هم زدم.
بوی بهشدت خوبی میداد و باعث ترشح بزاق دهنم شده بود. با تردید مقداری از آبگوشت رو مزه کردم و دیدههام رو از طعم لذیذش بستم! به محض تموم شدن غذام، رین یه کاسهی جمشاهده کرد اما اینبار پُر از چیزی مثل پاستا با تیکههای کلمبروکلی مقابلم گذاشتم. با دیدهکی که بهم زد مشغول خوردن غذای خودش شد و منم با اشتهای بیشتر و اینبار بدون تردید شروع به خوردن کردم. اون علایق و سلایق من رو حتی بهتراز خودم میدونه. و این موضوع بارها بهم ثابت شده… وقتی که حسابی سیر شدم، احساس کردم که دیدههام سنگین شده و با تکیه دادن سرم به شونهی رین نگاههام رو بستم. با خودم تکرار کردم که فقط چندثانیه چشمهام رو میبندم و بعد کاملاً هوشیار میشم.
با نفسهای گرمی که به صورتم میخورد و بوسههایی مرطوب روی پیشونیم از خواب پریدم…
بهمحض باز کردن دیدههام، با یه جفت نگاه نقرهفام و وحشی مواجه شدم. ناخوداگاه تبسمی زدم که جوابم بوسهای روی پلکهام شد. با یه نگاه به اطراف میز متوجه نگاه خیرهی گوئن شدم. ولی اینبار دیگه خجالت نکشیدم. بهنظر میرسه که دارم عادت میکنم! رین از کنارم کشیده شد و اظهار کرد:
_ من الآن برمیگردم.
به مسیر حرکت کردن رین خیره بودم ولی با حرفی که گوئن زد سمتش برگشتم.
_ هیچوقت اون رو اینقدر شاد و در ساکتش ندیده بودم!
با نگاه من تبسمی زد و گفت:
_ اون واقعاً دوستت داره… گاهی فکر میکنم که اگه من جفتم رو هم پیدا کنم حتی اگه نصف اهمیت و علاقهای که رین به تو داره رو بهم داشته باشه، بهشدت خوشامگاهخت میشم.
_ مطمئناً تو هم میتونی کسی رو پیدا کنی که زیستنت توی چشمهای اون خلاصه بشه.
_ درسته منم مرد خودم رو پیدا میکنم ولی مطمئناً یه عاشق مثل رین رو هیچوقت نمیتونم پیدا کنم.
حرفش کاملاً صادقانه و بدون حسادت بود. این رو به راحتی میتونستم بفهمم.
تبسمی زدم و چیزی نگفتم. چراکه کاملاً چیزی که اضافه کرد رو باور دارم.
کسی که بیست و دوسال پای یه نفر میمونه و قدمبهقدم زیستنش رو برای راحتی اون میچینه تکرار نشدنیه.
_ بقیه کجان؟ گیب، سیدنی و میگل و حتی جسیکا؟
_ اونها جلوتر حرکت کردن که مسیر رو بررسی کنن.
_ اگه من همراهتون نبودم خیلی سریعتر حرکت میکرمشاهده کرد. درسته؟
_ نمیخوام بهت دروغ بگم. بله. اگه بهخاطر تو نبود تا حالا دوبرابر چیزی که تا حالا اومدیم رو طی کرده بودیم. رین سرعتش رو بهخاطر راحتی تو نصف کرده و خوب این استراحتهایی که میبنی رو برای اولین باره تجربه میکنیم. ولی جدا از همهی اینها اینم یه تجربه جدیده. اینطور مجنون مشاهده کردن اون به همه این اتفاقات میارزه. گیب و سیدنی از وقتی که تو اومدی بالاخره تونستن یه دلیل برای سربهسر گذاشتن اون پیدا کنن و باور کن برای همین موضوع هم که شده ارادت خاصی بهت پیدا کردن. میگل رو هم که دیگه لازم نیست بگم.
خودش هم از حرفش خندهش گراهی شد و منو هم به خنده انداخت. آروم و خجالتزده اظهار کردم:
_ فکر کنم ما دوستای خوبی بشیم.
_ اوه… من فکر میکنم ما همین الآنش هم دوستای خوبی هستیم.
تبسمی زدم که نفس عمیقی کشید و گفت:
_ نمیدونم گفتن این حرفم درسته یا نه؟ ولی هر کاری که انجام میدی فراموش نکن که رین یه گرگ وحشی درونش داره. گرگی که از همهی ما قویتر و عاصیتره! هرچند که مطمئنم بحث تو که بشه حتی گرگش هم رام میشه.
تبسمی ناشی از خجالت و لذتم زدم. اینکه یه نفر اینقدر تو رو عیان و آشکار بخواد، بسیار لذتبخشه! خواستن رین تمام حسهای زنانهم رو قلقلک میده و گاهی هم باعث ترسم میشه!
ترس از اینکه نکنه یه روزگار این احساساتش کم رنگ بشه یا دیگه من رو مثل الآن نخواد…
با برگشتن رین، ما هم کف دست از حرف زدن برداشتیم و از پشت میز کشیده شدیم. به رین که داشت نزدیکمون میشد چشم دوختم. فضای اطرافش کاملاً قدرت و مردانگی اون رو منعکس میکرد. جوری که اون با قدرت حرکت میکرد همهی چیزهای اطرافش کوچیک و ناچیز بهنظر میرسید. اون یه پکیچ کامل بود! هیچ کمبود و نقضی نداشت. نمیدونم چرا، ولی یکهو قلبم گرفت. باز هم این فکر که من برای اون کمم کل ذهنم رو فرا گحرکت کرد. اون بینهایت کامله… ولی من نه! با رسیدنش به ما، سعی کردم اون حس بد و غم رو دور کنم. اما فراموش کردم که اون من رو از خودمم بهتر میشناسه. توی یه قدمیم متوقف شد و با دیدههایی ریز شده دقیق و سنگین نگاهم کرد. ناخودآگاه سرم رو پایین انداختم. صوتی خشک و جدیش رو شنیدم که رو به گوئن اظهار کرد:
_ چند لحظه ما رو تنها بذار،گوئن.
نگاه کنجکاو گوئن رو روی خودمون احساس کردم ولی باز هم سرم رو بالا نیاوردم. با صوتی قدمهاش که دور میشد ضربان دلمم اوج میگرفت. دست گرمش زیر چونهم قرار گرفت و مجبورم کرد که سرم رو بلند کنم و توی دیدههاش نگاه کنم. آواش با چنان محبت عجیبی به گوشم رسید که بیاراده بغض کردم!
_ چی باعث اینطور افسرده شدنت شده، پری کوچولو؟
نتونستم چیزی بگم. نه اینکه نخوام، درواقع نتونستم… نمیمیل داشتم که دلواپسی برای افکار بیسر و ته و بچگانهی من هم به دردسرهاش اضافه بشه.
_ چیزی نیست. فقط فکر کنم یهکم درک اتفاقات برام سخته.
چهرهش داد میزد که حرفم رو باور نکرده. اما خوشبختانه ادامه نداد و کف دستش رو بالا آورد و مقابلم گراهی شد. به یه جفت دستکش چرم توی کف دستش چشم دوختم که اونها رو توی دستم گذاشت و اضافه کرد:
_ با اینها دیگه کف دستهات از سرما اذیت نمیشن.
دیگه واقعاً گریهم گحرکت کرده بود. چرا اینقدر با توجهِ و حواسش بهم هست؟! نمیفهمه که همین کارهای بهظاهر کوچیکش چه بلایی به سر من میاره؟
_ باز چی شدی؟
_ هیچی… هیچی.
درحالیکه سریعشتابزده دستم رو زیر نگاهم میکشیدم، ادامه دادم که:
_ اوه، خدایا… لطفاً فقط به اینا توجه نکن. چیزی نیست. فقط یهکم زیادی احساساتی شدم. ممنون بهخاطر دستکشها.
کف دستش رو دوطرف شونهم گذاشت و دقیق نگاهم کرد.
_ نیازی به تشکر نیست. برای هیچکدوم از کارهایی که بهخاطرت میکنم نمیخوام تشکر کنی! من فقط وظیفهم رو انجام میدم. خوشحال و در امنیت بودن تو همهی چیزی که من میخوام.
دیگه نتونستم تحمل کنم و روی پنجهی پام کشیده شدم و محکم بوسیدمش! شاید لیاقتش رو نداشته باشم ولی تمام سعی خودم رو میکنم که اون رو شاد و راضی نگه دارم.
اینبار که حرکت کردیم تا نیمههای شامگاه توقفی نداشتیم. صرفاً هیچی… شامگاه از نیمه گذشته بود که با مشاهده کردن نور از خونهی چوبی و چند طبقهای به اون سمت رفتیم. درکمال تعجب اونجا یه مسافرخونهی بین راهی بود. جایی با اتاقهای زیادی کوچیک. مدتی که در اتاق پشت سرمون بسته شد با خستگی زیاد خودم رو روی تخت دونفره با روتختی آبی رنگ انداختم. اینقدر خسته بودم که ترجیح دادم به کثیف بودن تخت فکر هم نکنم. ولی برعکس من رین کاملاً سرحال بود! نمیفهمم بعداز طی کردن اینهمه مسافت، با وجود اینکه من رو هم حمل میکرد چطور میتونه اینقدر پُرانژی باشه؟!
هنگام بالا اومدن از پلهها متوجه شدم که بقیه هم کم و بیش خسته و خواب آلودن. ولی رین نه! روی تخت کنارم دراز کشید و آغوشش رو برام باز کرد که بهسرعت خودم رو سمتش کشیدم و بین بازوهاش گم شدم.
چشمهام درحال گرم شدن بود که صدای زمزمهش رو کنار گوشم گوش دادم.
_ بهتره نخوابی! گفتم که یه چیزی برای خوردنمون بیارن.
هومی اظهار کردم و بیشتر بهش چسبیدم. گرمای بدنش بسیارلذت بخش بود. هوای اتاق بسیار سرد بود برای همین هم با همون پالتوی تنم کنارش دراز کشیده بودم. ولی باز هم میتونستم گرمای بدنش رو احساس کنم. دیدههام تازه گرم شده بود که با تقهی در قد بلند شدنش از کنارم کل دیدههام رو باز کردم و روی تخت قرار گرفتم.
با نگاهم دنبالش کردم که بهسمت در راهی شد و بعداز باز کردن در کناری ایستاد تا پیرمرد فربهای همراه با سینی غذا داخل اتاق بشه. پیرمرد به زبان عجیبی چیزی بیان کرد که رین هم به زبان خودش جوابش رو داد و سینی رو از کف دستش گحرکت کرد.
برخلاف انتظارم مرد از اتاق خارج نشد و سمت شومینهی گوشهی اتاق رفت و مشغول روشن کردنش شد.
موقع ورود به اتاق اینقدر خسته بودم که متوجه اون شومینه نشدم!
رین میز کوچیک و پایه کوتاهی رو با یه کف دستش بلند کرد و نزدیک تخت گذاشت. سینی رو روی اون قرار داد و اضافه کرد:
_ اضافه کرد بهخاطر اینکه دیروقته آشپزخونه تعطیل شده و چیز زیادی برای خوردن نبوده. فقط همین سوپ و یهسری سبزیجات پخته شده بوده که برای ما و بقیه آورده.
سری تکون دادم و چیزی نگفتم. بسیار گرسنه بودم و الآن فقط میخواستم که غذام رو بخورم و بخوابم. ظرف سوپ رو به کف دستم داد و خودش هم کنارم نشست.
متصدی مسافرخونه که موفق شده بود شومینه رو روشن کنه چیزی اضافه کرد و از اتاق خارج شد
.
قاشق رو برداشتم و کمی از سوپ رو مزه کردم. طعم خوبی داشت و باعث شد که با ولع شروع به خوردن کنم. رین تیکهای از نونِ گرد داخل سینی رو جدا کرد و به دستم داد که تشکری زیرلب اضافه کردم و نون رو گراهی شدم.
_ مطمئنم از طعم این خوشت میاد.
با کنجکاوی تیکه از نونِ نرم و لطیف رو توی دهنم گذاشتم و چشمهام رو از طعم خوبش بستم. کاملاً میشد مزهی کره رو احساس کرد و انگار که نون توی دهنت آب میشه! بعداز خوردن شام، رین میز رو به کناری حل داد و روی تخت دراز کشید. بعداز در آوردن پالتوم، بدون مکث خودم رو بهسمتش کشیدم و سرم رو روی سینهش گذاشتم.
یه دستش دور کمرم حلقه شد و من رو کاملاً روی خودش کشید و با کف دست دیگهش مشغول نوازش موهام شد.
گرمای بدنش زیر تنم و نوازش کف دستش بین موهام اینقدر رخت انگیز بود که ثانیهای بعد به خواب عمیقی فرو حرکت کردم.
نمیدونم چه ساعتی از شامگاهانهروز بود که با سردی کنارم از خواب پریدم. انگار توی خواب هم نبود رین رو، گرمای بدنش رو احساس میکنم.
یه نگاه به پنجره انداختم و بهنظر میرسید که نزدیک گرگ و میشِ.
یعنی همش چند ساعت بیشتر نتونستم بخوابم؟!
بهجای خالی رین کنارم نگاه کردم و با حس بدی از روی تخت بلند شدم و سمت پنجرهی کوچیک اتاق حرکت کردم. با یه نگاه تونستم هیکل تنومندش رو بین درختهاو فضای مقابل مسافرخونه ببینم. از این فاصله نمیتونستم به خوبی ببینم، ولی بهنظر میرسید که کسی مقابلشه…
پالتوم رو پوشیدم و از اتاق بیرون حرکت کردم. یهکم که نزدیکش شدم، صداش رو متوجه شدم که بدون چشم دوختن بهم گفت:
_ بیا اینجا، شیرینم.
کنارش که قرار گراهی شدم دستش رو دور شونهم حلقه کرد و من رو به خودش چسبوند.
_ چرا اومدی بیرون؟ هوا برای تو خیلی سرده!
_ وقتی بیدار شدم کنارم نبودی. از پنجره دیدمت و تصمیم گرفتم بیام پیشت.
با کنجکاوی که سعی میکردم توی صدام مشخص نباشه اظهار کردم:
_ بهنظر میرسید که داشتی با کسی صحبت میکردی!
صوتی خفهی خندهش بهم فهموند که بسیار توی پنهان کردن احساساتم موفق نبودم. ولی واقعاً حسودیم شده بود که نصف شب منو توی اتاق تنها گذاشته و این بیرون مشغول صحبت کردن با یه نفر دیگه شده. هرچند که مطمئن بودم اون شخص یه مردِ. ولی من اون رو انحصاراً برای خودم میخوام. درک میکنم که اون وظایف زیادی رو به عهده داره، واسهی همین میخوام که حداقل تایمهای استراحتمون برای من باشه.
_ پری کوچولوی حسود من! یه پیک بود و خبر مهمی رو برام آورد. و نپرس که اون چی بوده؟ چون نمیتونم توضیحی بدم. ترجیح میدم تا سر حد ممکن تو رو از این جریانات دور نگه دارم.
با حرف آخرش لب و لوچهمم آویزون شد. سرم رو روی شونهش گذاشتم و مثل اون توی خاموشی، به تاریک و روشن مقابلم چشم دوختم.
یه لحظه به خودم اومدم و متوجه شدم که داریم از پشتبام مسافرخونه به خورشید درحال طلوع نگاه میکنیم.
صحنهی بی نظری بود! انعکاس نور خورشید روی برفها، همهچیز رو رویاییتر کرده بود…
_ این خارقالعادهست. بسیار زیباست!
_ بینهایت جذابست.
بهسمتش برگشتم و از دیدن نگاه خیرهش روی خودم شوکه شدم! و ثانیهای بعد، از خجالت سرخ شدم… مشخص بود که تمام مدت نگاهش روی من بوده!
ترجیح دادم سوالی که توی ذهنم بود رو بپرسم.
_ توی طول شب اصلاً خوابیدی؟
نگاهش رو که ازم گراهی شد سمجتر ادامه دادم:
_تو اصلاً میخوابی؟ به جز اون چند روزگاری که بیهوش بودی من هیچوقت تو رو درحال خواب نمتوجه شدم!
مشاهده کردم که نفس عمیقی کشید و اینبار که بهسمتم برگشت، نگاههاش بیحالت بودن و حالت چهرهش هم سفت و سخت بود. ولی من پشت این ظاهرش میتونستم غم عمیق و ریشه داری رو ببینم که سعی در پنهان کردن اون داشت. شاید من هم کمکم دارم اون رو میشناسم.
_ من نمیخوابم، لیا.
_ به من بگو چرا؟!
_ فکر کن بهش احتیاجی ندارم.
_ اما این حرف چرته. همه به خوابیدن احتیاج دارن.
_ منم دقیقاً همونقدر میخوابم که بدنم بهش احتیام داره.
_ و این اندازه چقدره؟ هر سه چهار روزگار یکبار؟ چند ساعت فقط یا کمتر؟
دستم رو روی صورتش گذاشتم و توی دیدههاش زل زدم. احساس میکردم که این قضیه هم به من مربوطه. اما باید مطمئن بشم. و اگه حقیقت داشته باشه نمیدونم دیگه چطور میتونم با این وزنهی سنگینِ روی دلم ادامه بدم؟!
کف دستم رو نوازشوار روی گونهش کشیدم که سرش رو چرخوند و بوسهای روی کف کف دستم نشوند.
_ لطفاً به من بگو قضیه چیه؟ این نخوابیدنت به من ربط داره، درسته؟
_ نه. لیا. نخوابیدن من فقط بهخاطر کابوسهامه.
_ چه کابوسی؟
_ بهتره برگردیم داخل. مطمئناً بقیه هم تا الآن بیدار شدن. بعداز صبحونه سریع راه میافتیم.
نفسی گرفتم و همراهش راهی شدم. تا وقتی که اون نخواد من نمیتونم چیزی ازش بفهمم. نمیفهمم چرا اینقدر تو داره؟! وقتی که به سالن کوچیک و جمع و جور غذاخوری وارد شدیم به حرف رین رسیدم. همه دور میزهای چندنفره نشسته بودن و ما هم سر یکی از میزها، کنار سیدنی و جسیکا قرار گرفتم.
بهمحض اتمام صبحونه به
جاده افتادم و اینبار هم مثل روزگار قبل تا زمان ناهار توقفی نداشتیم. با این تفاوت که امروزگار خبری از توقف توی دهکدههای توی مسیر نبود و خوراکیهایی که از مسافرخونه چی گرفته بودیم رو خوردم.
و باز هم به حرکتمون ادامه دادیم.
این روند برای دو روزه آینده هم ادامه پیدا کرد و اینبار که برای ناهار توقف کردیم، چهار روزگار از سفرمون بهسمت دروازه میگذشت.
دیگه کل بدنم کوفته شده و از این روند خسته شده بودم.
کمکم غرزدن هم شروع شده بود و رین هم فقط با لبخند و صبر به غرزدنهام گوش میداد.تمام خستگی من رو با گفتن یه جمله از بین برد و به جاش بیصبری رو جایگزین کرد!
_ تا چند ساعت دیگه به یه دریاچهی کوچیک میرسیم و اونجا میتونیم یهکم آب تنی کنیم و بعد راه میفتم.
با در ذهنش گذراندن به آب و شنا کردن هم کوفتگیهام ترمیم میشد. میدونستم که با اولین لمس آب، کل خستگی سفر از تنم بیرون میره…
با رسیدن به اون بهشت یخزده، نفسم از هیجان بند اومد!
انگار اون دریاچهی کوچیک من رو بهسمت خودش فرا میخوند!
میل داشتم بهسمت آب برم که کف دست رین بازوم رو گراهی شد و مانع از قدم برداشتم شد.
_ اینجا نه، پری کوچولو.
کف دستم رو گحرکت کردم و در امتداد دریاچه پیش رفتیم. سرم رو برگردونم و گوئن و جسیکا رو مشاهده کردم که گوشه.ای توقف کردن و مشغول حرف زدنن… پسرها هم درحال درآوردن لباسهاشون برای آب تنیان.
بهسرعت نگاهم رو گراهی شدم و به قدمهام سرعت دادم. تقریباً دریاچه رو دور زده بودیم و مقابل جایی بودیم که بقیه ایستاده بودن. از اینجا به سختی میشد بقیه رو دید و وقتی که رین کف دستم رو ول کرد، تازه به خودم اومدم.
_ اینجا میتونی لباسهات رو دربیاری، قشنگه.
با دیدهکی هم که زمینهی حرفش کرد خندیدم و مشغول درآوردن پالتوم شدم.
هوا بینهایت سرد بود. ولی میدونستم بهمحض ورود به آب دمای هوا قابل تحمل میشه. تازه پالتوم رو داخل آب از تنم در آوردم که نگاهم روی رین خشک شد. بدون پیمسیرن و مشغول درآوردن شلوار چرمش بود!
نگاهم روی اون هشت تیکه خواستنیش چرخید و به خط روی لگنش رسید. بهسختی آب دهنم رو قورت دادم و سعی کردم عمیق نفس بکشم. دیگه حتی سرمای هوا رو هم احساس نمیکردم! صوتی اون رو که تازه موفق شده بود از شر لباسهاش خلاص بشه رو گوش دادم که اسم رو آوا زد. اما واقعاً تمرکزی روی حرفهاش نداشتم و نگاههام درحال گشتزنی روی بدن سریعیسوارش بود. یهلحظه احساس کردم که صدای خفهی خندهش رو متوجه شدم… به سختی نگاهم رو بالا کشیدم و به دیدههاش چشم دوختم که با شیطنت پسرونهای برق میزدن!
آواش رو با خندهای که توی خودش مخفی کرده بود گوش دادم که اظهار کرد:
_ نمی خوای لباسهاتو در بیاری؟ فکر میکردم برای حرکت کردن توی آب بهشدت ذوق داشته باشی.
چندبار بهسرعت پلک زدم تا منظورش رو بفهمم. حتی قدرت پردازش ذهنمم پایین اومده بود! با سختی و کرختی تنم، دستم رو بهسمت بندهای جلیقهی چرمم بردم و سعی کردم تا بندهاش رو باز کنم. اما نه ذهنم تمرکز کافی برای این کار رو داشت نه انگشتهام قدرت کافی! بعداز چندبار سعی کردن بهسمتم اومد. با ملایمت کف دستم رو کنار زد و مشغول بازکردن اون بندهای کذایی شد..
بهمحض باز شدن بندهای جلیقهم احساس کردم که راحتتر میتونم نفس بکشم. ولی هممدت بدنمم از این همه نزدیکی اون به خودم داغ شده بود! برای اینکه همون جا نچسبم بهش و مشغول بوسیدنش بشم، یه قدم بهعقب برداشتم و سرم رو پایین انداختم. جلیقهم رو از تنم در آوردم و بدون خیره شدن به اون، پیجادهن سفید زیرش رو هم از تنم خارج کردم… با اامان برخورد هوای سرد با پوست تقریباً برهنهم سردی خوشایندی توی تنم پخش شد. اما حتی این سرما هم درمقابل تب داغ تمایل داشتن اون کم میاورد! با وجود خجالت کشیدن زیادم، از شر شلوارمم خلاص شدم. یهجورایی بدمم نمیومد که اون هم یکم حال الآن من رو تجربه کنه. حتی متوجه شدم که درآوردن لباسهام رو با یهجور ناز ناخوداگاه انجام دادم. به خودم جرأت دادم و سرم رو بالا گحرکت کردم و نگاهش کردم. نگاهش دقیقاً خیرهی من بود…
خیلی عمیق و گرم، ولی نه مثل من بیقرار بود و نه نفس کشیدنش سریع شده بود… یهجورایی توی ذوقم خورد! انتظار داشتم که حداقل اون هم یهکم مثل من بیقرار شده باشه.
شاید از چیزی که میبینه خوشش نمیاد. من نمیدونم که سلیقهی اون توی انتخاب زنها چیه؟!
شاید قدبلند و هیکلی دوست داره… یا دخترهای کشیده و مانکنی. یعنی ممکنه اونقدر که فکرش رو میکردم براش خاص نباشم؟ نفسم از این تصورات توی سینهم حبس شد… میل داشتم برای حرکت کردن توی آب بیتوجه بهبغض سمجی که گلوم رو چسبیده از کنارش عبور کنم. اما کف دستم رو کشید و من رو توی بالش کشید.
از پشت بهش تکیه دادم و سعی کردم دل بیقرارم رو آروم کنم.
_ چی باعث میشه که هرلحظه اشک به چشم پری کوچولو من بیاد؟ بهم بگو لیا... چی غمگینت کرده؟
سرم رو به نشونهی نفی تکون دادم. مطمئن بودم که هیچوقت قلبیلم رو بهش نمیگم.
_ پس ازت میخوام که من رو بهخاطر این ببخشی.
قبلاز اینکه متوجهی حرفش بشم، دستش روی پیشونیم قرار گحرکت کرد و بازهم اون درد تیز رو احساس کردم. اما اینبار بهشدت کمتر و قابل تحملتر از دفعهی قبل…
میدونستم که اون همین الآن ذهن من رو خونده و بهخاطر این از دستش عصبی بودم. ولی چیزی که عصبانیتم رو به تعجب تبدیل کرد عکسالعمل اون بود. انتظار هرچیزی از اون داشتم به جز ریز خندیدن! یهکم بعد که به خودم اومدم عصبانیتم دوچندان برگشت. باورم نمیشه که نگرانیهای من برای اون مسخره وخندهدار باشن. سعی کردم از آغوشش خارج بشم ولی دستهایی که به دور تنم تنیده شده بودن اجازهی این کار رو بهم نمیدادن. صوتش با ته مایههایی از خندهی فروخوردهش به گوشم رسید.
_ لیا… خدای من. باورم نمیشه که حتی به همچین چیزی فکر کرده باشی. واقعاً میخوای بدونی چه بلایی به سر من میاری؟
خودش رو بهم چسبوند و باعث شد از چیزی که حس میکردم سرجام خشکم بزنه و دست از تقلا برای خارج شدن از آغوشش بکشم!
اینبار که صوتش به گوشم رسید، کاملاً خشک و جدی و پُر از نیاز و میل داشتن بود.
_این کاریه که تو با من میکنی، پری کوچولو. مهم نیست که من قبلاً از چه جور دخترهایی خوشم میومده. مهم اینه که الآن فقطوفقط تو باب میلمی. فقط تویی که بدنم بهش عکسالعمل نشون میده و برای داشتنت همیشگی توی تب و تابه!
نفس عمیق و سوزانش رو کنار گوشم خالی کرد و باعث شد به خودم بلرزم.
_ اینکه میتونم نگاهم و عکسالعملهام رو کنترل کنم بهخاطر تمام این سالهایی که سهم من از تو فقط از دور دیدنت بود. و بهت اطمینان میدم که این کنترل نیست، آرزوش رو اشتم. ولی همواره سختیها و ممنوعهها چیزهای زیادی به آدم یاد میدن و تو میل داشتنیترین ممنوعهی زیستن من برای مدت بیست سال بودی!
دیگه نتونستم تحمل کنم… بهسمتش چرخیدم و محکم و عمیق بوسیدمش.
بوسهای برای صبرش… برای خواستنش و برای تمام فداکاریهایی که توی این سالها برای من انجام داده. امیدوار بودم که از بوسهم بتونه عمق احساس من به خودش رو درک کنه. بتونه بفهمه که چقدر ممنونشم که هست… که اینقدر خوب و با ملاحظهست. که چقدر از داشتنش به خودم میبالم و و چقدر میخوامش!
دستش که زیر باسنم راهی شد و بلندم کرد، بهسرعت پاهام رو دور کمرش حلقه کردم و کف دستهام رو دور گردنش پیچراکهدم. همونطور که من رو حمل میکرد بهسمت آب حرکت کرد. اامان برخورد با آب رو حتی احساس نکردم اینقدر که غرق اون بودم… غرق خودش و دوست داشتنش. چقدر راحت اعتراف میکنه که دوستم داره و خواهانمه. همیشه فکر میکردم مردهای قدرتمند و مغرور توی بیان احساساتشون خسیسن! ولی رین با همه فرق داره. تا جایی که من فهمیدم، اون قدرت بیحد و نثابی داره…
ولی هیچوقت توی نشوند دادن حسش به من تردید نکرده. نه زمانهایی که تنهاییم و نه حتی وقتی توی جمعیم.
کمکم تا سینه توی آب فرو راهی شدیم. آب سرزندهم میکرد و رین بهم حیات میداد.
من عاشق ترکیب این دو تا با همم. جسمهامون جوری بههم تنیده بود که انگار مرگ و حیاتمون به این بوسه بستگی داره! بوسهها رو عمیقتر میکرد و من نمیتونستم به چیزی جز میل داشتنش فکر کنم. من این مرد رو تا آخر جهان برای خودم میخوام.
کف دستهاش که روی بدنم کشیده شد، میدونستم که این قراره به بهترین و لذتبخشترین آبتنی عمرم تبدیل بشه!
«ناردن»
_ شارلوت… شارلوت؟ صبرکن، دختر.
با اکراه از حرکت ایستاد و بهسمت رونالد برگشت. دستبهکمر نگاهش کرد و درعوض رونالد فقط خندید.
_ به ایزد نور قسم که تو خیلی آزاردهندهای. توی این وضعیت چطور میتونی بخندی؟ نمیبینی که من چقدر عصبانیم؟
رونالد برای پنهان کردن خندهش درتلاش بود. با این حرف دختر فقط بهشدت خندهش اضافه شد!
_ آخه تو که نمیتونی الآن خودت رو ببینی. با این صورت سرخ شده از خشم و موهای قرمز، نریز خندیدن واقعاً کار سختیه.
_ اولین کاری که بهمحض دیدن ربکا انجام میدم اینه که میپرسم چطور میتونه تو رو تحمل کنه؟! باید راز این کار رو بهم بگه.
_ بهشدتخب، بابا. دیگه نمیخندم. فقط دلیل برآشفتهتت رو نمیفهمم.خب تو که کار خودت رو کردی به جای مسروری چرا ناراحتی اخه!!
_اصرارشون رو نمتوجه شدی؟ میگم تأکید شده که این نامه رو فقط به سرورمون تحویل بدم. ولی باز هم برای گحرکت کردنش اصرار میکنن و بهانه میارن.
دختر به تقلید از مارچ، با آوایی نازک و جیغ مانندی گفت:
_حالا که میبینید، الفا اینجا حضور ندارن. در غیاب ایشون اعضای انجمن حق دارن که خبرهای اضظراری رو دریافت کنند و در صورت نیاز چارهاندیشی کنن.
دختر با حرصی وافر، با صوتی عادی خودش ادامه داد:
_ انجمن… انجمن. انگار دیگه انجمن قدرتی داره. همه میدونن که سرورمون اصلاً به اونها و تصمیماتشون بها نمیده. هنوز باورشون نشده که توی این سرزمین دیگه قدرتی ندارن. اونها الآن هیچی نیستن به جز یه مشت آدم پیر و خودخواه! البته غیرقابلتحمل. و اون مارچ هم… خدایا. اون زنه بینهایت پیر چرا هنوز زندهست؟ چطور جرأت میکنن که ازمن بخوان نامهی سورمون رو به اونها بدم؟!
رونالد در جواب فقط تبسمی زد… ولی اینبار کاملاً
یش هم خیلی وقت تلف کردیم.
با خستگی سری به تأیید تکون دادم ولی قبلاز برداشتن قدم اول روی هوا بلند شدم. جیغ خفهای کشیدم و کف دستم رو محکم دور گردنش حلقه کردم. به نگاههای شیطونش چشم دوختم و اعتراضی اسمش رو آوا زدم.
_ اینجا که نمیتونی بخوابی. اما فکر کنم اینطوری تا رسیدنمون پیش بچهها بتونی یهکم دیدههاتو ببندی و استراحت کنی.
از خدا میل داشته کف دستم رو دور گردنش محکم کردم و سرم رو روی سینه.ش گذاشتم. با بستن چشمهام اون هم به مسیر افتاد. وقتی که اینطوری توی آغوششم به یاد چند هفتهی قبل میافتم. وقتیکه توی جنگل پیدام کرد و من فکر میکردم که این متوجه شدار اول ما با همه. اون زمان هم همینطوری من رو بغل کرده بود و من هم مثل الآن سرمست از عطر تنش و حضورش بودم. قدمهاش آروم و کوتاه بود و میدونستم که بهخاطر اینکه به من وقت بیشتری برای استراحت بده آروم حرکت میکنه. اما من کاملاً خواب از سرم پریده بود! فکر کنم که اون هم مثل آب بهم انرژی میده. نگاهم قفل گردن برنزه و اون سیب جذابش بود، در آخر نتونستم تحمل کنم و سرم رو بلند کردم و گردنش رو بوسیدم. یهکم مکث کرد و بار دیگر به راه افتاد و منم با خیال راحت توی آغوشش لم دادم. با مشاهده کردن بقیه آروم ازش میل داشتم که من رو زمین بذاره تا بقیهی جاده رو خودم برم اما فقط اَبرو بالا انداخت و به راهش ادامه داد. اعتراضی اسمش رو صدا زدم که فقط شونهای بالا انداخت. پسرها لباسهاشون رو پوشیده بودن و همه کنار دریاچه دور هم نشسته بودن. اولین کسی که متوجه ما شد سیدنی بود که تبسم عریضی زد و به همین صورت هم کمکم توجه بقیه به ما جلب شد. از خجالت کاملاً سرخ شده بودم و سرم رو توی سینهی رین مخفی کردم! رین هم تا یه قدمی بقیه من رو پایین نذاشت.
خندههای ریز دخترها و چشمکهای پسرها به رین رو میمتوجه شدم و بیشتر از قبل سرخ میشدم! رین از گوئن دربارهی کلاه پرسید و اون هم بیان کرد که یه دونه هممسیرشه. بدون تلف کردن وقت، هممسیر گوئن بهسمت درختی که کیف کوچیکش رو کنارش گذاشته بود راهی شدم.
اینجوری شاید بتونم یهکم خجالتم رو مخفی کنم. متوجه شدم که جسیکا هم همجاده ما بهسمت درخت اومد. سعی کردم که نسبت به حضورش بیتوجه باشم و اهمیتی ندم. گوئن کلاه پشمی رو از توی کیفش درآورد و سمتم گراهی شد. موهام رو بالای سرم جمع کردم و کلاه رو پوشیدم.
لبخندی زدم و تشکر کردم که نگاه خیرهی گوئن، روی گردنم و بالا پریدن اَبروهاش رو مشاهده کردم. به جسیکا خیره شدم که نگاه اون هم جایی حوالی نگاه گوئن بود.
کف دستی روی گردنم کشیدم و سعی کردم بفهمم چهچیزی اینجوری توجه اونها رو جلب کرده! توی همین فکرها بودم که یاد مشاهده کردارهای اولم با گوئن افتادم. اون موقع هم نگاهش خیرهی گردنم بود. با چشمهای گرد شده بهسرعت یقهی پالتوم رو بالاتر کشیدم و سعی کردم گردنم رو پنهان کنم که باعث خندههای همزمان گوئن و جسیکا شد! با خجالت تبسمی زدم و نگاهم رو ازشون دزمتوجه شدم. گوئن درحین لبخند زدن توی کیفش رو گشت و آینهی کوچیکی رو درآورد. بهسمتم گحرکت کرد و با شیطنتی آشکار اظهار کرد:
_ خودت ببین که چه بلایی سر گردنت اومده.
آینه رو گرفتم و با متوجه شدن خودم نفس تیزی گرفتم که صدای خندهی اون دوتا بیشتر شد. فهمیدم وقتی که موهام رو زیر کلاه جمع کردم، کبودیهای گردنم که شاهکار لبهای رین بوده خودشون رو نشون دادن و باعث نگاه خیرهی اونها شده…
متفاوتتر از قبل. بهنظر که بالاخره میتوانست مقداری از قلبایل عصبیت دختر را درک کند. وفاداری و علاقهی شارلوت به اگرین چیزی نیست که از کسی پنهان باشد.
_ بهشدتخب. خودت که میدونی اونها چطورن. بهتره بهجای حرص خوردن با من بیای، ربکا منتظرته. برای دیدنت کلی تدارک چیده و نمیدونی که وقتی داشتم از خونه میومدم چه بوهای خوبی از آشپزخونه میومد!
شارلوت به برق درون چشمهای رونالد هنگام اظهار کردن این حرفها لبخند زد و درحالی که با هم، همقدم میشدند با هیجان اضافه کرد:
_ خدایا… خیلی دلم برای ربکا و اون غذاهای خوشمزهش تنگ شده. البته بیشتر قلبم برای خودش تنگ شده.
رونالد به تأکید روی کلمهی “خودش” لبخند زد و سری به تأیید تکون داد.
_ اون هم بسیار دلش برات تنگ شده. درواقع قلب همهمون برات خیلی تنگ شده بود! خوشحالم که حالا پیشمونی. این دوسال واقعاً طولانی بود!
_ یهجوری صحبت میکنی که انگار دوسال تمومه منو نمتوجه شدی. من که هرچند ماه یه بار اینجا بودم! از آخرین بار هنوز دوماه هم نگذشته.
_ خدایا. همین مدت هم خیلی طولانیه. یه شامگاه نیست که ربکا ازت یاد نکنه.
قلب دختر سرشار از حس خوب دلبسته شدن و قدردانی شد. تندتند پلک زد تا از پُر شدن نگاههایش جلوگیری کند. بقیهی مسیر تا رسیدن به اسب شارلوت را در سکوت و قدمزنان طی کردن. بهمحض سوارشدن شارلوت، رونالد هم تبدیل شد و شارلوت ثانیهای قبلاز تاختن با اسب با شیطنت رو به گرگ عظیمالجثه اضافه کرد:
_ تیکهی آخر پای سیب سهم اونیه که اول برسه.
آوای غرش گرگ با خندهی شارلوت مخلوط شد. به سرعت درون درختان میتاخت و مواظب بود که از رونالد عقب نیفشتابزده. قبلاز رسیدن به جادهی خاکی رونالد موفق شد که او را پشت سر بگذارد ولی بقیهی مسیر، شارلوت یکهتاز بود.
با رسیدن به پل سنگی، افسار اسب را کشید و ثانیهای بعد رونالد کنارش بود. از اسب پایین پرید و رونالد هم تبدیل شد و با چشمهای مهربانش نگاهش کرد.
_ بهنظر میرسه که دیگه پیر شدی..حتی نمیتونی از یه اسب جلو بزنی.
درحالی این حرف را زدکه خودش میاطلاع داشت که اگررونالد میخواست که برنده شود به راحتی میتوانست اورا جا بگذارد.
با شیطنت لبخند زد و با گرفتن افسار اسب از از روی پل عظیم و طویل عبور کرد.
عرض پل درحدی بود که صدوپنجاه مرد شانهبهشانهی هم میتوانسشتابزده بهطور هممدت از آن عبور کنند. این پل به گونهای دروازهای برای ورود به شهر محسوب میشد.
شانهبهشانهی رونالد از میان مغازهها و خونههای کوچک و بزرگ عبور کرد. درعرض یک ثانیه دست رونالد پشت گردنش قرار گرفت و سرش را خم کرد! توانست صدای آشنا و جیغ مانند گوی پرندهای را که از بالای سرش عبور کرد بشنود. راست توقف کرد و به گوی کوچک و کودکانی که به دنبال آن بودند خیره شد. خندید و سمت رونالد برگشت و اضافه کرد:
_ فقط مدتی از اینجا دور بودم. ولی فراموش کردم که اینجا باید حواست به همهچیز باشه. زیرا ممکنه هرلحظه چندتا بچه با یه چوبدستی توی دستشون درحال کنترل یک گوی پرنده باشن.
هر دو آرام خندیدند و به مسیرشان ادامه دادند. هرچه بیشتر به قلب شهر فرو میرفتند اطرافشان شلوغتر و رنگارنگتر میشد. با رسیدن به دروازهی قصر، نفس عمیقی کشید و به خود اجازه داد که باور کند خونه بازگشته است. با نشان دادن مهرهای روی مچ کف دستشان به نگهبانها، اجازهی ورود یافتند و قدم به محدودهی قصر گذاشسریع...
«وایپر_لیا»
روی یه تخته سنگ کوچیک کنار دریاچه قرار گرفتم و موهام رو روی یه شونهم ریختم. اونها رو توی مشتم گراهی شدم و چلوندم. بندهای جلیقهم رو محکم کردم و بهسرعت پالتوم رو پوشیدم. حالا که از آب بیرون اومدم سرمای هوا بهطرز قابل توجهی آزار دهندهست!
به رین که پشت به من درحال تماشای منظرهی مقابلش بود نگاه کردم. اون بهطرز قابل توجهی باشکوهه… و همینطور بزرگ!
خدایا اون تقریباً سه برابر منه. حالا نه دقیقاً سه برابر، شاید یهکم کمتر. ولی باز هم بهشدت بزرگه! و لعنت… من عاشق گمشدن توی اون آغوش بزرگم! جوری که اون همهی من رو رو توی آغوشش دربرمیگیره، بهشدت لذتبخشه.
انگار که سنگینی نگاهم رو احساس کرد که بهطرفم برگشت و خیرهم شد. تبسم خستهی بهش زدم که بهسمتم قدم برداشت و پشتم قرار گرفت و من رو توی آغوشش گراهی شد. بهش تکیه دادم و نگاههام رو بستم. اون تمام انرژی من رو گحرکت کرد و کاملاً خستهم کرده بود. اما من عاشق لحظهبهلحظهی اون اوقات دونفرهم. بوسهش روی موهام نشست و بعد آوای گرمش رو شنیدم. صوتیی که فقط برای من از اون سردی همیشگی خارج میشه.
_ موهات خیسن. میترسم که سرما بخوری. فکر کنم گوئن توی کیفش یه کلاه داشته باشه.
در جواب، فقط هوممم کشیدهای بیان کردم. قلبم میخواست که فقط همینجا و توی آغوشش بخوابم. با قد بلند شدنش از پشتم، دیدههام رو باز کردم و با اعتراض نگاهش کردم. خندید در حینی که با گحرکت کردن کف دستم مجبورم کرد از روی زمین بلند شم بیان کرد:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن