بعد از رفتن بهزاد، توانستم خودم را جمعوجور کنم. با یک تصمیم مهم از جا کشیده شدم و برای کمککردن به عمه به آشپزخانه رفتم؛ اینکه دیگر هیچ فکری راجع به حرفهای بهزاد نکنم، نه خوب و نه بد!
شاید قصد داشت همه چیز را ببرد به همان روزگارهای اولی که قبول کرده بودم از مادرش پرستاری کنم. همیشه از این حرفها میزد و من آن روزگارها بسیار راحت از کنارشان میگذشتم؛ بیآنکه فکر کنم برای خوشامدم میگوید. حتی سعی کردم به این فکر نکنم که چهقدر ماشین قرمزش را عاشق شدم و هیچ ماشینی نمیتوانست جای آن را بگیرد.
برای بار دوم که پا به آشپزخانه گذاشتم، شامگاهیه همان النازی شده بودم که هر جای بزرگی، او را یاد منزلی کوچک اجارهایشان در جمهوری میانداخت. آشپزمنزلی بهزاد حتی بزرگتر از سالن آنجا بود! میخواستم از این مقایسهها خلاص شوم؛ فقط یک چیز میتوانست من را از این فکرها برهاند، که آن هم خودش درد بزرگتری بود. مثل این بود که بین غرقشدن در دریا و دستوپازدن در یک رود کوچک، غرقشدن در دریا را انتخاب کنم!
عمه وقتی مشاهده کرد وسط آشپزمنزل از حرکت ایستادهام، ریز لبخند زد:
-هنوز تو قیافهای، کوتاه بیا دیگه، سرتق نبودی که تو!
حرفزدن و نقشبازیکردن تنها راه حلی بود که به نظرم میرسید:
-دست خالی اومدم معذبم!
اخمی ساختگی کرد:
-بعداً برای بهزاد یه چیزی بگیر، کتاب بسیار میخونه، یه کتاب براش بگیر!
هرگز فکر نمیکردم بشود عمه را به این راحتی فریب داد و از اصل ماجرا دور نگه داشت:
-چه کتابایی میخونه؟
نارنگی سبزرنگ را کنار بقیهی نارنگیهای جامیوهای گذاشت و گفت:
-روانشناسی، فلسفی، رمانهای معروف خارجی، همه چی میخونه!
جلوتر رفتم و خیارهای داخل جامیوهای را کمی بالاتر آوردم تا جلوهی بیشتری داشته باشند:
-مگه میشه یکی همه چی بخونه، بالاخره هر کس یه سلیقهای داره دیگه!
یکدفعه سر قد بلند و خیره نگاهم کرد:
-گیر دادیا الناز، خودم یه کتاب میگیرم بده بهش. میدونم از چی خوشش میآد.
بالاخره تبسم به لبم آمد، چیزی که کل امروزگار از لبهایم فراری شده بود.
بهزاد همانطور که گفته بود برای شام همه چیز سفارش داده بود. میز ناهارخوری گردش کمک کرد دیگر با هم دیدهدردیده نشویم و این برای من که سخت میتوانستم غذا بخورم اتفاق خوبی بود. آقاکیوان میگفت ماشین شاسیکشیده ابهت بیشتری به بهزاد میدهد و این را با آبوتاب برای حاجخانم تعریف میکرد و او هم با تحسین سرتکان میداد و با دیدهانش قربانصدقهی بهزاد میحرکت کرد. بهزاد تمام روشناییهای منزلاش را روشن کرده بود. نسبت به یک ساعت پیش بیشتر میاضافه کرد و میلبخند زد؛ دقیقاً از وقتی که برای متوجه شدن ماشینش پایین راهی شده و برگشته بود. هر وقت حال خوبش را به کادوی تولدی که گحرکت کرده بود ربط میدادم، فکری شیطانی از سرم مثل یک شهاب دنبالهدار میگذشت، اگر ماشین شاسیکشیده اینطور او را از این رو به آن رو کرده، چرا زودتر به فکر داشتنش نیفتاده بود، او که بهشدت راحت می توانست یکی از آنها را داشته باشد؟
صبح زود مدرسهحرکت کردن کیان باعث شد خیلی زود برای راهی شدن به خونه، از جا بلند شویم. آقاکیوان زودتر پایین رفته بود که ماشینش را به محوطهی جلوی برج بیاورد تا معطل نشویم. بهزاد هم هممسیرمان رسید و داخل آسانسور شد. کیان کف دست او را محکم گحرکت کرد و بیان کرد:
-عمو، تو رو خدا تو هم بیا با ماشینت بریم خونهی ما!
بهزاد کف دستی به سرش کشید:
-نمیشه عمو، خونه کار دارم.
کیان مطیعانه سرش را به سمت چپ شانهاش کج کرد و اظهار کرد:
-باشه، اما قول بده هر وقت تونستی من رو با ماشینت ببری شهربازی.
عمه ابرویی برای کیان بالا انداخت:
-چی شده، معجزه شده تو اینقدر حرفگوشکن شدی؟
حاجخانم خندید و کیان بیان کرد:
-آخه معلممون گفت هر هفته به آخرین کارِ بدی که کردین فکر کنید، بعد اون کار رو دیگه انجام ندین. اینطوری آدم خوبی میشین. آخرین کار بدی که کردم، گوشنکردن به حرف عمو بوده!
بهزاد خم شد و سرش را بوسید و عمه کیان را به طرف خودش کشید و اضافه کرد:
-باریکالله به معلمتون!
من نفر آخری بودم که از آسانسور بیرون وارد شدم. پشت سر کیان و بهزاد که دست در دست هم داشسریع، راه افتادم. وقتی از کنار لابیمن رد شدیم، کیان سرش را بالا گراهی شد و رو به بهزاد پرسید:
-عمو، آخرین کار بدی که انجام دادی چی بوده؟
بهزاد فاصلهی بین قدمهایش را کم کرد:
-یه فیلمی رو متوجه شدم که نباید میدیدم!
نتوانستم قدم بعدی را بردارم. کیان در جایش توقف کرد:
-مگه فیلممتوجه شدن کار بدیه؟
بهزاد هم از حرکت ایستاد. به طرفش سر چرخاند:
-بعضی وقتا مشاهده کردن بعضی فیلما آره، کار بدیه!
کیان محکم اضافه کرد:
-خب دیگه نبین، بعدش آدم خوبی میشی!
بهزاد قبل از برداشتن قدم بعدی، من و خودش را با هم به میان آتش پرت کرد:
-نمیشه! خانوم معلمتون باید اینم بهتون میگفت که یه سری کارای بدم هستن که اسمشون بده، خودشون شیرینن. با فکرکردن و نکردن چیزی درست نمیشه!
رو به جلو حرکت کردنش با سؤال کیان همراه شد:
– برم به خانوم معلممون چی بگم؟
بهزاد نگاهش را از او گحرکت کرد:
-هیچی نگو. بذار خانوم معلمت قلبش خوش باشه.
باد به سمتم میرسید، باید در خودم جمع میشدم و از کف دستانم برای مقابله با باد کمک میگراهی شدم، اما وقتی پا به محوطهی بیرون برج گذاشتم، تمام حرکاتم در جهت مخالف این دفاعِ طبیعی بود. دستانم را آزاد دو طرف بدنم رها کرده بودم، شالم در مرز افتادن از سرم بود و باد موهایم را تا جلوی چشمانم آورده بود. صبر کردم نسیم شتابزده بعدی بیاید و خودش آنها را کنار بزند. نور و باد از روبهرو به سمت من میتاخشتابزده؛ اما نمیتوانسشتابزده احاطهام کنند، چراکه من در احاطهی حرف بهزاد بودم و نمیشد همزمان در دو قفس بود!
عمه صوتیم زد. وقتی دنبالش گشتم و او را در سمت چپم مشاهده کردم و نه روبهرویم، فهمیدم به اشتباه قدم برمیداشتم. رو به جلو میرفتم، بیآنکه آنجا کسی منتظرم باشد. عمه این را به رویم آورد:
-کجا میری، الناز؟! اونطرف چرا؟
در جا به سمتشان چرخیدم؛ اما این سرعتِ عمل نمیتوانست چیزی را که متوجه شده بودند، پاک کند. شمسرخوشهای ورودی رو به محوطهی اصلی برج به شکل دایره هرس شده بودند.
-هیچی میمیل داشتم تا کنار شمخوشحالها قدم بزنم.
کف دستش را بالا برد:
-بیا ماشین بهزاد رو ببین، بعد تا اونجا با هم قدم میزنیم.
همه کنار ماشین شاسیقد بلندِ آبی، از حرکت ایستاده بودند. فاصلهی زیادی با آنها نداشتم، ولی با هر قدمی که به طرفشان برمیداشتم احساس میکردم از بقیه دور و دورتر میشوم و تنها فاصلهام با بهزاد کم و کمتر میشود. برای اامان بار در طول امشب، بدون هیچ پردهپوشی و ترسی به او نگاه کردم، این نگاهکردن ذرهذره آرامم میکرد. بهزاد رویایی بود که داشت رنگ میگحرکت کرد، رنگی به شفافی واقعیت! اگر با فکرکردن و نکردن چیزی درست نمیشد و این باور بهزاد بود، پس من هم میتوانستم این حق را به خودم بدهم که نخواهم چیزی را فراموش کنم؛ بلکه تمام مسیرِ این رویای واقعیشده را از اول تا به همین امشامگاه و همین لحظه که او نزدیکتر از بقیه به ماشینش توقف کرده بود و نگاهم نمیکرد، مرور کنم، تا هیچگاه از یادم نرود! این هدیهای بود که بهزاد در شب تولدش به من داده بود! من داشتم میحرکت کردم، او بود که نگهم داشت. بلیت حرکت کردنِ مسافری را که خودش گرفته بود، پاره کرد!
کشیده “مبارک باشه” اضافه کردم. سریع به سمتم برگشت:
-ممنون، الناز!
در “الناز” گفتنش تفاوتی بود که فقط حسش میکردم، ولی نمیتوانستم معنای دقیقی به آن بدهم.
عمه بهخاطر بادی که میوارد شد به آقاکیوان نزدیکتر شد و رو به بهزاد اظهار کرد:
-حالا راستش رو بگو بهزاد، خوشت اومد؟
بهزاد با تبسم بیان کرد:
-بله خیلی عالیه، چرا خوشم نیاد!
حاجخانم زل زده بود به او:
-اگه خوشت نیومده میتونی بری عوضش کنی و هر چی میلته بگیری.
بهزاد سری برایش کج کرد و تبسم زد.
شالم خیلی به عقب حرکت کرده بود. کف دست بالا بردم و آن را به جلو کشیدم و همزمان با کف دست دیگرم موهایم را مرتب کردم. وقتی دستانم را پایین آوردم، آن لحظهی آخر، نگاه بهزاد را متوجه شدم که از رویم رد شد و به سمت دیگری رفت. این نگاههایش برای من با عاشقانهترین کلمات و حرفها برابری میکرد! غوغایی در وجودم به پا کرده بود که میتوانستم دلم را به چشم ببینم. دلی که مثل شمشادهای اطراف برج، هرس و گرد شده بود و دور بهزاد میچرخید. دستانم را دور تنم حلقه کردم، گرما که بیاید، سرما هم قابل لمس میشود.
بهزاد جلوتر رسید و به آقاکیوان اظهار کرد:
-دیگه برید؛ بچهها سردشونه! شبا اینجا یخه!
آقاکیوان سری تکان داد و حین حرکت کردن به سمت ماشین، نگاه کلی به ما انداخت و گفت:
-بشینید بریم تا سرما نخوردید.
منتظر ماندم عمه قدم اول را بردارد و بعد من هم به حاجخانم کمک کنم، اما بهزاد زودتر از من دست حاجخانم را گحرکت کرد و به سمت ماشین آقاکیوان برد. به حاج خانم که کمک کرد روی صنقلبی بنشیند و در را بست، من، کیان و عمه هم داخل ماشین جای گرفته بودیم. سرش را از شیشهی جلوی ماشین تا نزدیک شانهی مادرش جلو آورد و با نگاهی رو به ما گفت:
-خداحافظ، بازم بیاین پیش من!
بسیار سعی کردم مجدداً نگاهم به نگاهش گیر کند، اما فرصت کوتاهتر از آن بود که این سعی نتیجهای بدهد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن