-پس میگی مطمئن باش!
با جمله بعدیش مستقیماً محل دردم را هدف گرفت.
-تو جای کسی نیومدی. وقتی اومدی، کسی تو حیاتم نبود و متاسفم که اوضاعمون این شکلی شد. اگر قبلاً خبردار میشدم حتماً بهت میبیان کردم تا با آگاهی تصمیم بگیری. ولی دیدی که اون زن بعد از هفت ماه حاملگی یادش افتاده که بچش بابا هم داره!
-…
-نسبت به اون بچه هم حس عذاب وجدان نداشته باش. من… من خودمم هنوز نمیدونم که حسم به اون فسقلی چیه…اومدنش خیلی یهویی بود. اما اگر بچهی من باشه همهی مسئلویتشو قبول میکنم. هر کاری که لازم باشه میکنم ولی در هر صورت نفس جایی تو حیات ما نداره!
-اگر بچه تو باشه؟ یعنی… یعنی مطمئنی نیستی؟!
-یه سری چیزا این وسط هست که فکرمو مشغول کرده.
کنجکاو سر جلو بردم.
-چی مثلاً؟!
با خنده ضربهی آرامی روی بینیام زد.
-فضولی بسه خانوم کوچولو…چیزایی که مربوط به شما میشد رو بیان کردم حالا اگر سوال نداری پاشو که…
با صوتی آیفونش بین جملهاش فاصله افتاد.
-اومدن.
-کیا؟
-آراد و آهو یادم حرکت کرد بگم شام اینجان.
-باشه… باشه خوش اومدن.
وقتی اروند به حیاط حرکت کرد، روی زمین خم شدم و از ته قلب گریه کردم.
-خدایا ش..شکرت خداجونم. خ..بهشدت ازت ممنونم…بهشدت ممنونم.
اروند همه چیز را نگفته بود ولی بالاخره توانستم نفس راحتی بکشم.
ندرک کردم چگونه با آهو و آراد سلام و احوال پرسی کردم…فقط منتظر یک فرصت بودم تا از هستی تشکر کنم.
وقتی که درگیر انتخاب رستوران برای شام بودند بدو بدو خود را به اتاق رساندم.
-عاشقتم… مرسی هستی جونم بهشدت خوبی.
-باشه حالا جیغ جیغ نکن یه وقت یکی میشنوه.
اشک هایم از شدت ذوق زیاد میچکید.
کسی نمیتوانست درک کند که در چه جهنمی اسیر بودم.
از یک طرف فکر بازگشت به عمارت تاشچیانها و روبهرو شدن با غول جمشاهده کردی به نام مهدی دیوانهام کرده بود و از طرف دیگر فکر از کف دست دادن اروند…!
تا جنون فاصلهای نداشتم.
-پس که اینطور… راستشو بخوای منم حدس میزدم که همچین چیزایی رو بگه. به نظرم اروند آدم خوبیه قدرشو بدون!
-میدونم بخدا
-افرا میدونم شرایط بزرگ شدن خودت یه کم سخت بوده و وقتی میبینی یه بچه داره اذیت میشه دیوونه میشی. ولی لطفاً… توروخدا حواستو جمع کن. از این به بعد قدماتو با تکیه به این جملهی اروند که چه تو باشی چه نباشی، سمت نفس نمیره بردار! مواظب باش که یه وقت با عذاب وجدان مسخرت همه چیزو خراب نکنی!
با ترمتوجه شد پلک زدم و لبهی تخت قرار گرفتم.
من هیچوقت مثل تاشچیان ها نمیشدم!
-سعیمو میکنم.
-خوبه… دیگه باید قطع کنم. راستی شنبه امتحان داریم حواست باشه.
درس چندش هیچوقت پایانی نداشت.
-باشه بازم مرسی.
-افرا کجایی؟ پس چرا نمیای پایین عزیزم؟
-اومدم… اومدم.
تماس را قطع کرده و سریع از پله ها پایین حرکت کردم.
-اروند چرا هیچی نیست بخوریم؟ همینه که این بچه داره میشکنه…از بس گشنگی میدی بهش.
خجالت زده به آراد چشم دوختم.
-ببخشید الآن سریع یه چیزی حاضر میکنم.
هنگام رد شدن از کنار اروند دستم را گراهی شد و کنار خودش نشاند.
هموقت با بوسیدن پیشانیام گفت:
-زنگ زدم شام بیارن، قلبه بازی درنیار از بچمم کار نکش.
آراد و آهو ریز خندیدند و اخم های من به هم پیچید.
اروند واقعاً مرا جدی نمیگراهی شد!
زنگ منزل که برای بار دوم به آوا دروارد شد، آراد بیطاقت به سمت حیاط دوید و گفت:
-من دیگه طاقت ندارم. زود میزو بچینید تا غذاهارو بیارم.
قد بلند شدم و چند لحظه بعد صداهای آشنایی در گوشم پیچید و قدم هایم را خشک کرد.
-بفرمایید بسیار خوش اومدین.
-شرمنده بیخبر اومدیم.
-این چه حرفیه؟ بفرمایید…
اروند قد بلند شد و من تازه توانستم قامت عمو صالح و عمه گلاره و مامان را در چارچوب ببینم.
با مشاهده کردنم مردمک هایشان گرد شد و عمو صالح زیرلب طلب صبر کرد.
-خوش اومدین… بفرمایید داخل.
اروند با جذبه و محترمانه خوش رسید میاظهار کرد و من با ترس پاهایم را چفت هم کرده بودم.
لباس تنم یک پیمسیرن و شلوار زمستانی بود ولی جوری نگاهم میکردند که انگار لخت مقابلشان ایستادهام!
-مرسی… ممنون پسرم.
-س..سلام
سر تکان داده و قرار گرفتند.
عمه گلاره اظهار کرد:
-زودتر از اینا میمیل داشتیم بیایم. ولی زیرا اضافه کردین سیستم گرمایشی خونه خودتون خراب شده، منتظر بودیم یه دفعه بیایم اونجا.
از چه صحبت میکرد؟!
اروند خیلی خونسرد سر تکان داد.
-فعلاً یه مدت کوتاه اینجاییم ولی شما هر موقع میل داشتین تشریف بیارین.
-مرسی پسرم
مولین بیصبرانه وسط صحبتشان پرید.
-راستش پسرم غرض از مزاحمت اینه که امروزگار صحرا یه کم بیتابی میکرد، ما اظهار کردیم هم بیایم یه سر به شما بزنیم و هم اینکه اگر هم مشکلی نداشته باشین، افرا یه چند روزگار بیاد عمارت پیش خواهرش بمونه!
خاموشی شد و قلبم داخل دهانم رسید.
صحرا و عمارت، یعنی انوشیروان خان و مهدی و متین با همجادهی شیدا… یک ترکیب سمی و کُشنده!
-راستش امتحانای افرا شروع شده و باید وقت بیشتری برای درساش بذاره. اما اگر شما دلبسته شده باشین و صحرا خانوم هم بخواد میتونه بیاد اینجا بمونه. افرا هم صبح تا عصر تنهاست… زیبا میتونه استراحت کنن.
عموصالح خنده مصلحتی کرد.
-مرسی مزاحم نمیشیم.
-من بیتعارف گفتم.
-پسرم صحرا یه زن جوونه… درست نیست که شامگاهارو جایی جز خونهی شوهرش یا پدرش بگذرونه! از قرار معلوم شما گاهی اوقات مهمون هم دارید و خب این بچه پس فردا میخواد آشتی کنه برگرده خونش…نباید جایی بمونه که مرد توش راهی شد و آمد میکنه! البته خب شما فرنگ حرکت کردهای زیاد با عرف جامعه آشنایی نداری، حق داری که بیاطلاع باشی.
آه عموصالح… مثلاً میخواست تلخی حرفش را کم کند!
نمیاطلاع داشتم بخاطر آشتی کردنی که اضافه کرده بود آزرده باشم یا بخاطر چهرهی متعجبِ آرادِ خجالت زده…
انگار باورش نمیشد که عموصالح این حرف را جلوی خودش گفته است.
-ا..اگر مشکل منم که ما زیاد اینجا نمیایم خیالتون راحت!
عموصالح یک نگاه با استرس به اروند انداخت.
-جوونای امروزگاری خیلی قلب نازک شدنا…نه پسرم کلی بیان کردم!
مامان سر چرخاند.
-افرا تو نمیتونی تو عمارت درساتو بخونی؟ اگر می تونی و خودت هم دوست داری که تو شرایط سخت کنار خواهرت باشی، به شوهرت بگو بذار خیالش راحت بشه مولین!
نگاهانم گرد شد و اخم های اروند به هم پیچید.
چرا اینگونه حرکت کردار میکردند؟!
با خونسردی تمام به اروند میاظهار کردند در حدی به امنیت منزلات اعتماد نداریم که دخترمان را به اینجا بفرستیم اما در عوض میمیل داشتند با تحت فشار گذاشتن من حرف خود را پیش بِبَرند!
-البته فکر نکنی دعوت ما فقط مخصوص افراِها…از خدامونه شما هم تشریف بیارید. حتی دوست داشتیم یه عمارت کوچیک دیگه تو حیاط داشتیم و شما اونجا…
حرف عموصالح چنان هولم کرد که لیوان چایی که آهو به دستم داده بود، چپه شد.
با حس سوزش زیاد لیوان را کنار انداختم که افتاد و شکست.
-آخ
-ای وای چی شدی؟
-حواست کجاست دختر؟
اروند کنارم وارد شد و مچم را گراهی شد.
-پاشو عزیزم…بیا کف دستتو بگیریم زیرآب
سریع دنبالش حرکت کردم.
اشک در دیدهانم حلقه زده و احساس بیپناهی داشتم.
اروند که کف دستم را زیر شیر گحرکت کرد، نتوانستم تحمل کنم و هق زدم.
-افرا؟! یعنی اِنقدر میسوزه؟ گریه نکن فداتشم الآن خوب میشه.
-ا..اروند؟
مضطرب شده طرفم برگشت.
-چی شده؟!
-من… من نمیخوام برم. تورو خدا نذار منو با خ..خودشون بِبَرن!
ابروهایش بالا پرید و متعجب گفت:
-چیزی شده که من ازش بیخبرم؟!
بیطاقت و نالان پا بر زمین کوبیدم.
-نریم… فقط همین و میخوام نریم!
بی قراری ام را که متوجه شد ساکت در آغوشم گحرکت کرد و شقیقهام را بوسید.
-هیچجا نمیریم. تو خونه خودمون پیش هم میمونیم…باشه؟
بینی بالا کشیده و لب زدم:
-یعنی نمیتونن مجبورمون کنن؟ چی بگیم که که بیخیال بشن؟ من خیلی مضطرب صحرام ولی نمیتونم مدت طولانی او..اونجا بمونم.
-چه اجباری افرا؟ اونا یه پیشنهاد دادن که ما زیرا دوستش نداریم رَدش میکنیم…به همین سادگی.
-قول؟
-قول!
خدا را شکر که بیشتر پاپیچ حرکت کردارهای عجیب و غریبم شد.
نمیتوانستم از استرسم بابت مهدی بگویم. نمیتوانستم از خلقیات افتضاح تاشچیانها چیزی بگویم.
به اندازه کافی پر نقص بودیم…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن