زنجیر و زر:
از عصبانیت شقیقه هایش نبض می زدند ولی سر
پایین افرا و حالت به شدت مظلومی که به خود
گرفته بود، کف دست و پایش را میبست.
نفس عمیقی کشید تا خودش را آرام کند.
نه میخواست و نه اجازه میداد که مجدداً به هر
دلیلی از هم دور شوند!
انگشت اشارهاش را تهدیدوار بال گراهی شد و غرید:
-این یه بارو میبخشم ولی دیگه حق نداری حتی
راجع به این موضوع حرف بزنی متوجه شدی؟ این
کوفتی شوخی بردار نیست. یهو به خودت میای و
میبینی بدجوری بهش اعتیاد پیدا کردی. مثله
هزاران آدمه دیگه و مطمئن باش بمیرمم این اجازه
رو بهت نمیدم!
افرا سر بال گرفت و در حالی که انتظار داشت تا
مجدداً با حرف گوش کنی تمام نگاه تحویلش دهد،
گستاخانه بیان کرد:
-واسه من همش امر و نهی نکن، حال که اِنقدر بده
چرا خودت میکشی؟!
چشمانش گرد و شوکه به حاضرجواب بیحیایش
خیره شد.
به سختی زمزمه کرد:
-پس واست امر و نهی نکنم؟ آره؟!
افرا هم کف دست به سینه شد.
-دقیقاا برای تو بَه برای من اَخه؟!
نه دیگر نمیشد… میمرد هم نمیتوانست طاقت
بیاورد!
آهسته به سمتش جاده افتاد و در همان حال غرش
کرد:
-باشه عزیزم تو بگو دوست داری باهات چطوری
حرف بزنم!
افرا بزاق گلویش را قورت داد و هر قدمی که به
سمتش برمیداشت را با یک قدم بزرگ رو به
عقب بهسرعت جبران میکرد.
…-
-هووم؟ چرا ساکت شدی عزیزم؟ ادامه بده به بلبل
زبونیات… بدجوری عاشقشونم!
-ب..به نظرم دیگه این بحثو جمع کنیم بیفایدهس.
من… من یه کم خوابم گرفته بریم بخوابیم.
ساکت و مثل یک شکارچی نزدیکش شد.
-میخوابیم… میخوابیم عزیزم ولی قبلش یه کار
کوچیک داریم!
افرا کف دست هایش را درهم چلیپا کرد و تته پته کنان
گفت:
-چ…چه ک..کاری؟!
در دل بیان کرد کوتاه کردن زبانت و بیحرکت سر
جایش ایستاد و پچ زد:
-وایسا کاریت ندارم!
…-
-ببین وایسادم همینجا اَلکی فرار نکن بذار در
موردش حرف بزنیم.
افرا نامطمئن به پاهایش خیره شد و همین که
خیالش راحت شد و از حرکت ایستاد، با خیز یکدفعهای محکم
کف دست هایش را دور تنش حلقه کرد و بیتوجه به
جیغ و دادهای دخترک محکم گونهاش را گاز
گرفت.
-وای اروند… ولم کن توروخدا.
حرصی آن طرف گونهاش را هم گاز گرفت و
محکم جای دندان هایش را بوسید!
-شاخ شدی برای من آره؟ خودم میچینم زبونتو
نخودچی!
-ولم کن قبول نیست تو گولم زدی!
تقلاهای افرا را در آغوشش از بین برد و حرصی
روی لب های پف کردهاش را بوسید.
-خوب کاری کردم. کم حرص میدی منو؟ سیگار
میخواد بکشه برای من بچه پررو!
-اروند بسیار بدی واقعاا که دردم گراهی شد.
به سمت اتاقشان مسیر افتاد و همانطور که همسرش
را گهواره وار در آغوشش نگه داشته بود، با اخم
های درهم نازش داد.
-کمتم بود فتنه باز قبلاا یه کم خجالت تو وجودت
بود الآن دیگه ماشالله خیلی راحت شدی! هیچ بعید
نیست اگر چهار روزگار دیگه بیای بگی اروند جون
قلبم کوکائین میخواد میخری برام!
صوتی نازک شدهاش خندهی افرا را قد بلند کرد و با
اَدا و اَطفار ابرو بال انداخت.
-نه اونو نمیگم خیالت راحت دوست ندارم!
حرص زد و دندان روی هم سایید.
-جدی؟ واقعاا بهشدت ممنون خانوم تاشچیان زحمتتون
نشه یه وقت!
دخترک شیطان چانه بال گرفت.
-نوچ خیالت راحت باشه!
با خنده روی تخت خواباندتش و خیمهای سنگین
روی
ِن
ت ظریفش زد.
این دختر برای او معنای واقعی عشق و حیات
بود!
صورتش را ناز کرد و پیشانیاش را عمیق بوسید.
-قول میدی دیگه حتی به این موضوع فکرم نکنی؟
نمیخوام اَلکی باهات بحث کنم یا اینکه بینمون
ناراحتی پیش بیاد ولی همچین چیزی رو هم
نمیتونم قبول کنم.
افرا با لبخند ته ریشش را نوازش کرد و به
چشمانش خیره شد.
-واقعاا اِنقدر اذیتت میکنه؟!
-خیلی بیشتر از اونکه بتونم به زبون بیارمش اگرم
میگی چرا خودت میکشی حق داری قول میدم
دیگه تو خونه نکشم ولی متاسفانه فعلاا نمیتونم قوله
ترک کردنه کاملشو بدم… خیلی ساله که همپام
بوده!
دخترک پر ناز و اَدا کمی سر قد بلند کرد و روی لب
هایش را بوسید.
-دیده دیگه نه بهش فکر میکنم و نه خواستارش
میشم خوبه؟ داشتم باهات شوخی میکردم وگرنه
نمیخوام هیچی تو این دنیا آزردهت کنه چه برسه
به اینکه خودم باعث ناراحتیت باشم!
خدایا دلش هرگز از این سرخوشتر نبود.
هرگز روحش از این آرامتر و هیچگاه سرخوشتر
از حال نبود!
کلمات نمیتوانسشتابزده میزان حال خوشش را نشان
دهند برای همین سر خم کرد خم کرد و با تمام
وجود لب های شیرین و عسلی همسرش را بوسید.
بهشدت زود افرا هم هممسیرش شد و همین که دست
های کوچکش را دور گردنش حلقه کرد، محکمتر
لب هایش را بوسید و بیتعلل کف دست زیر پیراهنش
انداخت و از سرش بال کشید.
چیزی نگذشت که برهنه درهم پیچ و تاب خوردند
و این عشق بازی مانند تمام محبت بازی های
دیگرشان متفاوت و پر از حس زندگی بود!
پر از حس خوش لذت و عشق و شوری پیچیده در
سرمستی!
و خوشامگاهختیای که
َد ِر خانه شان را نه بلکه در
خانهشان برای خود جایی اَبدی و غیرقابل انکار
ساخته بود…!
این راه برای هردویشان زیادی پستی بلندی داشت
ولی رسیده بودند!
قله را فتح کرده و در نهایت عشق بزرگشان بود
که در مقابله تمام سیاهی ها پیروز میدان شده بود.
محبتی که زیادی برای هزینه کرده بودند ولی در
نهایت به آن ها اوج لذت و سرمستی را نشان داده
بود…!
_♡_
-حالش چطوره؟ تغییری کرده؟!
-بله مگه میشه تغییر نکنه؟ بهشدت بهتره منتهی
مسئله اینه که چراکه قبلاا به سرشون آسیب رسیده
اختلال ناشی از حادثه روی مغزشون اثر گذاشته.
یعنی با ترک کردن کامل هم اون اختلال رفع
نمیشه چراکه اصلاا ربطی به اون چیزهایی که
مصرف میکرده نداره. فکر میکنم آقای کامکار
در این مورد بهتون توضیح داده باشن، همون اول
که آقای تاشچیانو برای بستری اوردن ما این
موضوع رو بهشون اضافه کردیم.
بزاق گلویم را قورت دادم و چنگی به بند کیف
مشکی رنگم زدم.
-آره یه چیزایی بیان کرده بود. خب این چطوریه؟ این
اختلال قراره چقدر تو حیاتش تاثیر بذاره؟!
کف دست هایش را داخل جیب یونیفرم سفید رنگش برد
و طوری که انگار در حال خواندن درس هایش
است، بسیار خشک و بیاحساس بیان کرد:
-خب تاثیرهای متفاوتی میذاره. خلق و خوشون
تغییر میکنه. گاهی پرش حافظه دارن. ممکنه
اتفاق هایی که تو گذشته براشون افتاده رو با هم
قاطی کنن. یه قسمت هایشو فراموش کنن یه قسمت
هاییشون رو هم با تخیلاتشون تغییر بدن و
همونطور که الآن هم یه کم درگیر این موضوع
شدن، از نظر جسمی عضلاتشون دچار کم کاری
بشه. مثله لمس شدن های طولنی مدت… متاسفانه
مصرف مواد آسیب مغزی رو یه مقدار افزایش
داده و به طور کل اگر بخوام بهتون بگم پدرتون
از این به بعد به تنهایی نمیتونه از پس زیستن
خودش بربیاد. یا باید بستری باشه یا اینکه اگر
قصد دارید ببریدش خونه حتماا باید براش پرستار
بگیرید.
پرستار گراهی شدن و ماندن در کلینیک ها برای تمام
عمر!
پس این بود عاقبت سجاد تاشچیان بزرگ…!
-خانوم حالتون خوبه؟ دارید گریه میکنید؟!
با آوایش از فکر دررسیدم و تند چند قطره اشک
زیر دیدهم را پاک کردم.
-م..مشکلی نیست ممنون بخاطر وقتی که گذاشتین،
اگر ممکنه میخوام ببینمش.
-حتماا اجازه بدین اول پرستار بیاد بیرون بعد برید
داخل.
-باشه بازم ممنون.
-خدا سلامتی بده روزگار بخیر.
سر تکان دادم و همانطور که به سنگ های سرد و
طوسی رنگ تکیه میدادم، نگاهم به دنبال مرد
کشیده شد. حتی خدا سلامتی بدهای که بیان کرده بود هم
پر از بیحسی مطلق بود!
بیشک تقصیری نداشت.
شغلش و موارد زیادی که تا به حال متوجه شده بود قلبش
را تا این حد یخی کرده بود ولی عجیب بودن کار
این جهان ذهنم را به خود مشغول کرد.
خوب یا بدش فرقی ندارد از هر جنسی که باشی،
در نهایت کنار کسانی شامگاهیه به خودت قرار
میگیری و عاقبت سجاد تاشچیان هم این محیط
های بیمارستانی و بیانعطاف شده بود!
بدترین هم که باشد پدر بود و نمیتوانستم از او
متنفر باشم اما متنفر نبودنم دلیل بر آن نمیشد که
حقایق را نبینم!
-بفرمایید عزیزم میتونید برید داخل.
با بیرون رسیدن پرستار تکیهام را از دیوار گرفتم و
وارد اتاق شدم.
اتاقی که روشن و تمیز بود. ولی هیچ حس
حیاتای در آن جریان نداشت و پیرمرد فرتوتی
که بهشدت مریض احوال متوجه شده میشد، با لباس های
سورمهای رنگ روی تخت دراز کشیده و
دیدهانش را به تنها پنجرهی اتاق دوخته بود.
گویی بیهیچ جقلبی برای زنده ماندن تنها به انتظار
مرگ جای گرفته بود!
قلبیل علمی و پزشکی میتوانست فقط دکترها را
قانع کند. من خوب میخبر داشتم که قلبیله اینجا ماندنش
نه بخاطر تصادف بود و نه بخاطر آن موادهای
لعنتی! سجاد تاشچیان روزگاری که مولین طلا را
بزدلنه از زندگیاش بیرون کرد و مولین نرگس
را هم با همکاری پدرش به بدترین شکل ممکن
گول زد، زیر برگهی اینجا ماندنش را امضا زده
بود.
این مرد قلب هر دو زنی که تکیهشان به او بود را
شکسته و از هردویشان رد شده بود!
و حال همچین جایی نقطه سر خط او بود…!
متاسف کیفم را روی صنقلبی گذاشتم و ساکت به
تختش نزدیکش شدم.
همچنان هیچ چیز جز پنجرهی نیمه باز اتاق
توجهش را جلب نکرده بود…
-بابا
…-
-حالت چطوره؟ میگن بهشدت بهتر شدی!
…-
-امیدوارم هر روز که میگذره بهترشی.
جواب نمیداد و چقدر خوب که نمیداد!
شاید اگر هفتهی پیش این حال و روزگارش را میمشاهده کردم
از شدت آزردهی دلم میایستاد. اما حال بعد از
درک تمامه تنهایی های طلا اگر میمیل داشتم هم
نمیتوانستم زیاد از حد تحت تاثیر قرار بگیرم!
نفسم را سخت بیرون دادم و همانطور که لبهی
تخت میقرار گرفتم ساکت کف دستش را گحرکت کردم.
کسی چه میدانست شاید این آخرین باری بود که
میتوانستم لمسش کنم!
-اومدم باهات خداحافظی کنم.
ناگهان به طرفم سرچرخاند.
نگاهم را به دکمهی لباسش دوختم و به سختی
زمزمه کردم:
-تا چند روزگار دیگه قراره برم. نمیدونم دقیقاا کی
میتونم برگردم. اصلاا میتونم برگردم یا نه ولی تو
دلواپس نباش تا وقتی که کاملاا خوب بشی اینجا
میمونی. بهشدت خوب ازت نگهداری میکنن با این
حال اگر نمیل داشتی میتونی بری خونه… با اروند
حرف زدم قرار شد یه آپارتمان نزدیک همین
کلینیک برات بگیره. هر وقت که از اینجا خسته
شدی میری اونجا. من نیستم ولی صحرا قول داده
حواسش بهت باشه پس اصلاا فکر چیزیو نکن
باشه؟ فقط سعی کن بهترشی. از سلامتی چیز
مهمتری وجود نداره!
همچنان سکوت بود و خاموشی…!
حتی نمیاطلاع داشتم با وجود آن اختلالی که داشت
متوجه همهی حرف هایم میشود یا نه!
نمیدانم دقیقاا چه اتفاقی افتاد ولی قطعاا کوبش دلم
بود که مجبورم کرد!
سر پایین گرفتم و پشت کف دستش را عمیق و طولنی
بوسیدم.
این مرد در حیاتی ترین و بدترین روزگارهای
زیستنام نبود!
مثله اکثر پدرها هم قهرمانه کودکی هایم نبود! اما
این خداحافظی آنطور که فکرش را میکردم ساده
و راحت نبود!
پیشانیام را به پشت کف دستش چسباندم و لب زدم:
-هیچوقت نشد باهام صادق باشی ولی حال که دارم
میرم میخوام بدونی من همه چیزو میدونم!
بهشدت خوب متوجه پرش یکدفعهای دستش شدم.
با درد چشم بستم و گاهی صحبت کردن در مورد
یک موضوع از جا به جا کردن کوهی عظیم هم
دشوارتر میشد!
-وقتی متوجه شدم غمگینیم ازت بیشتر از قبل شد.
بهشدت عصبانی شدم ولی مثله همیشگی، مثله همه وقت
هایی که با گوشت و پوست و استخونم حس
میکردم که یه ذره هم دوستم نداری، بالأخره
تونستم با خودم کنار بیام!
…-
-میدونی این موضوع رو حتی به خودمم اعتراف
نکردم. روم نشد. ولی میخوام بدونی که من
بخشیدمت! نه چون عاشق شدم ببخشم. بخشیدمت
زیرا هر کاری هم کنم، هر کاری هم کنی،
نمیتونم ازت متنفر باشم!
-خودت خبر نداری سجاد تاشجیان اما… اما…
بغضم با صدای وحشتناکی ترکید و اشک هایم در
کسری از ثانیه کف دستش را خیس کرد.
-حتی اگر نگم، حتی اگر نشنوی، ه..همیشه تو قلب
این دخترت یه جایگاه خیلی خاص و ویژ..ه داری.
شاید یه روزگار بیاد که دیگه دوست نداشته باشم ولی
مطمئن باش روزگاری نمیاد که دلاا ازت متنفر
ب..باشم. نمیدونم فهمیدن این موضوع خرسندت
میکنه یا نه ولی باید میدونستی!
با بوسهی دیگری که به پشت کف دستش زدم اشک
هایم را پاک کردم و بیخیره شدن به صورتش قد بلند
شدم و به طرفم کیفم رفتم.
چیزی نمیگفت اما زیر نگاه فوق سنگینش شانه
هایم در حال خرد شدن بودند!
-خداحافظ بابا… بهشدت مراقب خودت باش.
با قدم ااما که به سمت در برداشتم، بالأخره
صدای گرفتهاش قد بلند شد.
-من همیشه عاشق شدم!
بیآنکه به سمتش برگردم پاهایم متوقف شدند و او
با همان صدای خش دارش ادامه داد:
– از روزگاری که به جهان اومدی دوست داشتم. اون…
اون چشم های کوچیک و خوشرنگت که کپی
مادرت بود، اون تیله هایی که یادم میانداخت کی
تو رو به این جهان اورده، دنیام بودن. اما وقتی…
میدونی وقتی گناهکاری بخوای هم نمیتونی شاد
باشی. بخوای هم نمیتونی عاشق شدنی هاتو
عاشق شده باشی. اگر این کارو کنی، سنگی که
رو کمرت هست سنگینتر میشه. تحملش برای آدم
سختتر میشه!
لب هایم به یک طرف کشیده شد و به طرفش
سرچرخاندم.
نگاهانش غرق اشک و صورتش شکستهتر از هر
مدت دیگری بود.
-دیگه برای این حرف ها دیر شده باباجون مراقب
خودت باش!
کف دست های لرزانش را در کناره های تخت گذاشت
و به سختی نیم خیز شد.
-میدونم و اِنقدر شرمنده هستم که حتی نمیتونم
ازت عذرخواهی کنم. ولی نمیخوام فکر کنی که
هیچوقت دوست نداشتم. این خیلی مجازات سنگینی
میشه… این حتی از نبخشیدنتم سنگینتره دخترم!
به سختی حرف میزد و عرق از پیشانیاش چکه
میکرد ولی بهشدت سریع کلمات را بیان میکرد. گویی
میترسید هر لحظه عمرش به پایان برسد و این
بار حسش درست بود!
خبر از گذر عمر نداشتم ولی برای رابطهی ما
دیگر هیچ فرصتی باقینمانده بود!
سر تکان دادم و برای آنکه بیشتر از این به خودش
فشار نیاورد، بیان کردم:
-حرف هاتو قبول میکنم بابا… قبوله.
اندک سویی در چشمانش وارد شد و تندتر از قبل
ادامه داد:
-اظهار کردی منو بخشیدی سرت سلامت باشه اما بدون
من تا روزی که زنده هستم خودمو نمیبخشم. من
تاوانمو تو این جهان پس میدم… خیالت راحت باشه!
-من دنباله تاوان پس دادن کسی نیستم. اگر
میخوای منو خرسند کنی سعی کن از این به بعد
بیشتر مراقب خودت باشی و برای نَوهت بابابزرگ
خوبی باشی. تصویر انوشیروان که همیشه
مجبورمون کردی تا خوب نگاهشون کنیم رو از
ذهن صحرا پاک کن! بذار آخر غصه متفاوت بشه.
اگر این کارو برای خواهرم کنی کافیه. نگران منم
نباش. من خیلی وقته که از تاشچیان ها برای خودم
چیزی نمیخوام بابا خیالت راحت باشه!
-افرا…
-خداحافظ.
حرفم را زدم و بیتوجه به دخترم بیان کردن هایش با
همان چشم غرق اشک و تن یخ کردهام از اتاق
بیرون زدم.
دیگر آوا زدن ها هیچ فایدهای نداشت.
تاریخ انقضای ما بهشدت قبل تر از این ها به پایان
رسیده بود…!
____♡_
-افرا؟ حالت خوبه؟ افرا؟!
با آوا زدن های مداوم مولین نرگس قدم هایم
متوقف شد و متعجب چرخیدم.
طرف دیگر حیاط کلینیک بود و با عجله به سمتم
گام برمیداشت.
تند با پشت کف دست صورتم را پاک کردم و جلو
رفتم.
-سلام شما اینجا چیکار میکنی؟!
-وای دختر چرا اصلاا حواست نیست؟ از وقتی
اومدی بیرون دارم صوتت میزنم نصفه حیاطو
دنبالت دویدم!
غمگین لب گزیدم:
-اصلاا متوجه نشدم.
-چی شده خوبی؟ اینجا چیکار میکنی؟
شتابزده پلک زدم تا بار دیگر صحنه های چند دقیقه پیش
و خداحافظی با بابا در ذهنم پررنگ نشود.
-احتمالا صحرا بهت گفته، دارم میرم. اومده بودم
باهاش خداحافظی کنم!
لب هایش را روی هم فشار داد و نارحت سر تکان
داد.
-پس قصدتون جدیه!
-جدیه.
-تصمیمه واقعاا سختیه، صحرا هم بهشدت آزرده
بود اما راستش من برخلاف اون شاد شدم.
میدونی آدم گاهی باید بره تا بتونه خودشو پیدا کنه
وگرنه همواره درجا میزنه. مطمئنم این رفتن
برات خیلی خوب میشه. البته با وجود شرایط
کاری شوهرت همواره یه جورایی میدونستم دیر یا
زود این اتفاق میفته. ولی اینکه برای خداحافظی با
سجاد اومدی بیشتر شوکهم کرد. شاید اگر هر کس
دیگهای جای تو بود هیچوقت نمیتونست ببخشتش!
نامیل داشته لب هایم به بال کشیده شد و لب زدم:
-تو خودتو پیدا کردی مولین؟!
سوالی سر تکان داد.
-منظورت چیه؟!
-روزگاری که با صحرا گذاشتین رفتین شهرستانو
میگم، همون موقع ها که تصمیم گرفتی رابطهمونو
تا جایی که میشه قطع کنی. دیدارو قطع کردی.
تلفن هارو محدود کردی. با کنار گذاشتن من و
زندگی با دختر خودت تونستی خودتو پیدا کنی؟!
اشک در نگاهانش جمع شد و شکستگی در
صورتش کاملاا هویدا بود ولی من، آهستهه آرام بودم!
ذرهای کینه و آزردهی در دلم نسبت به او وجود
نداشت ولی سوال بود!
سوال هایی که هیچگاه نتوانسته بودم برایشان
جوابی پیدا کنم!
-افرا…
-از اول میدونستی من دخترت نیستم؟ از ِکی
درک کردی؟ چون از وقتی یادم میاد هیچوقت رابطهی
خوبی باهم نداشتیم!
معذب اضافه کرد:
-میدونی که پدربزرگت…
-میدونی که خیلی خوب این موضوع رو میدونم.
قوانین تاشچیان ها رو من از برم. بابابزرگم که
تکلیفش معلومه، منو مقصر خراب شدن حیات
پسرش میدونست. من همون حرومزادهای بودم
که هیچوقت نتونست تو خانواده قبولش کنه. ولی تو،
از کی همه چیو درک کردی مولین؟ از کی از من بدت
اومد؟!
اشک هایش چکیدند و با لب های لرزان زمزمه
کرد:
-افرا چرا اینجوری در مورد خودت حرف میزنی
دخترم؟ حرومزاده و این حرفا، تو هیچ گناهی
نداشتی. تو…
با قلبی آتش گراهی شده سر بال گرفتم و محکم بیان کردم:
-معلومه که نداشتم. دارم از بابابزرگم حرف
میزنم و خب اون میتونه بره به درک که همچین
تفکراتی راجع به من داشته و داره. واقعاا برام مهم
نیست. اما تو برام مهمی مامان! تو منو به جهان
نیاوردی ولی بزرگم کردی! هیچکس نمیتونه این
حقیقتو عوض کنه. تو مامان منی حتی اگر قبولش
برای جفتمون سخت باشه یا اینکه خودت نخوای
ولی…
به دفعتاً جلو وارد شد و محکم در آغوشم گراهی شد.
_♡_♡_
دختر زیبا و قوی منمن😍🥹😭
شانه هایش میلرزید و حالش زیادی خراب شده
بود.
-معلومه که هستم. هر چقدرم بد باشم باز مامانتم!
با سر انگشت تری چشمم را گراهی شدم و لب زدم:
-پس جوابمو بده شاید تو نمیدونی، ولی من تمومه
بچگیم با این سوال که یعنی همهی مادرها این
شکلین گذشت! بهشدت سال ها خودمو مقصر
دونستم. فکر میکردم بچهی بهشدت بدیاَم. تنبیه
های تموم نشدنی و اینکه همواره ازم ناراحت
بودین، با خودم میبیان کردم حتماا من یه روح شیطانی
تو وجودم دارم که هیچکس نمیتونه دوستم داشته
باشه!
…-
-همیشه علاوه بر سخت گیری های مشترکی که
روی همه بود یه سری چیزها فقط مختص من
بودن! واقعاا میخوام بدونم از ِکی خبر داشتی؟!
مدتی سکوت شد و سپس آرام هر دو دستم را
گراهی شد.
سرش پایین بود و ما آنقدر در نابیان کرده ها و رازها
پنهان شده بودیم که بدانیم اگر حال و در وسط
حیاط همین کلینیک حرف قلبمان را به زبان
نیاوریم، مجبور میشویم که برای تمام عمر
قورتشان دهیم و همواره با سنگینی مزخرفشان
زندگی کنیم!
-پنج شش سالت بود که یک روزگار ناتمایل داشته حرف
های بین سجاد و بابابزرگتو متوجه شدم. داشتن با هم
دعوا میکردن و بابات مدام اسم یه زنرو به زبون
میاورد. همون موقع یه چیزایی کف دستگیرم شد و
چند وقت بعد وقتی چندین بار اشتباهی اسممو طلا
صدا زد، دیگه متوجه شدم یه چیزی سرجای خودش
نیست. اِنقدر کنکاش کردم تا بالأخره حقیقت
چندشی که هیچوقت نمیتمایل داشتم قبولش کنم جلوم
ظاهر شد. درک کردم سجاد بهم خیانت کرده… البته
فقط خیانتشو درک کرده بودم. چیز دیگهای راجع به
پست فطرتی خودش و باباش نمیدونستم!
…-
-از همون موقع مریض شدم و بعدش هم… بعدش
هم یه روز اتفاقی عکس مادرتو تو وسایل سجاد
دیدم. تا متوجه شدمش انگار شوک بهم, وصل کردن؛
نگاهات، لب هات همه چیت کپی برابره اصلش
بود. اِنقدر شامگاهیهش بودی که هر َکس میمتوجه شدت بهشدت
راحت متوجه میشد و تنها فرقتون این بود که تو
هنوز صورتت بچگونه بود. یکدفعه همه چیز
طوری عجیب شد که واقعاا نمیتونستم بفهمم چه
خبره اما ناخودآگاه احساساتم تغییر کرد… واقعاا
کف دست خودم نبود!
با سری پایین اشک میریخت وقلبم برایش خون
شده بود.
شاید باری که تحمل کرده بود از بار تمامه
قربانیان این قصه سنگینتر و دردناکتر بود!
خیانت دیدن و جا به جا شدن فرزند یک زن دیگر
با کودک ُمردهی خودت!
حتی فکرش هم در ذهن نمیگنجید چه رسد به
تجربه کردنش!
سال ها در دروغ و ُگنگی دست و پا زدن و چه
چیزی میتوانست از این وحشتناکتر باشد…؟!
سر خم کردم و گونهاش را عمیق بوسیدم.
این زن اقلاا به قدر مامان طلا سختی کشیده بود…
اندازهی اسمم از این موضوع مطمئن بودم!
-سرتو پایین ننداز مامان تو هم به قدر خودت
سختی کشیدی. به خودت افتخار کن که محکم
وایسادی و اجازه ندادی لهت کنن و در اصل من
از این متعجبم که خودت اینجا چیکار میکنی؟
تونستی بابامو ببخشی؟!
سر تکان داد و بهسرعت یک دستمال از کیفش بیرون
آورد.
صورتش را خشک کرد و نفس عمیقی کشید.
-حالت خوبه؟!
-خوبم… خوبم اما حس عجیبی دارم. باورم نمیشه
که بالأخره تونستم این حرف هارو به زبون بیارم!
حس سبکی دارم!
-کف دستات یخ زدن یه کم اینجا بشین منم برم برات
آب بخرم.
تا به سمت سکوی گوشهی حیاط حرکت کردیم، محکم
دستم را گراهی شد و کنار خودش نشاندتم.
-نرو… بذار حال که این موضوع رو باز کردیم
برای همواره تمومش کنیم. الآن احساسه سبکی
دارم ولی طاقت اینکه بعداا بازم اون روزگارهای
مزخرفو دوره کنم ندارم. خیلی سخته. انگار دارم
گوشت تنه خودمو میخورم!
با عذاب وجدان لب گزیدم.
-من واقعاا نمیخواستم عذابت بدم فقط…
-میدونم… حقته که اینارو بدونی. خب داشتم
میگفتم…
حتی بعد این همه سال هم چشمانش پر از اشک
شده و کف دستانش به شدت میلرزیدند.
و فقط خدا میاطلاع داشت که چه روزهایی را از سر
گذرانده!
-از همون وقتی که بچه بودی همواره َشک داشتم
ولی هیچوقت… هیچوقت حتی جرات نکردم که این
موضوع رو تو ذهن خودم با صوتی بلند بگم!
خیلی ترسناک بود! هر بار که میدیدمت، از یه
طرف بچهای بودی که خودم بزرگش کردم و دلم
پر از عشق میشد از یه طرف دیگه تا صوتم
میکردی، یا هر وقت که به نگاهام خیره میشدی
و میاضافه کردی مامان، حس میکردم بازیچه شدم! از
هیچی مطمئن نبودم حتی نمیتونستم تیکه های
پازلو کنار هم بچینم تا به خودم بگم اوضاع دقیقاا
چیه… آخه از کجا باید حدس میزدم که بابات
بخواد بچهی یکی دیگهرو جای بچه خودم بهم
بده؟!
-حتی نمیشه به همچین چیزی فکر کرد!
-همینطوره ولی همواره حس میکنی که یه چیزی
درست نیست. یه جای کار میلنگه. هر وقت که
بهشدت خوشحال بودم باز یه آوایی درونم بود،
صوتی َشک و شامگاههه هام، هیچوقت ترکم نکردن.
هیچوقت اجازه ندادن از ته قلب شاد باشم. نه
میتونستم لب از لب باز کنم و نه میتونستم آروم
بگیرم. فشار بسیار زیادی رو تحمل میکردم و
روزگاری که ازدواج کردی و رفتی، انگار دیگه
بازی تموم شده بود! مجبور نبودم فیلم بازی کنم!
برای همین هم بیاد تمایل داشتهی اروند و دستور
انوشیروان تا حدودی خودمو عقب کشیدم. نمیگم
ناخواسته بود نه ولی مجبور بودم!
با تبسمی تلخ شانهاش را فشردم و زمزمه کردم:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن