گوشی را محکم در دستم گراهی شدم:
-الان اینی که اظهار کردی چی بود؟ خیلی بیرحمی نیست به نظرت؟!
-بیرحمیِ قشنگیه، تو هم میتونی از رو کف دست من تدل کنی!
لبخند زدم و روی تخت خودم را به جلو کشیدم تا از کشوی میز کنارش تاپم را بردارم:
-یعنی کاری کنم از همهی خوشیای سفرت غافل بشی و به جاش بهخاطر ندیدن من درد بکشی؟ کار واقعاً سختیه، طرف حسابم تویی!
صدایی مثل کشیدن یک نفس عمیق وارد شد و بعد گفت:
-سختتر از آوردن من به دنیای خودت که نیست! البته اگه فکر نکنی دارم از خودم تعریف میکنم.
و بعد ریز خندید. خندهاش تا مرکز ترمتوجه شدهای من رفت. جایی که گاهگاهی در محکمهاش از خودم میپرسیدم: “تصور واقعی بهزاد از دلیل شکلگیری این رابطه چیست و چهقدر به من و ماندگاری احساسم اطمینان دارد؟ ” امیدوار بودم و میخبر داشتم که حتی امیدداشتن هم از شک میآید! تاپ را به سرم کشیدم و قلب به دریا زدم:
-بهزاد چرا هیچوقت ازم نمیپرسی چطور بعد اون همه بروبیا سپهر رو بهراحتی گذاشتم کنار، چرا سؤال نمیکنی که…
-بس کن الناز…
تاپ را محکم به پایین کشیدم:
-نه بهزاد؛ بذار فقط همین یه بار بهت بگم که من وسط هر اضافه کردوگویی منتظرم تو این سؤال…
تمام موهایم را از جلوی سرم به عقب هل دادم. افسانه یکبار اضافه کرده بود بهزاد یک روزی حتماً به سپهر بیشتر از تو فکر خواهد کرد و آن وقت برای رهاکردنش از تو طلبکار خواهد شد، بدون اینکه به نقش خودش فکر کند… و یواشتر جملهاش را تمام کرده بود: “حق هم داره.” بهزاد ساکت صدایم زد. نگذاشتم معطل بماند:
-منتظرم این سؤال ترسناک رو ازم بپرسی اما تو هیچی در موردش نمیگی…
-نمیپرسم چون نمیل داشتن رو بهشدت بیشتر از خواستن میفهمم!
میمیل داشتم مطمئن بشوم نظر واقعیاش همین است:
-و هیچ قضاوتی هم نداری؟
-اگه قضاوتی هم باشه اول شامل خودم میشه، من بیشتر وقتا، بسیار راحتتر از تو آدما رو کنار گذاشتم و بعد تنها به یه چیز اندیشیدم، حقشون بوده!
تنها یک کلمه اضافه کردم:
-مسروری…
جوابش فقط کمی قد بلندتر از حرف من بود:
-حقش بود!
-چرا؟
فکر میکردم جواب بعدیاش با بیحوصلگی باشد، اما جدیتر ادامه داد:
-بخوام برات بگم، باید به رسم کهنهای که وجود داره از خودم تعریف کنم و بدیهای اون رو برات بشمرم! بذار نگم و همینطوری قانع شو که از اون بهتر بودم.
میتمایل داشتم تا صبح به همین منوال ادامه بدهیم و در مورد تمام موانعی که مهمشدن رابطهمان را به تعویق میانداخت صحبت کنیم، اما بهزاد بحث را برگرداند به همان نقطهای که به اینجا ختم شده بود:
-دوست دارم یه شامگاه کنارت، توی نوشیدن زیادهروی کنم؛ تو هی نذاری، من هی گوش ندم!
با تبسمی که نه برای حرفش که فقط بهخاطر شنیدن نظرش دربارهی جداشدنم از سپهر بود، گفتم:
-منم ساکت بشینم، آقاکیوان نمیذاره!
-متوجه نشدی، من بیان کردم کنار تو! یعنی هیچکس جز من و تو نباشه. اگه کیوان یهو برنامهی کردان رو نمیریخت، میخواستم پنجشنبه رو یه جوری دوتایی با هم بپیچونیم.
باید خشمگین میشدم از این همه تغییری که در موضوع بحثمان بوجود آورده بود؛ اما نبودم. فقط شاید به شیوهای متفاوتتر از بهزاد لذت میبردم و با دورویی سعی در انکار این لذت داشتم. برای مبارزه با خودم کاملاً آماده بودم:
-خب کنار خودم مهم نیست چهقدر زیادهروی میکنی!
بلند لبخند زد:
-سر حرفت میمونی دیگه الناز؟
-یه چیزی رو فراموش کردم بهت بگم، من دیوونهی “الناز” بیان کردنای توأم!
* * *
هر وقت برای مامان پول واریز میکردم؛ عمه باخبر میشد و غیر مستقیم به رویم میآورد و میاضافه کرد: “معقول هوای دیگران رو داشته باش، حتی برای پدرمادرت هم زیاده روی نکن!” به خاطر او و کنجکاویهایش، چندوقتی بود که برای مولین پاما نریخته بودم؛ نمیخواستم فکر کند مامان و بابا به کمک من محتاجند و اگر پول من نباشد، مشکلی برایشان پیش میآید.
وقتی قبل از جادهافتادن به سمت کردان به مولین زنگ زدم، از آرزوی دیرینهاش که خرید گوسفند و نذریدادن در شامگاه عاشورا بود، اضافه کرد. نتوانستم آرزویش را نگوش داده بگیرم. در این چندماه به اندازهی کافی پسانداز کرده بودم، اگر چه فرصت مسروری برای داشتنشان پیدا نکرده بودم، ولی بعد از صحبتکردن با مامان متوجه شدم وقت خوشحالیکردن برای داشتن آنها رسیده است! بیشتر از مقداری که برای نذری نیاز داشت، پول به حسابش ریختم، من میتوانستم یک ماه دیگر هم برای خریدن دوربین صبر کنم، ولی مولین مدتی طولانی، به اندازهی نصف عمرش، این آرزو را از سالی به سال دیگر برده بود. تا چند روزگار دیگر میتوانست آرزوی حسرتشدهاش را بر زمین بگذارد. ابداً نمیخواستم عمه چیزی بفهمد و نبودنش همه چیز را برایم راحت کرده بود.
ویلای کردان، برای همه ویلا بود، برای من آینهی دق! احساس بودن در سرزمینی ناشناخته را داشتم، یک مکان که سگرمههای درودیوارش از متوجه شدن یک غریبهی بیپول در هم میرفت. تجملاتش زیادتر از ویلای چالوس بود و وسایل داخلش خودنماتر از منزلی ولنجک! کتایون در هر بیان کردوگویی از آدمهای مهمی نام میبرد که به این ویلا وارد شده بودند. آدمهایی که گوش دادن اسمشان باعث میشد ثانیههایی به او زل بزنم تا مطمئن بشوم راست میگوید! اگر او را نمیشناختم فکر میکردم قصدش به رخکشیدن مالواموال و ارتباطاتشان با آدمهای مهم است، ولی هر چه بیشتر در این ویلا گشتم، درک کردم تمام خاطراتش از حضور در اینجا، با آدمهای کلهگنده بوده و نمیتواند از ویلای کردان بگوید، اما از آنها حرفی نزند. من شاید تنها یادگاری او از بودنِ یک آدم معماما -خیلی معماما- در ویلا بودم!
از همان موقع که از ماشین پیاده شده و دیدهم به ویلای تریبلکس با شاهنشینش افتاده بود، آرزوی هر چه زودتر برگشتن داشتم. دو تراس نیمدایرهای شکل رو به حیاط داشت که با ستون های بزرگ از پائین تا سقف گنبدیشکل راهی شده بودند. این وضعیت با روشنشدن چراغهای خانه، بغرنجتر شد. نور ویلا را پر کرد، پلههای مارپیچ با دو نور آبی و زردرنگ که از سقفش میتابید، نمایانتر شد و فاصلههای بین من و بهزاد برجستهتر! سالن طبقهی آخر من را یاد خانههای لوکسی که در فیلمهای هالیوود دیده بودم، میانداخت. سالنهای بزرگی که صدها مرد و زن در آن سالسا میرقصیدند. سالن ورزش هم داشت. تا رسیدیم، آقاکیوان و کیان به آنجا حرکت کردند. هیچکس از این همه قشنگیی تعجب نمیکرد، حتی کیان میان این همه شکوه، تنها از دو تخم یاکریم داخل لانهشان در گوشهی تراس، متعجب شده بود.
چهارشنبه عصر جاده افتاده و بعد ازغروب رسیده بودیم. شب تا صبح نخوابیده و وقتی این را به بهزاد بیان کرده بودم، تمامش را به مشتاق دیداری برای خودش ربط داده بود! ابتدا با خنده منکر شدم، ولی بعد درک کردم به نوعی راست میگوید؛ اگر بود، من به هیچچیز جز خودش فکر نمیکردم. همانطور که در ولنجک هیچ فاصلهای بین خودم و او نمیمتوجه شدم؛ برایم مهم نبود سادهترین تفریحاتش اندازهی خرج سالیانهی من است، یا با کندهکاریهای روی نردههای دور تراس و پلههای ویلای کردان میشود یه خانه در کشتارگاه خرید!
اما نبود… و من به وضوح تمام فاصلهها را میمتوجه شدم؛ حتی احساس میکردم ماهِ در آسمانشان با ماه ما فرق دارد، آنقدر که پرنور و درخشان میتابید! زل زده بودم به ماه تا مطمئن بشوم پرنورتر است و هموقت به مهمانی لواسانی که بهزاد امشامگاه به تنهایی میحرکت کرد، فکر میکردم. نخواسته بودم با او بروم؛ از اینکه اصرار نکرده بود، خرسند بودم؛ ولی وقتش که رسید، خیال آسودهای نداشتم؛ راضی نبودم و نگاه از ساعت برنمیداشتم. در تماس دو ساعت قبلش، بیان کرده بود در حال آمادهشدن و لباسپوشیدن برای مهمانی است. میخبر داشتم هر وقت زودتر به خونه میرود و حرف از آمادهشدن میزند، سنگ تمام میگذارد، حسادت میکردم به تمام آدمهای داخل آن مهمانی که به جای من او را میدیدند؛ حتی قلبخور بودم از آقاکیوان که نمیل داشته بود بهزاد هممسیر ما بیاید.
کیان کف دستم را محکم به سمت خودش کشید:
-یه ساعته داری به بالا نگاه میکنی، بیا بریم پایین بابایی میخواد تو باربیکیو کباب درست کنه.
با تبسم به سمتش برگشتم و از شککردن به ماه کف دست کشیدم. کیان ظرف چند ثانیهی کوتاه از این طبقه به آن طبقه میراهی شد و قدمبرداشتنهای ملایم من کلافهاش کرده بود. کف دستم را رها کرد و خودش تند از پلهها پایین رفت و منتظرم ماند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن