این حرف را که به سپهر زدم، سر چرخاندم تا نگاهی به خیابان بیندازم. فکر میکردم دیدهانم تا انتهای آن برود و کف دست خالی برگردد، ولی برای دیدن ماشین قرمزرنگ بهزاد، چشمانم جای دوری نحرکت کرد. بهزاد کم مانده بود برسد و از کنارمان رد شود. تا دیشامگاه شمال بود! عقب کشیدم و به ماشین سپهر چسبیدم. به ماشینش که رد میشد نگاه کردم. لحظهای کوتاه، به کوتاهی شیری که صبح یکدفعه جوش آمد و سر رفت، نیمنگاهی به من انداخت و کمی جلوتر، روبهروی در منزل، ماشینش را پارک کرد. نگاه چرخاندم و به سپهر نگاهی انداختم. کمی خودش را کج کرده و به ماشین بهزاد دیده دوخته بود. از همان لحظهای که من یکدفعه به ماشین چسبیدم و بهزاد را دنبال کردم، نگاهش پی او راهی شده بود. هر دو منتظر بودیم و حرفی نداشتیم با هم بزنیم. بهزاد از ماشینش پیاده شد. در عقب را باز کرد و دو ساک از آنجا بیرون کشید. در را که بست نگاهی به سمت ما انداخت و سری برای من که حس میکردم سرگیجه گراهی شدهام، تکان داد. نه خیره شد، نه طولانی توقف کرد و نه وقتی که داشت به سمت در حیاط میراهی شد به عقب برگشت تا نگاه دیگری به ما بیندازد؛ در حالی که من و سپهر هر دو او را تماشا میکردیم.
سپهر با رفتن بهزاد به داخل خونه به خودش وارد شد، اما نگاه من هنوز به در و ماشین بهزاد بود.
-این کی بود حرکت کرد خونهی عمهت؟
سرم را با بیچارگی تکان دادم و از ماشینش فاصله گرفتم:
-سپهر، ببین چیکار کردی، دید ما رو! حالا من چه غلطی بکنم؟! الان چطوری بهش بگم تو اامانبارته اومدی اینجا تا باورش بشه. الان پیش خودش فکر میکنه هر وقت کسی خونه نیست من دوستپسرم رو میآرم اینجا.
با دیدهانی درشتشده نگاهم میکرد:
-مگه کی بود که باید این همه توضیح براش بدی؟ به درک که مشاهده کرد!
آرام هلش دادم و در ماشین را باز کردم:
-هیچی نگو که بدجور گند زدیم. فقط سوار شو برو. با منم تماس نگیر تا خودم زنگ بزنم.
بازوهایم را گراهی شد و نگهم داشت:
-کی بود این پسره؟
خودم را محکم عقب کشیدم تا کف دستهایش از دور بازوهایم پایین بیفتد:
-برادرشوهر عمهم! من و تو رو هم مشاهده کرد. یه لحظه با خودت فکر نکردی این خونهای که الناز بدبخت توش حیات میکنه، مال خودش نیست، خونهی عمهشه، نرم اونجا همینطوری؟
اخم کرد، با بهت گفت:
-برادرشوهر عمهت بود؟ همهش یه جوری ازش حرف میزدی انگار یه مرد چهلپنجاه سالهست.
آنقدر نزدیکش شدم که بین صورتهایمان به اندازهی یک وجب فاصله باقی ماند:
-من کِی اصلاً در موردش حرف زدم که تو فکر کردی چهلپنجاه سالشه؟ تو رو خدا برو خونهی خواهرت. فردا یه جا قرار میذاریم همدیگه رو می بینیم. الان من باید برم تو و یه جوری این خرابکاری رو ماستمالی کنم تا دیر نشده.
نفس کلافهای کشید:
-الناز، اینموقع روزگار، اونم وقتی که نه عمهت هست، نه شوهرش، اومده اینجا چه غلطی بکنه؟ تو چرا باید جایی بمونی که این یارو خوشتیپخان هم هست؟ تازه باید بری بهش توضیح بدی چرا با من دم دری؟ چرا؟
کف دستانم را بالا آوردم و دو طرف صورتم نگه داشتم:
-وای، سپهر، باورم نمیشه این قدر بیمنطقی! مادرش تو خونه هست، چند روز تهران نبوده. الان اومده به مولینش سر بزنه. اصلاً این آدم اونمقلبی که تو فکر میکنی نیست. ندیدی الان، کاری داشت به ما؟ همیشگی همینطوره. هیچ کاری به من نداره. خواهش میکنم برو، تو رو خدا برو و دیگه اینجوری نیا اینجا!
با حرص به دوطرفش نگاه کرد و ادای من را با تکرار جملاتم درآورد:
-این آدم اونمقلبی نیست که تو فکر می کنی، با من هیچکاری نداره؛ چه مدلی هست الناز، میشه برای منم توضیح بدی؟ یعنی چی این حرفا؟ همین بودنش اینجا خودش بده، مدل و کاری نداره باهام، نداریم.
عصبی شدم:
-سپهر! برای آخرین بار برات توضیح میدم. بعدش اگه نری، من میرم. میدونی که با ما اینجا زندگی نمیکنه و الکی داری بهانه میگیری. آخرینباری که اینجا متوجه شدمش، هفتهشت روز پیش بود که اونم در حد ده دقیقه اینجا بود و حرکت کرد. بودن و نبودنِ منم توی این خونه براش یکیه. نمیدونم اسم مقلبش چیه، اما نه لاته نه لاشی، مؤدب میآد، مؤدب میره. نگاه بد هم نداره.
سپهر زل زده بود به من. آرام شدم و شمردهشمرده گفتم:
-اینا فرق دارن با همه، اونطوری که فکر میکنی نیستن.
مکث کردم؛ سالها پیش عمه همین را بیان کرده بود و نمیتوانست به دیگران بفهماند که چرا در این خانه میتواند با مادرشوهر و برادرشوهر و خواهرشوهرش زیستن کند و مشکلی شامگاهیه مشکل دیگران نداشته باشد. سپهر کف دست از خیره نگاهکردن به من برداشت و با حرکتی به بدنش، کف دستگیرهی در عقب ماشینش را گرفت و باز کرد. ساک کادویی بزرگی را بیرون کشید. جلو حرکت کردم. دستش را گحرکت کردم و پچپچ کردم:
-ببخشید؛ اما تقصیر خودت شد. باید شرایط من رو هم در نظر میگرفتی. قول میدم فردا مرخصی بگیرم تا با هم باشیم.
ساک را به سمتم گحرکت کرد:
-نمیشه که، فردا ساعت هشت صبح باید اتحادیه باشم، امشب برمیگردم.
ساک را از دستش گراهی شدم:
-آخه چرا این همه راه رو اومدی، چرا این همه خودت رو اذیت کردی؟ من مگه چه توقعی از تو دارم، به یه پیام هم راضی بودم.
اصلاً به حرف من توجهی نداشت، تمام نگاهش به سمت خانه بود و هرازگاهی هم نگاهی به ماشین قرمز بهزاد میانداخت و من میاطلاع داشتم این ماجرا برایش خاتمه پیدا نکرده است.
کف دستش را در کف دستم گرفتم:
-سپهر من باید برم، تو هم برو.
سرش را تکان داد:
-برو… شب قبل حرکت تماس میگیرم. حتماً جوابم رو بده. نشد و کسی پیشم بود، نداریم.
با تکان سر تأییدش کردم:
-باشه تماس بگیر. الان هم برو.
با کف دست اشارهای به در خونه کرد:
-تو برو، منم برم.
آرام کف دستان هم را رها کردیم و من فقط بهخاطر سپهر تا خانه ندویدم. بهزاد در خانه را همانطور که باز گذاشته بودم، باز گذاشته بود. قبل از بستن در، سریعسریع کف دستم را برای سپهر تکان دادم و نفس عمیقی کشیدم؛ تا خود خونه به همین کار ادامه دادم. اگر حاجخانم خواب بود، بهزاد بیدارش نمیکرد. میماند تا بیدار شود. امیدوار بودم اینبار دلتنگی چند روز ندیدن مادرش باعث شود منتظر نماند. بند ساک کادویی را محکم در دستم فشردم و ساکت در منزل را باز کردم. خاموشی انگار خانه را خورده بود. پاورچینپاورچین قدم برداشتم. از مسیررو گذشتم. فرصت نکردم دنبال کسی بگردم. بهزاد که در آشپزمنزل پشت به سالن از حرکت ایستاده بود، برگشت. لیوان شربتی در کف دست داشت و با قاشق همش میزد. نگاهش تا پایین و ساککادوام رسید و زود به صورتم برگشت. سلامبیان کردنمان هممدت شد. من بعد از آن لال شدم، ولی او اظهار کرد:
-خوبی الناز؟
قاشق را تندتر در لیوانش چرخاند و وقتی داشت از آشپزمنزل بیرون میآمد، تکان سرم را که در جواب “خوبی الناز”ش بود، نمشاهده کرد. ساک را کنار مبل رها کردم. طوری که نیمی از آن پشت مبل پنهان شد. بهزاد شربت به کف دست جلو رسید:
-سپهر بود؟
دیدهانم روی زمین سقوط کرد. سوزش داشت، انگار ساعتها اشک ریخته باشم. به جای دهانم، کف دست مشتشدهام باز شد. بهزاد قدم دیگری به جلو برداشت. به خودم جرئت نگاهکردن به او را دادم. همان دم تبسم زد:
-اامانباره که من تبسم میزنم و تو نه.
با نفسی که آهسته، ولی عمیق بیرون دادم، توانایی حرفزدنم را باز یافتم:
-راستش آقابهزاد، یه توضیحی باید بدم. سپهر… همین آقایی که بیرون متوجه شدین…
مستقیم به نگاهانش زل زدم. بدون تبسم داشت با دقت گوش میداد.
-بهخدا اامانباره که میآد اینجا. نمیخوام فکر کنید همهش اینجاست؛ یا فکرهای دیگهای! اصلاً اراک زندگی میکنه. امروزگار چون سالگرد… سالگرد آشناییمون بود، بدون اینکه به من بگه اومد اینجا تا غافلگیرم کنه.
گیج و سرگردان حرف زده بودم؛ ولی خوبیاش این بود که همهی آنچه را که باید میاضافه کردم، اظهار کرده بودم.
دستش دوباره به سمت قاشق داخل لیوانش حرکت کرد و با تبسمی آن را هم زد:
-چه رمانتیک و قشنگ! موفقم شده، خوب غافلگیرت کرده، رنگ به صورتت نذاشته!
شربتش را به سمتم گرفت:
-بیا این مال تو، یکی دیگه درست میکنم برای خودم!
کف دست دراز کردم تا شربت را از کف دستش بگیرم. زمزمه کرد:
-تو دختر خوبی هستی، هیچگاه در موردت فکرهای بدی نمیکنم!
وقتی زمزمه میکرد، تنصوتیش، میلیونها بار متوجه شدنیتر میشد.
خنکی لیوان، طعنه میزد به گرمیِ کف کف دست و تمام تنم. آدم وقتی خودش را زیاد مقصر بداند، بسیار سخت حرفهای امیدوارانهی دیگران را باور میکند. حرفهای بهزاد، برای من شامگاهیه تعارفی از سر قلبسوزی بود؛ کاری که هر آدم عاقلی در چنین مواقعی میکند؛ ولی زمان که میگذرد و با خودش تنها میشود، تازه گمانهزنیهای ذهن شروع میشود. من اصلاً مطمئن نبودم به محض اینکه شربتم را نوشیدم و از جلوی چشمانش دور شدم، او با خودش به بدیِ کارم و من فکر نکند یا دنبال این نباشد که به وقتش تذکر بدهد.
وقتی پشت کرد تا به آشپزمنزل برگردد، لیوان شربتی که نصف آن را نوشیده بودم روی میز گذاشتم. ساک کادوام را از پشت مبل برداشتم تا هر چه زودتر فرار کنم، با اینکه میاطلاع داشتم گفتوگویمان به هیچ جای مشخصی نرسیده بود و توضیحات من آنقدرها هم قانعکننده نبود. اامان قدم را که برداشتم، با حرفش نگهم داشت:
-صبر کن، الناز!
از سپهر، بهخاطر موقعیتی که من را در آن قرار داده بود، برآشفتهتر از تمام دقایق پیش بودم. این حرف تحکمآمیز بهزاد، برای من به منزلهی کنارگذاشتن زودهنگام تعارفش بود.
-بله…
آوایم میلرزید! لرزش آن باعث شد بهزاد حین بازگشت به سالن، لحظهای کوتاه بایستد و با مکث قدم بعدی را بردارد. اشارهای به مبلی که ساک کادوام را نتوانسته بودم کاملپشتش پنهان کنم، کرد:
-بشین یه چیزی بگم بعد برو!
جای گرفتن برایم وضعیت بهتری از سرپا از حرکت ایستادن بود، اما نه وقتی که میخواستم فرار کنم و میسر نشده بود. زودتر از من، روی مبل آنطرف میز نشست. دیدهانش را بالا آورد:
-بشین دیگه!
گوشهی مبل جای گرفتم تا کاملاً روبهرویش نباشم. دنبال دادن توضیحات بیشتر و اضافه کردن حرفهای دیگری بودم تا بیشتر باورم کند و قانع شود. ولی نگاهدرچشم که شدیم تنها همان حرفهای تکراری به یادم آمد، دهانم را باز کردم تا همان حرفها را یک بار دیگر بگویم، به امید اینکه تأثیرش از بار اول بیشتر باشد؛ ولی بهزاد که اضطراب من را نداشت، دستانش را به هم گره زد و خودش را کمی به جلو کشید و زودتر از من شروع کرد:
-به بقیه چیزی دربارهی اومدن سپهر نگو! نفهمن بهتره، مخصوصاً کیوان!
کف دستم که روی دستهی مبل بود پایین افتاد و حواس بهزاد ثانیهای کوتاه پرت شد، اما زود رشتهی کلامش را به کف دست گرفت:
-چراکه ممکنه بدش بیاد، فکر کنم تا الان متوجه شده باشی که یه خرده زیادی به خصوصیبودن فضایی که توش هست اصرار داره. یعنی اینطوریه که نسبت به همهچیز بدبینه تا وقتی که مطمئن بشه اشتباه میکنه.
با تبسم اضافه کرد:
-معمولاً هم مطمئن نمیشه!
کف دست روی زانوهایش گذاشت و بلند شد:
-راست و ریستکردن بقیهی چیزا هم با خودت؛ حتماً میدونی چطور جلوی اتفاقات بد بعدی رو بگیری!
با وجود افکار درهموبرهمی که با این حرفهایش به سرم جاده پیدا کرده بود، حرفزدن سخت شده بود، ولی بهزاد میمیل داشت برود و من باید قبل از حرکت کردنش یکبار دیگر از خودم دفاع میکردم:
-آقابهزاد من واقعاً برای اتفاقی که افتاده خیلی متأسفم. حالمم خیلی بده که اینجوری شد. سپهر فقط میتمایل داشت من رو شاد کنه و پیش خودش فکر کرده این بهترین مسیره و به جنبههای دیگهش فکر نکرده. یعنی میخوام بگم اینطور نبوده که متوجه بدبودن کارش باشه و باز تمایل داشته باشه انجامش بده. الان اونم درک کرده کارش درست نبوده، از روی عمد نبود…
شاید اگر قد بلند “باشه” نمیگفت، معلوم نبود من کی حرفهایم را تمام میکردم.
اضافه کرد و به طبقهی بالا رفت. شیشهی شربت آلبالو با لیوان خالی روی کانتر بود، فرصت نکرده بود برای خودش شربت درست کند. لحظات پیش نمیدانستم چطور به او بگویم دربارهی سپهر به کسی حرفی نزند، حتی توانایی بر زبان آوردن چنین میل داشتهای را در خودم نمیدیدم. با بیان کردن اینکه به کسی حرفی نزنم، نیمی از سروصداها و دلواپسیهای ذهن من را خفه کرد. لیوان شربتم را برداشتم و بقیهی آن را نوشیدم. میتمایل داشتم ساک را بردارم و به اتاقم ببرم که بهزاد شتابزدهسریع از پلهها پایین آمد. نیمنگاهی به سرتاپای من انداخت و اظهار کرد:
-میرم بعداً میآم به حاجخانم سر میزنم. بیدار شد لطفاً بهش بگو یهدفعه کاری پیش اومد، حرکت کرد، زود میآد.
حرفزدنش هم مثل پایینرسیدنش از پلهها با شتاب بود. فرصت نداد حتی سر تکاندادن من کامل شود. کفشش را پوشید و در را باز کرد. به طرف پنجره راهی شدم. پرده را کنار زدم و نگاهی به سمت پلهها انداختم. حین پایینراهی شدن، سوئیچش را از جیبش بیرون کشید. استخر را دور زد و درخت بید را نمشاهده کرده گراهی شد. در را با سرعت باز کرد و ساکت پشت سر خودش بست و به بیرون حرکت کرد.
ساک را برداشتم و به اتاقم رفتم. در را نیمهباز گذاشتم تا اگر حاجخانم آوایم کرد، بشنوم. داخل ساک جعبهی گرد صورتیرنگی بود. روی تخت نشستم و آن را بیرون آوردم. شالم را برداشتم و پشت سرم انداختم. در جعبه را با احتیاط برداشتم تا آسیبی به آن نرسد و یادگاری نگهش دارم. با دیدن خرس قرمزرنگی که دور گردنش زنجیر و پلاکی به شکل توپ فوتبال آویزان بود، تبسم زدم:
-دیوونهای، سپهر، دیوونه!
در ساعتهای بعد من و حاجخانم هر دو منتظر و بیقرار بودیم، من منتظر رسیدن آخر شامگاه و حرفزدن با سپهر و او منتظر تاریکشدن هوا و برگشتن بهزاد به خونه. به او زنگ زد تا گله کند چرا از خواب بیدارش نکرده است که بهزاد جواب تماسش را نداد.
حاجخانم آوای ماشین را که از حیاط گوش داد، رو به من که نزدیک پنجره از حرکت ایستاده بودم، اظهار کرد:
-الناز، بهزاد برگشته؟
با تبسم سری برایش تکان دادم:
-نه حاجخانم، عمه و آقاکیوان اومدن. با اجازهتون من برم بالا لباس کیان رو عوض کنم. عمه ببینه بوی خمیر بازی میده باز دعواش میکنه که چرا مالیده به لباسش.
سری تکان داد:
-برو برو به کارت برس!
با نیمنگاه دیگری به حیاط، پرده را انداختم. آقاکیوان و عمه ماشین را پارک کرده و قصد پیادهشدن از آن را نداشتند.
هر چهقدر عمه از بوی خمیر بازی بدش میآمد، من آن را دلبسته شدم. کیان هم متوجهی این موضوع بود و حین درآوردن تیشرتش سعی میکرد آن را به دماغ من بچسباند و شیطنت کند. دو دستش را سفت گرفتم و از خندهی کشدارش استفاده کردم و تیشرت را از سرش بیرون کشیدم. تیشرت سفیدی که تنش کردم، در تضاد با موهای مشکیاش آنقدر خوب شده بود که خم شدم و صورتش را محکم بوسیدم:
-قربون این همه خوشتیپیت برم من!
کمی عقب کشید و صورت من را با دو دست کوچکش نگه داشت تا جواب بوسهام را بدهد:
-مولینی قول داده بود امشامگاه همبرگر درست کنه، برم یادش بیارم.
لبخندی زدم:
-یادت باشه اگه اظهار کرد نه قبول نکنیا، ما امشامگاه همبرگر میخوایم.
کف دستی تکان داد و رفت.
میمیل داشتم کشیده بشوم که آنتن ماشین کنترلیاش به دامنم گیر کرد. آن را از دامنم جدا کردم و برداشتم تا داخل کمدش بگذارم. پردهی اتاقش هم کنار راهی شده بود. به آن سمت راهی شدم و همین که پرده را در کف دستم گرفتم نگاهم به حیاط افتاد. آقاکیوان و عمه از ماشین پیاده شده و با فاصلهی کمی از ماشین، روبهروی هم از حرکت ایستاده و مشغول صحبت بودند. عمه لبخند میزد و آقاکیوان هم با کف دستانی که مرتب در هوا تکان میداد برای او حرف میزد. حرفش که تمام شد و عمه شروع به صحبت کرد، آقاکیوان کف دستانش را جلو برد و موهای روی پیشانی عمه را آهسته کنار زد. صدای زنگ گوشیام باعث شد لبخند روی لبم کمرنگ بشود. پرده را کشیدم و گوشی را از جیبم بیرون آوردم. شمارهی بهزاد آن تبسم کمرنگ باقیمانده را هم پاک کرد. در جوابدادن تعلل نکردم:
-الو…
همان لحظه جواب نداد. با کمی مکث “الو” اضافه کرد:
-الناز، کیوان و زنداداش اومدن خونه؟
دوباره پرده را کنار زدم. اینبار دستانم تعاقلب قبل را نداشت:
-بله، آقابهزاد، اومدن، الان هم توی حیاطن…
با خود فکر کردم اگر با آنها کار دارد، چرا به من زنگ زده است، ولی با اظهار کردن: “خب”ی ملایم ادامه داد:
-میتونی صحبت کنی یا بعد زنگ بزنم؟
بسیار وقت بود آنقدر هیجانزده و هراسان نشده بودم که قلبم در دهانم بزند:
-بله… بله میتونم. من طبقهی بالا، اتاق کیانم. چیزی شده؟
-ببین، الناز، من وقتی راهی شدم بالا دیدم ماشین سپهر یه ذره عقبتر از خونه پارک شده. با خودم فکر کردم لابد کاری باهات داره که با اومدن من نتونسته بهت بگه و منتظره.
عمه و آقاکیوان به سمت منزل حرکت کردند و من با تمامشدن توان پاهایم روی سرامیکهای خنک افتادم. بهزاد با نفس کوتاهی که گراهی شد، ادامه داد:
-حرکت کردم بیرون که من رو ببینه دارم میرم و حرفی و کاری اگه داره بیاد بهت بگه. اما تا راه افتادم، اونم پشت سرم جاده افتاد و نرسیده به میدون هر کدوم به یه طرفی حرکت کردیم. فکر کنم مشکلش بودن من توی خونه بود.
غیرارادی کشیده “نه” اظهار کردم. در حالی که میاطلاع داشتم از بین ما کسی که راست میگوید بهزاد است. نخواست پافشاری کند:
-به هر حال هر قلبیلی که داشت بعد حرکت کردن من اونم رفت. الان مسئلهای که میخوام راجعبهش باهات صحبت کنم این نیست!
نگذاشتم ادامه بدهد:
-آقابهزاد، حتماً با من کار داشته، با متوجه شدن شما پشیمون شده و حرکت کرده. اونطوری نیست که فکر میکنید.
کوبنده اضافه کرد:
-الناز!
زمزمه کردم:
-بله؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن