخی اظهار کرد :
– داری از سوده دفاع می کنی تو ؟ … الله اکبر !
و جایی میانه ی انگشت شصت و سبابه اش را گاز گرفت ! … خنده ی افسردهی پخش صورتم شد … اظهار کردم :
– من دلم براش می سوزه … عاشق شهابه ! … می دونم عاشق شهاب بودن چطوریه ! … هم ازش حرصت میگیره … هم راضی نیستی خار به پاش بره ! … این دفعه هم که …
حرفم را قطع کردم … گوشه ی لبم را کشیدم بین دندان هایم و پوست لبم را با حرص جویدم . هستی جرعه ای از قهوه اش را نوشید .
– مامور آگاهی الان داخل بیمارستان بود … داشت با دایی رضا حرف می زد !
– خب ؟!
– هی دایی رضا رو سوال پیچ می کرد ! … می جویا شد شهاب با کسی دشمنی داره ؟ … دایی بدبخت نمی دونست چی جواب بده ! … ولی تو بهتر شهابو می شناسی ! … آیدا این وحشی بازی کار کیه واقعاً ؟!
حس بدی در تمام تنم پخش شد . قلبم می میل داشت فریاد بزنم … و در عین حال نمی تمایل داشتم کسی از راز درونم با خبر شود ! لیوان خالی بین انگشتانم مچاله شد … گوشه ی لبم با نفرت لرزید . گفتم :
– شاید … شاید کار لاتا و زورگیرا باشه !
🩸🩸🩸
#سال_بد ❄️
#پارت_547
هستی متفکرانه نوچی بیان کرد .
– پلیسه می اظهار کرد کار اونا نیست احتمالاً … با توجه به تجربه ای که داره ! اول اینکه شهر ما زورگیر به اون صورت نداره … ! … دوم اینکه زورگیر اگه بخواد بزنه … اینطوری نمی زنه !
تپش دلم تند و دردناک شد … و هستی ادامه داد :
– می اضافه کرد زورگیر برای ترسوندن قربانی شاید تیزی بکشه روی شکمش ! … شاید از کف دستش در بره و رگش رو بزنه حتی ! … ولی شهاب یه جورایی بسیار هدفمند شکنجه شده !
بیان کرد و با آزردهی خیره شد به من … و در انتظار عکس العملم …
دستی مسیر گلویم را در هم فشرد … اکسیژن محیط کم شد انگار ! … الهی می مردم برای شهاب ! الهی پیش مرگش می شدم !
هستی آه خسته ای کشید :
– اما می دونی نکته ی مهمش کجاست ؟ اینکه این آدم دیوونه ای که این کارو کرده … به هر دلیلی نتمایل داشته شهابو بکشه ! … یعنی تا لبِ مرز برده … ولی نکشته ! …
شانه ای بالا انداخت … ادامه داد :
– به هر صورت تا خودِ شهاب بهوش نیاد و صحبت نکنه … نمیشه بیشتر از این چیزی درک کرد !
و آخرین جرعه ی قهوه اش را سر کشید … .
***
همه اش منتظر بودم شهاب بیدار شود و من کنارش باشم . عاشق شدم وقتی چشم باز می کند … اول من را ببیند !
ولی بیدار نشد ! تاثیر مسکن ها و ملایمبخش های پس از عمل جراحی او را به چنان خواب عمیقی فرو برد … که فکر نمی کردم به این زودی ها به هوش بیاید .
بعد بابا اکبر با توپ و تشر من را به خانه برگرداند .
🔤🔤🔤
#سال_بد ❄️
#پارت_548
برای من توفیقی اجباری بود تا کمی استراحت کنم و انرژی بگیرم .
دوش مفصلی گحرکت کردم … شام خوردم … و چند ساعتی هم خوابیدم .
صبح ساعت شش از خواب بیدار شدم و با دقت لباس پوشیدم . پیراهن ساحلی سبز رنگ با دامنِ چیندار و گلهای سفید ریز روی آن … بلوز جلو باز سفید رنگ به روی آن و کتانی های سفید . آرایش کردم و دستمال سری با دقت روی موهایم بستم .
می میل داشتم وقتی شهاب بیدار شد … من را زیبا ببیند ! شاید هم این شروع زیستنِ جمشاهده کرد ما بود ! ما به اندازه ی کافی تاوان داده بودیم … حتی شاید بیشتر از آن چه مستحقش بودیم !
سر جادهم کف دسته ای گل نرگس خریدم و به بیمارستان راهی شدم .
آن وقت صبح مسیرروهای بیمارستان خلوت بود … و خدا را شکر کسی به ورود من اهمیتی نداد تا بازتمایل داشتم کند .
از اطلاعات بیمارستان شماره ی اتاق شهاب را جویا شدم و به بخش راهی شدم … و در را باز کردم … .
– سلام، صبح بخیر !
عمو رضا و سوده در اتاق حضور داششتابزده و هر دو … آن چنان مغموم و در هم فرو رفته … که برای لحظاتی از امیدی که در دلم جوانه زده بود، شرم زده شدم !
لبخند روی لبم ماسید :
– شهاب … من اومدم مشاهده کردن شهاب ! فکر کردم امروز دیگه بیدار میشه ! …
– آیدا !
آوای ضعیف شهاب … نگاه سرگردانم را به سمت تختخواب او جلب کرد . دیده های شهاب را دیدم که نیمه باز بود و نگاهی گیج و نیمه هوشیار در مردمک هایش سوسو می زد … .
از شدت خرسندی … انگار جریان برق از تنم عبور کرد ! …
– شهاب ! … شهاب جان ! … بیدار شدی ؟!
🔤🔤🔤
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن