بعد از جواب دادن به خوشآمدگویی نگهبان بهطرف ویلای شیریرنگ و باشکوه مقابلمان راهی شدیم.
سکوت هستی دلخورم میکرد ولی در مقایسه با زندگی خودم او یک حیات فوقالعاده داشت.
درست است که خاله آنوشا و عمو حامد کمی نسبتبه کارهای دخترشان بیتفاوت بودند و بیشتر وقتشان را صرف تفریحات و کارهای خود میکردند، درست است که هستی عزیزم مدام در خونه تنها است و آنها آنچنانکه باید و شاید برای دختر نوجوانشان وقت نمیگذارند، ولی من مطمئن بودم که عاشق تک دخترشان هسشتابزده و مدام برای بهتر شدن آیندهاش تلاش میکنند.
من بیتجربه و دنیا نمتوجه شدهتر از آن بودم که بخواهم رفتارهای آنها را با خوب و بد قضاوت کنم، اما ب نظرم همینکه با دخترشان مثل یک انسان راهی شدار میکردند و چیزی را به او تحمیل نمیکنند، برای خوشبخت بودن کافی است!
کافی بود دیگر مگر نه…؟
آن روزگارها آن افرای شانزدهساله طعم واقعی خوشامگاهختی را نچشیده و هرچیزی که در آن کمی احترام و محبت بود را اوج خوشامگاهختی میمتوجه شد!
-بفرمایید… بهشدت خوش اوممتوجه شد.
لبخندی به خدمتکار جلوی درب زدم ولی با وارد شدن صوتی آراد در خود جمع شدم.
آرایش و پالتوی آبی رنگِ کوتاهم که متعلق به هستی بود، معذبم کرده و عضلاتم منقبضشده بودند.
-عزیزم بهشدت خوش اومدی…نمیدونی چقدر از متوجه شدنت خوشحال شدم.
مانند اولین باری که دیده بودمش جنتلمنانه و خیلی مؤدب پشت کف دست هستی را بوسید و پرمهر نگاهش کرد.
-مرسی قربونت برم…تولدت مبارک…چه خوب که به جهان اومدی و شدی مَردِ من!
در آن حالوهوا… درحالیکه بابت غلط اضافهام هراسیده بودم…درحالیکه برای جشن فردا غمگین و افسرده بودم…درحالیکه بابت تصمیمات و کارهای تاشچیان ها پر از نفرت بودم، با وجود تمام آن حسها آنقدر از متوجه شدن جملهی هستی خندهام گرفته بود که حد نداشت…!
مرد من دیگر چه بود…؟ دخترک نوجوان دیوانه گمان میکرد مرد زیستناش را یافتهاست…؟!
لبم را گاز گحرکت کردم و خندهام را فرو خوردم.
-افرا…؟!
سربالا آوردم و متوجه نگاه پر تردید آراد شدم.
-افرا جان خودتی…؟
گونههایم آتش گحرکت کرد….
-سلام بله…شرمنده مزاحم شدم.
با ابروی بالا حرکت کرده و پر حیرت درحال برانداز کردنم بود.
-این چه حرفیِ؟ فقط قشنگتر شدی برای همین پرسیدم… خیلی بهشدت خوش اومدی.
-ممنون…تولدتون مبارک.
-مرسی عزیزم…هستی جان بیاین از این طرف…زود لباستو عوض کن بیا که کلی مشتاق دیدارتم.
-منم همینطور عشقم…زودی میام.
آراد بعد هدایتمان به طرف یکی از اتاقهای پشتی سالن، تنهایمان گذاشت و من مقابل آینه خودم را برانداز کردم.
تصمیم درستی گرفته بودم…؟!
-افرا زود باش دیگه
-اومدم.
قبل بیرون راهی شدن از اتاق هستی بغلم کرد و بهملایمی گونهام را بوسید.
-افرا جونم مشکلات فرار نمیکنن…ازت میخوام رهاشون کنی…تو حال زندگی کن…گذشته تمومشده و آینده هنوز وجود نداره…الآنتو نباز خب؟
-دیده
مهربانی های هستی همیشگی مرا به یاد صحرا میانداخت و چقدر خوب که او را
داشتم.
***
تولد آراد متفاوتترین مهمانی بود که در عمر دیده بودم.
خندههای قد بلند…صوتی موزیک…صحبتهای بیدلیل…تمسخر پرافاده ها و زیبایی تصویر بعضی از زوجها! همهچیز عجیب ولی واقعی بود…!
چند میز بزرگ و رنگارنگ در گوشه سالن وجود داشت و در کمال تعجب هیچ محدودیتی برای خوراکیها نداششتابزده!
چهاربار دقیقاً چهار بار تمام پیشدستیام را با پیشغذا و خوراکیهای لذیذ پر کردم و هیچکس حتی ذرهای خم به ابرو نیاورد.
همه سرشان به کار خود گرم بود و بوی پول از تکتکشان به مشام میرسید.
دود و عطرهای مختلف در فضا پیچیده و رقص نورهای نگاهک زن، دیده هایم را از کاسه درآورده بود.
بعضیها دیوانه وار با موزیک خودشان را تکان میدادند و صدای خنده های قد بلند یک دم قطع نمیشد…
مهمانی شلوغ اما باشکوهی بود…
با دهانِ باز مانده به ظاهر دخترها خیره بودم و ابروهایم به فرق سرم چسبیده بود. جهانی بیرون از عمارت تاشچیان ها این شکلی بود… ؟ اِنقدر بی چارچوب؟ اِنقدر راحت…؟
جنسیت در این مهمانی هیچ معنایی نداشت و هرکس هر طور که قلبش میخواست راهی شدار میکرد.
مردان فوقالعاده خوش لباس و خاص بودند. جسارت مستقیم نگاه کردن را نداشتم اما خوش لباسی آقایان جمع واقعاً دیدهک زن بود.
دخترها با آن لباس های بی سروته شان هیچ جایی را برای تصور نگذاشته بودند.
تکیه به ستون کناری سالن دادم و همانطور که به سیگار درون کف دست یکی از دختران زیادی دلربا خیره بودم، به خود اعتراف کردم که من افرا تاشچیان دختری که همه او را لغزنده و بی حیا میدیدند، دنبال همچین سبک حیات نبودم!
من فقط کمی نفس کشیدن میخواستم همین و بس…
پیراهن جذب و سفید رنگ تنم باعث معذبیام بود و با وجود آن همه دختر قشنگ باز سنگینی نگاه های زیادی را روی خودم حس میکردم.
-افرا بیا اینجا
-کجا بودی؟
-رفته بودم با دوستای آراد آشنا بشم، بیا میخوام به آهو معرفیت کنم.
-آهو؟
-خواهر آراد
جایی که ایستاده بودم، گوشهای ترین مکان سالن بود و منِ خجالتی را از نگاه های زیادی پنهان میکرد. دوست نداشتم مکانم را ترک کنم.
-حالا بعد آشنا میشم ول کن.
-چی چی و ول کن؟ از وقتی اومدی فقط قرار گرفتی داری میخوری، بیا با چهار نفر آشنا شو آدم نمشاهده کرده از جهان نری.
اوووف کلافه ای کشیدم و به دنبال هستی حرکت کردم.
آهو کامکار نمونهی یک دختر کامل بود…
زیبا… خوش صحبت… متین و صمیمی… آنقدر رفتارهایش درست و به جا بود که در همان چند لحظهی اول محوش شدم.
کمی بعد هستی و آراد برای عکس گرفتن تنهایمان گذاشسریع و من ماندم و آهوی زیبا…
به سن رقص خیره بود و هرازگاهی با تبسم از یک نفر تعریف و حیرت زدگی مرا بیشتر میکرد.
انتظار این حرکت کردار را نداشتم. گمان میکردم مانند زنان خاندان تاشچیان که در مهمانی گوشه ای میقرار گرفتند و دیگران را به سخره میگحرکت کردند راهی شدار کند، ولی او تنها خوبی ها را میدید و این یکی از عجیب ترین چیزهایی بود که تا به حال دیده بودم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن