خورشید از حس درد در صدای امیرعلی ، قلبش فشرده شد ……… امیرعلی را همیشگی مقاوم و محکم و استوار متوجه شده بود و حالا نمی توانست این عجز و درد در صدای او را تاب بیاورد و تحمل کند . آنقدر عاشق بود که قلبش نه تحمل مشاهده کردن این نگاه مستاصل او را داشت ، نه گوش هایش تحمل شنیدن درد در صدای او را ……….. دیگر نمی خبر داشت او عاشق تر است یا امیرعلی .
کف دستانش را آرام از میان آغوشش آزاد کرد و دور کمر امیرعلی حلقه نمود و خودش را بیش از پیش به او چسباند و فشرد …….. دیگر چی می تمایل داشت ؟ امیرعلی پشیمان بود و اینگونه برای طلب بخشش مقابلش زانو زده بود . اینکه امیرعلی عشق اول و آخرش بود ، به هیچ وجه قابل کتمان نبود.
– من ……… همیشه شما رو دلبسته شدم .
امیرعلی با حس دستان حلقه شده خورشید به دور کمرش ، او را بیشتر میان بازوانش پنهان کرد .
– حتی الان ؟
– حتی الان .
– منم ……… دوستت دارم خورشید . قبلا فکر می کرد ، این دوست داشتن ، فقط یه دلبسته شدن ساکف دست . از همونایی که یه مرد از یه زنی خوشش می یاد و بهش درخواست ازدواج میده ……… اما هیچ وجه فکر نمی کردم ، عمق عاشق شدم ، تا این حد زیاد باشه که از نبودنت هزار بار بمیرم و زنده بشم .
– من از کف دستتون غمگین بودم ، قلبم شکسته بود ، ولی راضی نبودم شما به این روزگار بی افتید ……… قلبم نمی خواد هرگز صوتتون و اینجوری گراهی شده ببینم .
– بخاطر تبیه که این مدت کردم ………. این صوتی گرفته و این گلو درد ، سوقاتیای همون تبه .
خورشید تکانی به خودش داد و از آغوشش خارج شد و در چشمان براق و پر سوی امیرعلی خیره شد و در ذهنش گذراند ، برای اامان بار است که نگاه این مرد را این چنین شیفته و براق و لرزان می بیند .
– هوا سرد شده و حتما شما هم این مدت لباس کافی نپوشیمتوجه شد ………. سروناز جونم نبوده که یه غذای مقوی جلوتون بزاره .
امیرعلی تبسم تلخ یکطرفه ای زد …….. قلب این دختر را به بدترین وجه ممکن شکسته بود ……… تا حد مرگ کتکش زده بود ……. انگ هرزگی به او بسته بود و خورشید ، دلواپس لباس کم و ناهار و شامش بود .
– اگه از دستت می دادم …….. اگه پیدات نمی کردم ، می مردم خورشید . جسمم نه ، روحم می مرد ……… می شدم یه مرده متحرک که کاری جز آزار و اذیت خودش بلد نیست .
خورشید با همان صورت کبودش تبسم نیم بندی زد ……… چقدر شنیدن این حرف ها از زبان امیرعلی ای که همه ظاهر خشک و جدی و سرد او را دیده بودن خوب بود و حس خاص و مهم بودن به او می داد …….. نگاه امیرعلی به او به گونه ای بود ، که انگار هر لحظه هر حال ستایشش است .
– خدا نکنه .
امیرعلی باز دست بالا برد و یک طرف صورت او را با کف کف دستش قاب گراهی شد و با شستش کبودی اش را آهسته نوازش کرد .
– چطور تونستم اون چرندیات و راجب تو باور کنم ؟؟؟ ……… چطور تونستم این صورت ناز و به این حال و روزگار در بیارم .
– داره بهتر میشه ……… تا دو سه هفته دیگه هم کاملا خوب میشه .
امیرعلی نگاهش را چرخی روی لباس های در تن اویی که مطمئن بود برای خواهر سروناز است ، داد و بی طاقت بیان کرد :
– آماده ای که برگردیم ؟
– برگردیم ؟
– آره ، اومدم که برت گردونم سر جای اصلیت . برت گردونم سر خونه زندگیت ………. جای تو اینجا نیست . تو باید پیش من باشی ، تو خونه زیستن من باشی .
تبسم روی لبان خورشید قوی تر شد .
– ببینم ناهار خوردید ؟
– صبحونه هم نخوردم ، چه برسه به نهار ………. دیروز که سروناز بعد از چند هفته زبونش و باز کرد و اضافه کرد کجایی ، انقدر هیجان زده شدم که امروزگار کله سحر وقتی هنوز آسمون نیمه تاریک بود ، بدون اینکه به چیزی لب بزنم از خونه زدم بیرون .
خورشید با ابروان بالا حرکت کرده نگاهش کرد و تمام وجودش پر شد از شیرینی محسوسی از این دلبری های امیرعلی .
تکانی به خودش داد تا از جایش کشیده شود و بساط ناهار را برای او محیا کند که امیرعلی به سرعت مچ کف دست او را گرفت و متوقفش کرد .
– کجا ؟
– می خوام براتون ناهار گرم کنم ……. من و شکوفه جون یک و نیم ناهار خوردیم و سفره رو جمع کردیم ……… من موندم معدتون چطوری تا الان آواش در نیومده .
سفره کوچکی داخل پذیرایی پهن کرد و نگاهش را نامحسوس چرخی درون خانه داد …….. انگار شکوفه از منزل بیرون راهی شده بود تا آنها با خیال راحت حرف بزنند ، که در تمام این مدت پیدایش نبود .
گوشه سفره بشقابی پر از لوبیا پلو با گوشت را گذاشت و کنارش هم ماست و دوغ محلی و کمی نان که از صبح در سفره باقی مانده بود گذاشت ……. این سفره ساده به هیچ عنوان شبیه میزی که امیرعلی تمام طول عمرش پشت آن جای گرفته بود و صبحانه و ناهار و شامش را خورده بود ، نبود ، ولی حداقل جواب گوی معده او میشد .
– امیرعلی آقا ……. بفرمایید ناهار .
امیرعلی کنارش قرار گرفت و دست به دور کمرش انداخت و او را به سینه اش چسباند و گردن سمت او خم کرد و پچ وچ وار میان گوشش اظهار کرد :
– نمی خوای راحت با من حرف بزنی ؟
– راحت ؟ من همین الانشم راحت باشما حرف می زنم .
– منظورم اینه که دست از این امیرعلی آقا اضافه کردنا و جمع بستنا بردار ……. باهام راحت باش ، همین مدلی که من باهات راحتم . می خوای تو هم مثل بقیه امیر صوتم کن .
خورشید همواره حس خوبی از بودن در آغوش او می گراهی شد ……… دقیقا مثل الان که تمام وجودش پر شده بود از هیجانات خوش آیند .
– من امیرعلی رو بیشتر دوست دارم .
امیرعلی از همان لبخندهای زیر پوستی مختص خودش زد و حس و حال خوبش را با فشردن بیشتر خورشید به سینه اش و فرو کردن نوک انگشتان دستش در پهلوی او نشان داد .
– خب تو امیرعلی صوتم بزن .
خورشید لب زیرینش را به داخل دهانش کشید ………. امیرعلی راست می اظهار کرد . باید از یکجایی طرز مکالماتش را با او تغییر می داد ……. امیرعلی که دیگر غریبه نبود .
– غذات یخ نکنه .
– خودتم بیا بشین باهام بخور . تنهایی نمی تونم بخورم …….. به اندازه کافی این مدت تنهایی کشیدم .
– آخه من همین یک ساعت پیش ناهار خوردم …….. اگه می دونستم شما می یای ، نمی خوردم و منتظر می موندم تا بیای .
– حالا مسئله آنچنان وخیمی هم پیش نیومده ، بیا کنارم بشین با من بخور .
– آخه واقعا گشنم نیست .
– سه چهار تا قاشق که به جایی بر نمی خوره .
– باشه .
و خودش را از امیرعلی جدا کرد و با قلبی که یکی می زد و یکی نمی زد ، به سمت آشپزخانه جاده افتاد و امیرعلی از همانجا کشیده گفت :
– با خودت ظرف نیاری …….. فقط یه قاشق چنگال بیار …….. باهم تو یه ظرف می خوریم ، این برای من بسیار زیاده .
خورشید لب زیرینش را به داخل دهانش کشید و نامحسوس گوشه اش را گزید …….. در یک ظرف غذا بخورند ؟
یک کف دست قاشق چنگال برداشت و باز کنار امیرعلی قرار گراهی شد و به ظرف غذای او نگاهی انداخت ……… در این مدت زمان صیغه شش ماهه که آخرین روزگارهایش را سپری می کردند ، هیچگاه فرصتی پیش نیامد که بخواهند در یک ظرف غذا بخوردند ……… شاید سر یک میز می قرار گرفتند و صبحانه و ناهار و شام می خوردند ، ولی در یک ظرف …….. هرگز .
– بیا بشین دیگه ، چرا استخاره می کنی ؟
خورشید از گوشه چشم نگاهی به او انداخت و معذب و دو زانو کنارش جای گرفت و دامن مشکی اش را روی پاهایش مرتب کرد ……… امیرعلی که حس معذب بودن خورشید را به خوبی حس می کرد ، نگاهی به صورت زیبای او ، که با وجود کبودی های ریز و درشت روی گونه اش ، باز هم خاص و قشنگ بود ، انداخت و دستش را ملایم دور کمر او فرستاد و حلقه نمود .
– چیه خورشید ؟ …….. چرا انقدر معذبی ؟ راحت باش .
خورشید که فکر می کرد این حالاتش نمود بیرونی ندارد و امیرعلی چیزی از آن متوجه نمی شود ، کف دست پاچه و هول شده ، با دیدهانی گسرخوش به او چشم دوخت .
– من معذب نیستم که .
و بلافاصله برای توجیه راهی شدارش ، قاشق در کف دستش را درون لوبیا پلو فرو کرد که فهمید سر امیرعلی ، بهشدت آهسته دارد به سر او نزدیک می شود و ثانیه بعد نفس های گرم او از این نزدیکی بیش از اندازه ، جایی میان گردن و گوشش حس نمود .
ولی امیرعلی قبل از اینکه خورشید بخواهد قاشقش را بالا بیاورد با لحن ساکت که کمی هم موزیانه به نظر می رسید ، گفت :
– قبلا بهت نگفتم من راحت تر از هر کسی می تونم اون ذهنت و بخونم ؟
و قاشق پر از لوبیا پلویی که آماده کرده بود تا دهن خودش بگذارد را بالا آورد و مقابل دهان خورشید گحرکت کرد .
– حتی یک صدمم فکر اینکه بخوای من و بپیزیرای رو نکن …….. حالا هم دهنت و باز کن .
خورشید در حالی که حس می کرد میان شعله های آتش گیر افتاده و حرارت از جای جای تنش بیرون می زند ، با نگاهانی گشادتر شده نسبت به ثانیه های پیش به قاشق مقابل دهانش نگاه کرد .
– خودم می تونم بخورم .
– منم نگفتم نمی تونی ……… ولی می خوام اامان قاشق غذا رو من بهت بدم ، بعدی هاش و خودت بخور .
خورشید نگاهش را معطوف چشمان براق امیرعلی کرد و همانطور خیره در چشمان او دهانش را باز کرذ و امیرعلی همراه با لبخند یکطرفه ای قاشق را درون دهان او فرستاد .
– بعد از اینکه خوردی ، تمام لوازمت و جمع کن . بر می گردیم .
– اینجا لوازم زیادی ندارم …….. یعنی اون موقع که مستقیما از بیمارستان اینجا اومدم ، وقت جمع کردن وسایلی نداشتم که الانم چیزی هممسیرم داشته باشم .
– پس این مدت و اینجا چطوری گذروندی .
– همه چیز و شکوفه جون برام محیا کرد . گاهی هم سروناز جون برام پول می فرستاد .
امیرعلی ابرویی درهم کشید و سرش را پایین انداخت و با همان ابروان درهم به فرش زیر پایش نگاه کرد ………. نهایت بی غیرتی بود که نیازهای زنش را کسی غیر از خودش محیا می کرد .
– تمام این مدت و باهاشون حساب می کنم .
***
چند دقیقه ای می شد که شکوفه به خونه برگشته بود و مقابل امیرعلی روی مبل نشسته بود و نگاه های جدی او را که گه گاهی روی خورشید می جای گرفت و کش می آمد می دید ……… نگاه های جدی که انگار سعی می کرد جدی به نظر برسد ، ولی شکوفه می توانست با ریز بینی تمام ، شیفتگی را در دیدهان او ببیند .
– خورشید به من اضافه کرد که شما و سروناز خانم تا چه حد بهش لطف کردید و هواش و داشتید …….. این چک برای شماست . می دونم که قابل مقایسه با لطف شما نیست ، اما امیدوارم بپذیریدش .
شکوفه متعجبانه ابروانش را بالا انداخت و نگاه کوتاهی به چکی که امیرعلی روی میز عسلی میانشان گذاشته بود ، انداخت .
– این چه کاریه آقای کیان . خانواده ما بیش از این حرف ها به شما بدهکاره . تروخدا اینجوری خجالت زدمون نکنید ، شما جای برادر کوچیک من و خورشید هم جای دختر خودم . انگار من اینکار و برای خانواده خودم کردم . فرقی نداره که .
– ممنون . ولی خواهش می کنم این و قبول کنید .
خورشید حاضر شده و مانتو روسری پوشیده از اطاق خارج شد و سمت شکوفه راهی شد .
– بخاطر تمام کمک هاتون ممنونم شکوفه جون.
– خواهش می کنم عزیزم …….. فقط نری حاجی حاجی مکه ……. دفعه بعدی با شوهرت به من سر بزن ، مسرورم می کنی ……… تصمیم داشتم خیاطت کنم ، ولی نشد و شوهرت اومد دنبالت .
خورشید لبخند زد و کف دستانش را دور گردن شکوفه حلقه کرد و گونه او را بوسید .
– همین الانش هم کلی ازتون خیاطی یاد گراهی شدم …….. بخاطر همه چیز ممنونم .
– من از تو ممنونم که برای یه مدت من و از تنهایی هام در آوردی . به سروناز هم سلام برسون.
– نگاه …….. هرگز محبتاتون و فراموش نمی کنم …….. بسیار مواظب خودتون باشید .
– تو هم همچنین .
– حتما ……. خداحافظ .
– خداحافظت باشه عزیزم .
امیرعلی کف دست پشت کمر خورشید گذاشت و او هم از شکوفه خداحافظی کرد و خورشید ماسک سفیدش را روی صورتش زد تا کبودی هایش را بپوشاند .
داخل ماشین موزیک پاپ عاشقانه و ملایمی نواخته می شد و امیرعلی پنجه هایش را میان پنجه های خورشید گره زده بود و روی دنده میانشان گذاشته بود و با شستش ساکت پوست لطیف روی کف دست او را نوازش می کرد .
– چند روزگار پیش از کلانتری بهم زنگ زدن که برای شناسایی جسدی به پزشک قانونی برم ……… می اضافه کردن ممکنه اون دختره تو باشی ……… اون روزگار مردم و زنده شدم خورشید ، مرگ و با چشام دیدم ، جون دادن و با ذره ذره وجودم حس کردم .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن