-افرا پاشو، برمیگردیم.
-پسرم یعنی چی؟ چرا برمیگردی؟
-قد بلندشو افرا
تلاشم نریختن اشکهایم بود.
آهو با شرمندگی و آراد با دلسوزی نگاهم میکرد.
-بشین پسر بعد مدتها دور هم جمع شدیم شام بخوریم، چرا کاما بازی درمیاری؟
-شام بخوریم؟ چه شامی؟ شما هنوز که هنوزه ندرک کردید من از اینجور مسخره بازیا بدم میاد؟ افرا پاشو.
نیم خیز شدم و مادرش با خواهش دستم را گحرکت کرد.
-بشین لطفاً.
-آخه…
-خواهش میکنم ازت عزیزم اروند توام بشین مولین جان
-هانی نمیدونم دیگه چطوری باید بهت بفهمونم که نمیتونی هرطور محبتت کشید راهی شدار کنی و بعد با خواهش و التماس نگهم داری. واقعاً نمیتونم هدف هیچکدومتونو بفهمم ولی حداقل کاش میذاشتید یه کم رفع قلبتنگی کنیم، بعد این بازیو شروع کنید.
پدرش خشمگین بیان کرد:
-چه بازی پسر؟ درست حرف بزن یادت نره که مادر پدرت مقابلت وایسادن نه دوتا غریبه که هرجور قلبت بخواد حرکت کردار کنی و بذاری بری. ما اینجا جمع شدیم، ما اومدیم ایران، برای اینکه مشکل تو حل بشه. برای اینکه تکلیف دوتا زنی که تو حیاتتن مشخص بشه نه قصد آزار تورو و نه اذیت این دوتا دختر و نداریم، فقط خوبی همتونو میخوایم!
شوکه و منگ سرم بینشان میچرخید و چنان فشاری روی تک تک مویرگهای مغزم وجود داشت که قابل اضافه کردن نبود.
این عجیبترین، ناراحت کنندهترین، خاص ترین و غمانگیزترین موقعیتی بود که تاکنون در آن قرارگحرکت کرده بودم!
کنار مردی که عاشقش هستم در یک رستوران شیک جای گرفتهام، بوی خوش عود همه جا را فرا گراهی شده و تمام خانوادهش هم حضور دارند.
نه تنها تمام خانوادهش، بلکه زنی که قبلا عاشقش بوده و حال ادعا دارد که از او باردار است هم حضور دارد و قشنگیاش آنجاست که مادر و پدرش من و رقیبم را کنارهم نشاندهاند تا پسرشان یکی را از بینمان انتخاب کند! سوگلیاش را انتخاب کند!
آشفته و عصبانی قد بلند شدم که نگاهانم سیاهی حرکت کرد و گرمی چیزی را پشت لبم احساس کردم.
-افرا؟ افرا؟
-افراجان؟ افرا عزیزم؟
اروند کمرم را گحرکت کرد و کشیدهم کرد.
-من خودم خوب و بد و تشخیص میدم و هیچ احتیاجی به نظر و کمک بقیه ندارم. کاش میدرک کردین بعضی وقتا دخالت نکردن خودش بزرگترین کمکه!
با اشاره کف دست پدرش سالن از همه خدمه خالی شد.
پس از اول فکر همه جا را کرده بودند.
یک نقشهی برنامه ریزی شده و اصاما…!
-اروند خودت میدونی من با کسی تعارف ندارم ولی تو پسر بزرگ منی، وارث اصلی من، جلوی خودشون میگم نه اون موقع که با نفس بودی رضایت داشتم نه با آوردن این دختربچه تو حیاتت موافق بودم.
نمیدانم چطور شد اما انگار آن کسی که با اعتماد به نفس از حرکت ایستاد گفت:
-من و اروند همدیگه رو دوست داریم.
من نبودم…!
آن نگاه وحشی و خشن جناب پدر قفل چشمان اشکیام شد و با بیرحمی لب زد؛
-همو دوست دارید و هنوز یه حلقه تو دستت نکرده؟ همو دوست دارید و بعد این همه مدت که از ازدواجتون میگذره هیچ رابطهای باهم نداشتین؟!
-بابا؟ چی داری میگی؟! حواست هست؟!
-بس کن پسر کف دست از قلبسوزی برای این و اون بردار. شرکتامون مونده رو هوا، همهی مال و اموالتو اون سر جهان ول کردی اومدی اینجا خودت با زندگی یه دختر بچه درگیر کردی که چی بشه؟!
یخ زده بودم… شاید هم مرده بودم!
حسی که داشتم، عجیب و حال به هم زن بود.
مثل کسی که همه زحماتش در یک لحظه دود شده، شبیه عاشقی که بعد از کلی تلاش نرسیده باشد…!
تا به حال شکستن را به این خوبی حس نکرده بودم. حتی وقتی زیر کتکها و وحشیگریهای انوشیروان خان هم قرارگرفتم، هیچوقت تا این حدش را حس نکرده بودم!
خون با شدت بیشتری پوستم را خیس کرد و با سری پایین افتاده، کف دستمال را محکم به پایین بینیام چسباندم.
اروند میمیل داشت قد بلندم کند ولی مادرش با گریه از آرنجش آویزان شده و مدام التماس میکرد که ساکت باشد و اجازه دهد تا این مشکل حل شود!
یکنگاه به دست بدون حلقهام کردم
باورم نمیشد که خانوادهاش از تمام جزئیات زندگیمان باخبر باشند! البته آنطور که پدرش حرف زد مشخص بود که حتی بیشتر از من درمورد زیستن مشترکم با پسرش اطلاعات دارد…!
-پسر
آقا ارجمند به من و نفس اشاره کرد.
-نه این دختر و نه اون دختر هیچکدوم برای تو جفتمناسبی نیستن ولی یکیشون حاملهس. میگه که بچهش از توئه. نمیتونی ولش کنی به حال خودش، نمیتونی با خونه و ماشین و راننده ساکتشکنی خودت بری به عشق و حالت برسی، باید مسئولیت بچهتو قبولکنی، جا زدن رسم مردونگی نیست!
اروند کف دستم را رها کرد و مادرش را کنار زد.
-منهمهی وظایفمو انجام دادم. برای هیچکدوم از آدمای زیستنم هیچوقت کم نمیذارم و نذاشتم حتی اگه بابای اون بچه باشم، شوهر نفس نیستم، نمیشم. این زن برای من تموم شده. بارها هم بهش اضافه کردم که انتظار بیجا از من نداشته باشه. سالهاست که خودم دارم شرکتا و کارهای کارخونههارو هندل میکنم. هیچ موقع کاری نکردم که ضرر کنیم و برعکس از وقتی ریاست به عهدهی من اومد کلی پیشحرکت کرد کردیم و بابا تو خودت هم این و میدونی سال ها از همه چی گذشتم. بسیار کار کردم. بسیار جوونی نکردم. بسیار خوش نگذروندم. بهشدت تلاش کردم و حالا به هیچکس اجازه نمیدم که تا تو زیستنم دخالت کنه. من زیستن الآنمو دوست دارم. من عاشق زن…
-آی م..مردم. آی دارم میمیرم. ای خدا، ب..بچهم بچهمداره به جهان میاد!
-نفس؟ نفس جان چیشدی؟
-آبجی خوبی؟
همه در هول و ولا افتاده بودند و وقتی زیر پای نفس خیس شد، میزان هولشدگیشان هم بیشتر شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن