گوشی را بین شانه و گوشم نگهمیدارم و با هر دو دست توی کیفم دنبال کلید میگردم
– باشه علی… من میارم، لازم نیست تو برگردی.
– نمیخوام تو زحمت بیوفتی.
لبخندی بزرگ روی لبهایم مینشیند و کلید را توی قفل میکنم
– چه زحمتی؟! میارم من…
در را باز میکنم و ولی یکبارهی دستی بزرگ روی چهارچوب در آهنی ساختمان قرار میگیرد و بند قلبم را پاره میکند…
– باشه پس… مراقب خودت باش عزیزم…
انگشتانم فشار محکمی به بدنهی فلزی گوشی وارد میکنند و نگاهم سمت راستم میچرخد و با متوجه شدن عماد نفسم سخت بالا میآید…
با نگاه و ابرو اشاره میکند تماس را قطع کنم و من از ترس اینکه علی آوایش را بشنود، توی گوشی خداحافظی آرامی اظهار کرده و تماس را قطع میکنم.
– تو این جا چیکار میکنی؟
– تو انتقامت هنوز تموم نشده؟!
بین ابروهایم گرهی کوری میافتد و او دری که باز کرده ام را محکم میبندد
– چی داری میگی عماد؟! حالت خوبه؟
بازویم را محکم و بهیکبارهی میچسبد و سمت خود میکشتم که نگاه گرد میکنم.
به خاطر کشیده شدنم توسط او و اختلاف قدیمان، روی پنجهی پا میایستم و نگاهم در اطراف میچرخد
– ولم کن روانی… چیکار میکنی؟ یکی میبینه.
– با علی ازدواج کردی؟!
لبم را با زبانم تر می کنم و نگاه اوبی دیدهان هراسیده ام رفت و برگشت می کند
– تموم کن این انتقام لعنتیت رو ماهی… داری اذیتم می کنی.
میان گلویم بغض بزرگی می چسبد و پر از درد می نالم
– ولم کن عماد.
– با من بیا…
بغضم بیشتر می شود ولی آوایم را بالا می برم…
اگر کسی می دید و به علی می اظهار کرد چه می شد؟
علی مرا مقصر می خبر داشت؟
– می گم ولم کن… چی داری می گی با خودت؟ چه انتقامی؟ چه کشکی؟ گفتم که از اول نمی خواستمت.
فشار کف دستش دور بازویم بیشتر می شود که چهره ام از درد جمع می شود
– نکن این کار رو ماهک… دروغ نگو.
– تو مریضی…
– من مریض توأم لعنتی.
با باز شدن یکبارهی در، رهایم می کند و من نفس نفس زنان به دیوار می چسبم.
زنی که توی طبقه ی بالی خونه ی ما با پسرش زندگگی می کند، نگاهش را متعجب بین من و عماد می چرخاند و می گویئد
– اتفاقی افتاده خانوم کاشف؟
بزاق دهانم را سخت پایین می فرستم و همچنان نفس ندارم.
– نه… ایشون… من…
عماد میان تپق زدن هایم می گوید
– من دوست علیم… داشتم سراغش را از همسرش می گرفتم.
زن تبسمی اجباری تحویل نگاه هر دویمان می دهد و با بااجازه ی ساکتی از کنارمان عبور کرده و دور می شود
– برو گمشو عماد.
– در ذهنش گذراندی به این راحتتیه؟
با چشمانی که به خاطر حجوم دفعتاً ی اشک تار می بینند، نگاهش می کنم که پوزخند آواداری می زند.
– به این راحتی نیست دور زدن من ماهک… به این راحتی نیست دزمتوجه شدن ناموس عماد استوار.
پلک نمی زنم تا اشکم فرو نریزد و او قدمی به عقب برمی دارد
– اگه فکر کردی بیخیالتون می شم سخت در اشتباهی.
می گوید و سپس بی تفاوت به منی که در مرز پس افتادنم، سمت ماشین شاسی بلندش قدم برمی دارد و من با کف دستم دیوار سنگ کاری شده را چنگ می زنم.
چرا نمی شد کمی نفس کشید؟
پلک که می زنم، قطه اشک هایی که تمام طول مدت صحبت با عماد پشت پلک هایم حبسشان کرده بودم فرو می ریزد و من به زحمت خودم را داخل ساختمان می اندازم.
چرا عذاب هایم تمامی نداشت؟
در واحد را با کلید باز می کنم و داخل منزل می شوم. کلید را همان جا کنار در روی زمین می اندازم و با همان لباس های بیرونم، روی کاناپه دراز می کشم.
پلک هایم را محکم می بندم و سعی می کنم درد شقیقه هایم را به فراموشی بسپارم.
که به درد نبض مانند شقیقه هایم اهمیت ندهم.
– آروم باش ماهی…
دندان هایم روی هم کلید می شوند و دلم زار زدن می خواهد.
چرا اجازه نمی دادند چند روزگار حس خوشامگاهختی داشته باشم؟
– بخواب ماهک…
با صدای باز شدن در، پلک هایم را از هم باز می کنم.
نمی دانم چه مدت روی کاناپه، در همان حالت خوابیده پلک هایم را بسته و بارها اعداد را توی ذهنم شمرده بودم.
اما انگار مدتی طولانی بود که علی را به خونه برگشته بود.
– ماهک؟
لب های خشکیده ام را با زبانم تر کرده و روی کاناپه نیمخیز می شوم.
– چی شده؟
شقیقه هایم همچنان درد می کنند، اما نه به شدتی دقایقی پیش…
متعجب جلو نمی آید و من با نگاهی که به خاطر درد سرم، باریک است نگاهش می کنم
– چی شده؟! خواب بودی؟!
کف دستم را به صورتم می کشم.
خواب نبودم ولی انگار روزگارها را در خواب سپری کرده بودم از بس کسل و خسته بودم.
انگار از خواب بعد از طهر یک روزگار خسته کننده ی بهاری برخواسته بودم.
– نه…
– حالت خوبه؟
کنار مبل، مقابلم می نشیند و با دلواپسی دستش را روی پیشانی ام می گذارد
– چرا جواب تلفن هام رو نمی دی ماهک؟ می دونی تا بیام این جا چقدر مضطربت شدم؟
دست دراز می کنم و از پارچ روی میز برای خودم توی لیوان آب می ریزم تا خشکی دهانم را برطرف کنم و ساکت می گویم:
– چرا مضطربم شدی؟
– ماهک مگه تو قرار نبود بیای کارگاه؟ مگه نمی میل داشتی کیف مدارک من رو بیاری؟ می دونی چقدر منتظرت موندم؟
چهره ام جمع می شود و از یاد برده بودم.
عماد و رسیدنش انگاز مغزم را زیر و رو کرده بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن