-بشین… چیزی میخوری؟
سربالا انداختم و روی صنقلبی سبز رنگ قرار گرفتم و به میز خیره شدم.
کاسهی دیدهانم پر و خالی میشد و برخلاف خجالت همیشگیام اصلاً برایم مهم نبود که دیگران متوجه این حالت زار و داغانم میشوند.
-میخوای با اروند دعوا کنی؟
-چی؟
-تا اینجا اومدی که باهاش دعوا کنی؟ ازش آزردهی که تو خونه تنهات گذاشت و موند پیش خانوادهش؟
-خانوادهش؟ منظورتون به ارجمندخونه دیگه نه؟!
نفسش را بیرون فرستاد و کلافه اظهار کرد:
-افرا جان ببین میدونم تازه همو متوجه شدیم، تازه باهام آشنا شدی و بهم اعتماد نداری اما منو مثل مادر خودت ببین. تو یه دختر بهشدت جوون و زیبای این برازندته که تو این سن و سال اونم درست وقتی که میتونی یه آینده خیلی روشن داشته باشی، وقتی میتونی کلی کیس مناسب داشته باشی، اینجوری تو مسیرروهای بیمارستان خودتو اسیر کنی و منتظر مردی بمونی که برای به جهان اومدن بچهش اومده اینجا و عاشقی سابقش در حال زایمانه؟!
حتی به قدر یک کلمه هم طاقت متوجه شدن این خزئبلات را نداشتم تا تمایل داشتم قد بلند شوم دستم را گراهی شد و خواهشوارانه گفت:
-بشین لطفاً با فرار کردن حقایق عوض نمیشن بذار حرفمو بزنم. حال ارجمند خوب نیست. هممون بسیار داغون شدیم ولی منم یه مادرم حتی تو سخت ترین شرایط هم که باشم نمیتونم نسبت به زیستن و آیندهی بچهم بیتفاوت باشم. یک بار به خاطر مریضی که نتونستم باهاش مبارزه کنم سالها بچهمو از کف دست دادم و از عطر تنش محروم شدم. همون موقع بود که به خودم قول دادم دیگه تحت هیچ شرایطی خودم رو عقب نکشم، دیگه مسئاماتمرو زمین نندازم.
-…
-من عاشق بچههامم ولی اروند برای من خاصه. اونو یه جور دیگه دوست دارم. به عنوان یه زن نه به عنوان یه مادر ازت خواهش میکنم لطفاً به خودت بیا دخترم، به خودت بیا و یه تصمیم برای جفتتون بگیر. من پسرمرو میشناسم اِنقدر شخصیت حامی داره که اگه تا آخر عمرش هم عذاب بکشه نمیتونه دست کسی که برای کمک گرفته رو ول کنه ولی تو میتونی.
-هانی خانوم…
-من مطمئنم تو میتونی یه کاری کنی که نه سیخ بسوزه نه کباب!
بی طاقت قد بلند شدم.
-بیرون منتظر میمونم.
-صبرکن…
صبر نکردم تا دوباره سخنرانی کند و سریع مسیر افتادم.
این آدمها چه از جانم می میل داشتند؟!
من که به خودی خود متلاشی و ویران شده بودم، چرا میتمایل داشتند آخرین رشتهی حیاتم را نیز بِبُرند؟
وارد مسیرروی بیمارستان شدم و با دیدن قامت مردی که از پشت شامگاهیه اروند بود با امید بیشتری قدم برداشتم.
و ناگهان مرد برگشت.
خدایا او اروند بود…؟!
آن کسی که یک نوزاد پوشیده در پتوی صورتی رنگ بین کف دستانش جاخوش کرده اروند بود…؟!
نه نبود… نمیتوانست باشد!
نمیتوانست ولی صورت مرد صورت اروند بود. تیپش تیپ اروند بود. مقلب موهایش مقلب موهای اروند بود!
او اروند بود ولی یک اروند متفاوت…!
تبسمش وقتی که به نوزاد خیره شده بود، آن نگاه سنگین و گرم هرگز… هیچگاه این حالت را از او ندیده بودم!
-خانوم… خانوم بلند شید ساعتتون همش داره زنگ میخوره.
-…
-خانوم؟
آوای نازلی مثل یک فرشتهی نجاتبخش هوشیارم کرد و به سختی بیدار شدم.
با صوتی گرفتهای بیان کردم:
-ساعت چنده نازلی؟
-ده و نیم کلاستون تا یه ساعت دیگه شروع میشه.
تمام شامگاه گذشته را خوابیده بودم اما اصلاً احساس سرحالی نمیکردم.
خوابم بیشتر مرور گذشته بود تا قرار گرفتن در دنیای رویاها و افسانهها!
-اوه اوه اِنقدر خوابیدم یعنی؟!
-بله!
خمیازهام با جوابهای تک کلمهای و نصفه و نیمهی نازلی قطع شد.
-پیشت… پیشت.
-…
-باتوام چرا خودتو گرفتی جیگر طلا؟
-نه نگحرکت کردم فقط دارم کارمو انجام میدم.
-داشتیم؟ حالا دیگه دروغم میگی؟ یادت رفته دروغگوِ همواره منم؟
ملحفهای که در حال مرتب کردنش بود را انداخت و با چانهای که از بغض میلرزید گفت:
-شما فکر میکنید در مورد هر چیزی با آقا حرف زدن برای من راحته؟ نه نیست ولی زیرا مجبورم…
گریه اجازهی ادامه حرفش را نداد.
ناراحت بلند شدم و خودم را در آغوشش انداختم.
عطر تنش شبیه مادرها بود و الحق و الانصاف کم برایم مادری نمیکرد.
-خشمگین بودم چرت و پرت گفتم. تو که میدونی من دهنم چاک و بست نداره خیلی وقتا حرف مفت میزنم، آزرده نشو ببخشید.
گونه هایش را پاک کرد.
-نه خانوم شما هم حق دارید هیچکس از اینکه بقیه درمورد مسائل خصوصیش حرف بزنن خوشش نمیاد. من اشتباه کردم از ترس اینکه اخراج نشم هرچی که آقا گفترو قبول کردم ولی دیشامگاه به خودشونم گفتم که این کار درست نیست. بهتره قبل اینکه بیشتر از این رومون تو روی هم باز بشه از اینجا برم. در اصل باید خیلی زودتر میراهی شدم. شما همواره منو به چشم جاسوس آقا اروند مشاهده کردید و خب حقم دارید دوستم نداشته باشید. کی خوشش میاد یه فضول که مجبوره همه چیزو گزارش بده تو خونه زندگیش باشه؟!
اظهار کرد و های های گریه کرد.
آزرده صورتش رو بوسیدم.
-ای بابا نازلی حالا من یه چیزی اظهار کردم تا دهنمو آسفالت نکنی ول نمیکنی؟ میگم پشیمونم عصبانی بودم.
-اما…
فاصله گراهی شدم و از روی تخت پایین پریدم.
-من حرفمو زدم حالا دیگه تصمیم با خودته.
بسیار وقت بود که دیگر برای هیچ چیز به هیچکس التماس نمیکردم.
-اینطور که سرسنگین میگید آدم قلبش میخوا ب..بدتر بره!
شانه بالا انداختم.
-نمیدونم چطوری میگم ولی اگه میخوای تو این خونه تنهاتر از این چیزی که هستم بشم برو!
غمگینی که در نگاهش وارد شد موضوع را عوض کردم و از اتاق بیرون راهی شدم.
-آقات کی راهی شد؟ دیگه چیزی ناظهار کرد…
با مشاهده کردن اروندی که پشت میزنهار خوری جای گرفته و بسیار ریلکس درحال خوردن قهوه بود، ساکت شدم و سربلند کرد.
لبخند گرمی زد و با مهر زمزمه کرد؛
-صبحت بخیر عزیزم خوب خوابیدی؟
حرصی نگاه بستم.
تا کی میخواست به این شکل ادامه دهد؟!
انگار نه انگار که همین دیشب هردو چقدر حرفهای سنگین به یکدیگر گفتهایم و چقدر از هم آزرده و قلب شکسته شدهایم.
البته هربار همین بود. هرچقدر که شتابزدهی میکردم خاموشی میکرد و گهگایی که دیگر نمیتوانست خودش را کنترل کند، چندین ساعت گم و گور میشد و بعد بازمیگشت.
مثل خودش رفتار کردم. بالاخره کم میآورد. بالاخره یکجا خسته میشد و میراهی شد.
مثل همهی انسان ها که بیمهری دیدند و فرار را به قرار ترجیح دادند.
-صبح بخیر
-صبح بخیر عزیزم بیا بشین.
-زیاد میل ندارم.
-باشه بیا یه چیزی بخور خودم میرسونمت.
با تصور آن ماشین فوقالعادهاش نیشم باز شد و جلو حرکت کردم.
مقابلش نشستم.
-بهشدتخب باشه اجازه میدم منو برسونی ولی یه شرط داره!
لقمهی خامه و عسل را مثل سابق به کف دستم داد و در ماگم چایی ریخت و ریز خندید.
-بله بسیار ممنون که اجازه میدید برسونیمتون خانوم، بفرمایید شرطتون چیه اونوقت؟
لقمه را با لذت جویدم و دندانهایم را نشانش دادم.
-اینکه بذاری من رانندگی کنم!
با تبسم و مهر طره موی افتاده روی چشمم را کنار زد و با انگشت اشاره خامهی کنار لبم را پاک کرد.
-همیشه همینجوری قشنگ نگاهم کن، همینطوری برام بخند، عوضش هرچی دارم و ندارم ماله خودت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن