-چی داری میگی؟ حرفی و که میزنی گوشای خودت میشنوه؟ چرا یه جوری حرف میزنی که انگار من یه مرد عقب مونده و سختگیرم و میخوام زنمو تو قوطی کبریت نگه دارم و حالا که اشتباه کرده، قراره با کمربند سیاه و کبودش کنم؟!
-اروند…
من هیچوقت زنایی که تو حیاتم بودنو از چیزی منع نکردم. استقلال و آزادیشونرو نگحرکت کردم. با افرا که فرای همه حرکت کردار کردم. رو چشام نگهش داشتم. هرکاری که از دستم برمیومد براش کردم. من بخاطر خوشحالی اون حتی از حسی که نسبت بهش داشتم گذشتم میشنوی؟ حتی از خودم گذشتم. دیدهامو رو خودم بستم. تو که دیگه اینو بهتر از همه میدونی مگه نه؟ تو کسی بودی که همش میترسیدی افرا یه نیلوفر دیگه بشه و من گفتم حتی اگه بمیرمم نمیذارم دختری که عاشقشم حیاتش مثل بیمار تو بشه و پای قولمم موندم و نذاشتم. خودم و لِه کردم تا کوچکترین ضرری به دختری که ولینت بود نرسونم در عوض ازش چی تمایل داشتم؟ من همیشه از آدمایی که دوسشون دارم چه توقعی دارم؟ خودت جواب بده از دوستام، از خانوادم از زنی که عاشقشم چه توقعی دارم؟!
-اینکه… اینکه مراقب خودشون باشن!
-آها زدی به هدف آفرین تنها چیزی که میخوام همینن و به نظرت پرتوقعم؟!
-اروند من گفتم تا ته دنیا بهت حق میدم ولی…
-اما و اگر نداره دیگه می شنوی؟ تموم شد! شرکت، کارخونه، اون همه کارمند و یه تنه اداره میکنم چطوری میشه که از پس یه الف بچه برنیام؟!
-ای بابا حالا چرا اِنقدر بزرگش میکنی؟ مگه چی شده؟ چی میشه اگه یه شامگاه بره بیرون؟ نمیفهمم چرا اِنقدر عکس العمل نشون میدی تو!
سیگار بعدی را روشن کرد و حرصی به مسیر نگاه دوخت.
حس مزخرفی که داشت گلویش را گراهی شده و نفسش را بند آورده بود.
در دلش یک طوفان بزرگ جاده افتاده بود.
-تـنـدتـر بـرو.
-اروند چته پسر؟ آروم باش. هرچی نباشه پیش دوستشه هستی هست، آراد هست، از چی میترسی آخه؟!
لبهایش را با زبان تر کرد و از ته قلب غرید:
-بگیم حس خب؟ حس!
-وقتی بچه ها هستن چرا باید…
-علـــی اِنقدر منو سوال پیچ نکن اگه نمیتونی ساکت بمونی بزن کنار خودم بشینم.
-…
-بزن کنار خودم میرونم.
-خیلیخب… بهشدتخب وحشی نشو.
تا به حیاط منزلای که آراد آدرسش را فرستاده بود رسیدند، منتظر ایستادن کامل ماشین نشد و سریع پیاده شد.
مسیر حیاط را با قدم های قد بلند طی کرد و آن حس عجیب، آن دلواپسی دیوانه کننده هر لحظه بیشتر از قبل بند بند وجودش را آلوده میکرد.
میمتوجه شد حتی اگر نمیمیل داشت باور کند هم کاملاً متوجه سیلی که در حال وقوع بود میشد.
-داداش؟
آراد و هستی کنار در ورودی توقف کرده بودند و با مضطربی نگاهش میکردند.
-آراد؟ کو؟ کجاست؟ افرا کجاست؟
-داداش افرا یعنی افرا…
بیاعصاب فریاد کشید؛
-دِمرگ چته خب هی افرا افرا میکنی سواله منو جواب بده. کجاست؟ زن من کــجـاسـت؟!
-نمیدونم واقعاً نمیدونم!
مردمک نگاهانش بزرگ شد.
-یعنی چی نمیدونم مرتیکه؟ یعنی چی نمیدونم؟ مگه من پشت تلفن بهت ناظهار کردم مواظبش باش تا خبر مرگم خودمو برسونم. هـــان؟ مگه بهت ناضافه کردم؟
-به جون خودت از وقتی دیدمش چشم از روش برنداشتم. سعی کردم راضیش کنم باهامون بیاد بریم خونه اما قبول نکرد. بحثمون شد ازم ناراحت شد. یهو به خودم اومدم مشاهده کردم غیبش زده. دیگه نفهمیدم حرکت کرد بیرون، موند تو خونه، با کسی حرکت کرد هیچ نمیدونم!
ناباور خیره آراد بود و نمیتوانست باور کند این جملات را از زبان تنها برادرش متوجه شده.
ناگهان به سمتش یورش بود و یقهاش را میانه مشتهایش مچاله کرد.
-چی داری میگی؟ چی داری میگی بیغیرت؟ اون دختر زنه منه یعنی چی که نمیدونم با کسی راهی شده یا نه؟ یعنی چی؟!
-داداش منظورم…
-دهنتو آب بکش متوجه شدی؟ قبل اینکه خودم کف دست به کارشم بفهم که اون زن داداشــتــه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن